Thursday, November 23, 2006

foto "Hospital Escuela"


Dit is hoe het ziekenhuis er langs de buitenkant uitziet! Hebben jullie een idee waar ik elke dag aan het werken ben. Ja, de foto is genomen vanuit Dunkin Donuts, en geloof me de donuts zijn er heerlijk! Nieuwe verslaving, donuts met chocolade!!!

Hospital Escuela is het grootste publieke ziekenhuis van het land; dwz patienten van alle plaatsen in Honduras komen hier. Het ziekenhuis is geregeld in de publiciteit, dat er geen medicijnen zijn, tienerzwangerschappen, meisjes v 12-13 jaar oud die bevallen in het ziekenhuis, ook in een artikel, hebben ze een cadaver van een persoon teruggevonden. Ja, ze vonden de persoon niet meer, en blijkbaar in een schacht ofzo terechtgekomen. Zwaar verbrande patient die in de gang loopt, en wil ontsnappen... Je ziet hier alles.

Als ik vertel waar ik werk, zijn de mensen van hier verbaasd, en zeggen dat het de ergste plaats in Honduras is. Nee denk ik dan: het is een plaats waar alle hulp welkom is!

In de Bus, Tegucigalpa

Ja, je zou denken wat is daar nu zo raar aan, om in een bus te zijn, wel ja!

Ik moest vorige week verplicht terug naar Villa Vieja om mijn kleren te gaan oppikken... Ja, de familie sprak al niet meer tegen mij, ik heb duidelijk laten weten dat je zoiets niet doet... En dan maar elke dag bidden en gelovig doen... Het waren echte slechte mensen! Nu laatste keer hadden ze mij een cadeau gegeven, ja, een hele dure armband en oorbellen, in een van de duurste juweliers in Tegus! Ja, ik snap niet waarom? De organisatie begrijpt het ook niet en vind het een beetje raar. Natuurlijk ga ik dat niet dragen hier, veel te gevaarlijk, dan loop je extra in de kijker bij overvallers.

In de bus, door 1 vd gevaarlijkste buurten in Tegus. Daarom zijn Mary en ik om 3 u vertrokken om te kunnen terugkeren voor de donker. In de bus, zag je het al, arme mensen, vuile kleren, en waarschijnlijk drugsverslaafden. Nu ja, er was geen plaatsw in de bus, dus moest ik rechtstaan.
Naast mij stond een man, en aan de andere kant Mary!

Op een gegeven moment voel ik nattigheid, en dan wel letterlijk te verstaan... op mijn voet!!!
Ik dacht dat het aan het regenen was, en was al naar boven aan het kijken naar het dak vd bus.... Niets te zien, en het was ook niet aan het regenen... Wat is het dan?

Ohhhh ja, de kerel naast mij dacht gewoon te plassen in de bus!!!! Ja, geen toilet, niet nodig, gewoon vanuit zijn broek... Dan is hij van de bus gesprongen! Een andere dame die neerzat haar rok was nat van de urine, denk je dat de mensen reageren, nee, gewoon alles verloopt verder zoals niet gebeurd is!!! Ik keek wel heel verbaasd... Mary zei me niet te verbaasd te kijken om geen aandacht te trekken. En dat was slim want we waren in een gevaarlijke buurt.

Na mijn kleren te hebben opgehaald, hebben mijn lieve familie mij op straat in Villa Vieja achtergelaten... Met een kei grote valies de bus op. Ik stond aan het straat met Mary, en ineens, mama en kind kwamen naar mij, en riepen mn naam! Ja, het meisje is in behandeling in het ziekenhuis, dus ze herkenden me. Nu meer en meer beginnen mense3n me op straat te herkennen, maar ik weet niet altijd wie zij zijn. Ik zie zoveel mensen in het ziekenhuis, ik kan ze niet allemaal onthouden.

Tot zover de bus-historie!

Thursday, November 16, 2006

Parque Nacional Cerro Azul Meambar



Ja, tijd om een weekendje uit te rusten van het zware werk in het ziekenhuis. (Binnenkort een verslag met fotos van mn werk).

Ja, de natuur in! Samen met Mary hebbenh we dit park bezocht. Het is heel dicht tegen het meer. We hebben een weekend aan het meer geweest. Leuke mensen leren kennen, een paar hollanders (ja, die kom je dus echt overal tegen) en een groep amerikanen! Hele leuke mensen, die waren hier met een soort van bouw project!

Ons uitstap naar het nationaal park was een en al avontuur! Eerst en vooral daar te geraken! Met de bus dus, maar dan was het 1 uur wandelen naar het afgelegen nationaal park! Wij dus al vertrokken, en wat de weg aan het vragen, aan 2 kerels, ze leken toch niet gevaarlijk... Dan toen we in de taxi zaten, vertelde de mensen ons dat die 2 kerels heel gevaarlijk zijn, en mensen beroven! Ok, entiendo! Het plan van terug te wandelen leek ons te gevaarlijk, en door de regen dat we die dag hadden, kon de taxi niet meer terug naar boven rijden...

Dan maar boven in het park een lift vragen he... dat was de enigste oplossing!
Goed, in het park zelf was het fantastische natuur. Nu hadden ze ons wel veel schrik aangejaagd voor we daar binnen gingen! Ze lieten zien wat voor beesten dat er allemaal leefden, heel veel, kikkers, spinnen, slangen waaronder heel giftelijke dodelijke!!!, vogelkes, en andere beesten...

Toen we vroegen wat er gebeurt bij een slangenbeet was geen goed antwoord! Niets, in Honduras is er geen antidotum bij een dodelijke slangenbeet! Wat leuk om te horen... Toch hebben we het erop gewaagd! Ik was wel in het begin wat in paniek, maar Mary heeft ervaring met slangen, dus...

Vandaag met een kerel in het ziekenhuis gesproken, en nu is het klaar. Hij verteld me bij een slangenbeet als het echt erg is dat ze een been of zo amputeren, omdat er geen andere oplossing is... ok, terug relaxed maar stel je eens voor.

Gewoon niet te veel denken, denk ik dan!
Het was een prachtige dag in natuur!!!

Foto s van het dagelijkse leven




Ik wil jullie niet enkel mijn reisfoto s laten zien, maar ook het echte leven hier.

Dit is wat ik elke dag in het straatbeeld zie, maar ik ben hier al zo aan gewend dat ik niet direct fotos ervan nam. Ik hoop dat jullie nu een beter beeld hebben van Honduras! Armoede vind je elke dag op het straat! Rond het ziekenhuis waar ik werk zie ik elke dag daklozen of the "drones". De drones hebben hun handen onder hun t-shirt met hun hand aan een fleske lijm! Ja, dat is iets zwaar verslavend dat "brain damage" geeft, en dat kan je zien aan de mensen. Ook een man gezien gisteren met zijn broek wagenwijd open, je kon dus alles zien, mensen rochelen hier veel en spuwen dan op het straat, of ook in het ziekenhuis in de gang. Zakdoek is niet gekend, ze snuiten in hun hand, en het snot smijten ze op straat, of waar dan ook.

Op straat zie je heel veel afval, want velen smijten hun afval op straat!
Ik hoop dat ik je goede sfeer beelden kan geven. Geluk dat je de geur niet mee beleefd. Na meer dan 3 maand ben ik hier al goed gewend aan het leven hier!!

In de avond/nacht hoor ik veel wapens, en dan word je herinnert aan de oorlog dat hier aan de gang is tussen de straatbendes.

Thursday, November 09, 2006

Dakloos in Tegucigalpa

Ja, de titel alleen al doet me ook verschieten, maar het is dus waar!

Sophke is afgelopen weekend van vrijdag tot zondagavond dakloos geweest! Ja, echt niet leuk, ik had geen kleren, geen eten, geen dak boven mijn hoofd, wat dus het grootste probleem is in een gevaarlijke stad! Gelukkig ben ik door een andere vrijwilliger opgevangen in Tegus. Kheb in een bed geslapen met 3 personen, dat slaapt niet goed, maar ik mag niet klagen, ik was tenminste veilig!

Ik heb geprobeerd mijn familie in Tegus te bellen, maar die weigerde elk contact!!!! Ik kon ook geen taxi nemen, want dit is veel te gevaarlijk (ik moet door 1 vd gevaarlijkste gebieden in Tegus waar Marra's wonen). Ook ik heb geen sleutel van hun "casa"! Goed, ik heb in deze noodsituatie de familie Martinez gebeld... (dit is de hostfamilie van Katrien, die hier 3 jaar geleden een jaar gewoond heeft). Die mensen vangen me momenteel op! Gelukkig!!!

Nu, je denkt waarom laat mn familie mij achter in een gevaarlijke stad? Wel het antwoord is simpel: een gezichtscreme is de oorzaak! Ja, je zult denken dit is absurd, en ja dat is ook zo! Ik had die vrijdag morgen tegen de familie verteld dat ik niet graag heb dat ze aan mijn spullen zitten (wat normaal is), en de mama de la Casa (ofwel geflipte dictator), is woest gelijk nen stier die een rood lapeke ziet. Zij vind dat ze alles kan aanraken wat ze maar wil want het is HAAR HUIS! Ja, alle soit, voor zoiets stoms laat je niemand voor 3 dagen aan zn lot over...

OPLOSSING: Ik moet binnen dit en 2 weken, een oplossing vinden, of de organisatie anders zit er een grote kans in dat ik mijn project in het ziekenhuis moet verlaten, om dan in een klein arm dorpke te gaan helpen. Ja, en in het project gaan leven. Dus het is nu even afwachten waar ik ga belanden enzo...

Ik hou jullie op de hoogte!

Dit weekend ben ik aan het "Lago De Yojoja" om een beetje te descansarsen, en te relaxen. Chillen gelijk ik het nu noem. Ook een nationaal park gaan we bezoeken.

Hasta luego, Y todos va Buen!

Wednesday, November 08, 2006


Mary en ik, op de top van xunantunich, een maya site in Belize! Hier achter ons heb je zicht op Guatemala aan de ene kant, de andere kant kijk je uit op Belize! Prachtig zicht! Warm, warm , warm...

Guatemala, Rio Dulce


Guatemala, Rio Dulce!
In de boot chillen, en genieten van al het moois in Guatemala.


Sophke in Tikal,

Dit was dus de grootste archeologische site in het Nationaal Park, Tikal. Dezelfde plaats heb ik ook bezocht maar dan in de nacht, en dan zie je dus beesten bovenkomen die er in de dag niet waren! Toch wel een beetje schrik gehad in de nacht!!!

Saturday, November 04, 2006

Tikal, Guatemala

Fantastisch nieuws, Mary en ik zijn vertrokken naar het befaamde Tikal!

Na een afperser, die we aan de grens met Belize gelaten hebben, zijn we dus gearriveerd in Tikal!
Ja, eerst gaan zien voor onze slaapplaats: hebben gekozen voor het avontuurlijke! In een hangmat met een muskietennet over! Ja, we waren er klaar voor!

In het park, dat redelijk groot is hebben we verschillende dingen bezocht. Wandelen in de natuur, hoge maya ruins, monkeys, en ander gedierte. We besloten het allemaal te doen! In de hitte was het wel redelijk zwaar!

Op de grootste site, heb ik zelfs 2 belgen ontmoet! Ja, nog eens leuk mijn eigen taal te spreken!
Daarna hebben we een ranger leren kennen! Ja, dat is zo een kerel met een groot mes, dat jungle bestendig zou moeten zijn! Ja, hij inviteerde ons voor een nacht jungle trip! Ik dat echt wel "wildlife" wou zien was er helemaal voor te vinden! Mary heeft al zoveel beesten gezien, dat ze paste. Goed, mijn pillicht, lange broek, en ik was klaar.

Eerst toch een glasje rum gedronken... want ja, de spinnen komen ook uit in de nacht! Goed, we waren in het park aan het wachten voor puma s en jachtluipaarden. en ineens zegt die "ranger": je draagt een hele slechte kleur, want de puma s kunnen je zien, en dat is gevaarlijk! He thanks! Ik heb mijn witte pull dan maar uitgedaan... ja mijn witte broek ging ik nu niet uitdoen. Mijn benen begonnen te beven van de schrik.

Ik vroeg of hij een geweer bij zich had, voor een eventuele aanval op mij te verijdelen. Nee, maar hij beweerde heel snel te zijn met zijn mes! Ja, dat ging ik dus niet uittesten. Dus op naar de volgende dieren. Ik heb zelf een vogelspin gezien, en een fotoke genomen...

Dan onze bekende ranger zijn pillicht begaf het, geluk dat ik het mijne dus bij had! Ja, dan nog wat slapende krokodillen, ...

Onze ranger begon al vragen te stellen dat ik een vriend had en zo, en wou mijn hand in zijn hand nemen. En dan dacht ik wat is het gevaarlijkste de dieren, of deze ranger. Ik heb dan besloten zo vlug mogelijk terug te keren en Mary te ontmoeten.

Na dit avontuur een pintje gedronken, en in de "maca" geslapen.

Wat dus heel koud bleek te zijn! Volgende morgen na een koude nacht een goed douchke...

Ik ging eerst naar het toilet, en nam wat wc papier, je gaat niet geloven wat eruit kwam! Jawel, een mega grote vogelspin! Dat mijn hand raakte....oh nee!!!! Geen kik gegeven, maar naar buiten gelopen, zonder vogelspin!

Onze ranger naar binnen gestuurd om het te doden. Daarna vroegen we of het gevaarlijk was, en als ze geen antwoord weten verzinnen ze er wel een. Goed iedereen had mij ondertussen bijna halfnaakt buiten zien staan.

De chauffeur dat ons naar Flores bracht was aan het lachen omdat hij mij grappig vond om in de morgen zo buiten te staan!... ik het verhaal van de spin gedaan, hij was nog steeds aan het lachen, want spinnen is daar een heel gewone zaak!

Tot zover Tikal!

Friday, November 03, 2006

San Ignacio, Belize

Ja, goed geslapen, alhoewel...

Mary had een kakkerlak gezien naast mijn bed! Ja, we zijn er al aan gewoon maar toch... Als het licht aanblijft komen ze niet. Dus hebben we met het licht aangeslapen! Ja, ik kan zo niet slapen, dus heb ik mij geblinddoekt. Mary heeft daar stiekem fotokes van getrokken, ik zal ze hier ook plaatsen...

Dus geblinddoekt geslapen, wat leuk was, is eens iets anders... Ik raad jullie in Belgie aan, het ook eens te proberen, het is een hele leuke belevenis! oed, We zijn die dag vroeg vertrokken en zijn "Cave tubing" gaan doen! Dat is gewoon zalig. Met een band in het water gingen we door de grotten. Het was daar pikdonker, geluk hadden we zo een lampeke op ons hoofd. Vleemuizen die voorbij zoefden. Vissen dat aan je lichaam sabbelen, heerlijk!!! Het water was verfrissend, en bij dat weer mocht het wel! Het was net uitzonderlijk warm, net zo warm als in de heetste maand april! Nu de gids vertelde iets interessant, en Mary maakte al gauw de link.

Hij vertelde wanneer mensen in het verleden werden geofferd aan de God, dat ze serieus gevoed werden, dat ze serieus in het vet stonden. Nu mijn hostmoeder, heeft gezegd dat ze me vetter wilt... Mary begint te denken dat ze me wil offeren... Dus ik moet opletten (haha)

De volgende dag zijn we mayan ruins gaan bezoeken: Xunantunich en Cahal Pech! Xunantunich geeft zicht over guatemala en Belize, fantastisch!! Cahal Pech was iets kleiner, en minder toeristisch. Het waren geweldige indrukken, en we zijn al iets rijker hoe het maya rijkdom in elkaar zit. Tussendoor zijn we ook een vlinder boerderij gaan bezoeken. Verschillende vormen en kleuren, het was leuk, ik liep met mijn hoofd in de wolken! De eigenaar dacht dat het leuk was ook 2 vogelspinnen in huis te hebben. Bezoekers konden ook de vogelspin op hun lichaam laten kruipen... Ik heb vriendelijk gepast hiervoor (het noodlot is dan toch 2 dagen later toegeslagen, zie verslag van Tikal)

Dag 3 in San Ignacio: Zijn we vertrokken naar een onbekende waterval, beetje gewandeld, en uitgerust. De waterval was heerlijk verkoelend. Zalig!

Vertrek naar Tikal, Guatemala!

Guatemala, Livingston

Vanuit Trujillo zijn we vertrokken in de richting van Belize! We zijn om 1u snachts vertrokken met de nachtbus uit Trujillo! Was wel spannend want Mary en ik hadden nog nooit de nachtbus genomen! En moet je toch wel wat alert zijn, snachts is het toch wel gevaarlijker dan overdag!

Om 7 u smorgens zijn we aangekomen in San Pedro Sula. Van daaruit zijn we naar Puerto Cortes gereden met de bus. We dachten van daaruit een boot te nemen naar Belize. dat bleek nogal duur te zijn, en daarom hebben we de "chickenbus" genomen naar Puerte Barrio, de frontier met Guatemala. Onze Soph had het zo warm, het was echt tegen de 40 graden ofzo, ik kon niet meer...
Ja, soph heeft van kleren verandert in de chickenbus, dit is een bus waar veel arme mensen op zijn, soms met hun gevogelte. Project geslaagd, heb mijn broek uitgekregen, en een short aangedaan! Mary heeft hier een foto van genomen, hilarisch!

Van de frontier Honduras-guatemala, een buske genomen, dan de boot genomen naar Livingston. In de lonley planet stond dat dit zeker een aanrader was. Ja, ja, het begon al in de boot. De zee was nogal heel woelig, de boot ging op en neer, ik greep het been van de kerel naast mij. Het was een garifuna van Belize: bijnaam, Black Shiner (je kan er zelf van maken wat je wilt). Het was nen echte bob marley type. hij bleek in een bandje te spelen op het eiland livingston. We waren geinviteerd om in de avond te komen luisteren. Hij heeft ons ook naar een goedkoop hotel gestuurd.

Goed, overal hippie, and lay back style... Ja, het was echt raar, ik dacht dat ik in Jamaica beland was. We hebben ons daar ingeschreven voor een boottocht op Rio Dulce. De guide vroeg of we er ook weed bij wouden, om te relaxen op onze trip. Nu dat was niet nodig! We hebben het bij een paar cerveza s en ron gehouden!

Na de boottrip zijn we verder gereisd naar Belize, een heel avontuur van meer den 7 uur. Ze hadden ons verteld dat we er in 4 uur gingen zijn. Ja, we moeten beginnen tellen in Hondurian time!

Om 8 u in de avond gearriveerd in San Ignacio, Belize! verplicht 72 uur te verblijven, voor onze visa 90 dagen te kunnen verlengen. Ja, sophke heeft maar 90 dagen in Honduras, en dan moet ik de grens oversluipen nr Belize, Mexico of Costa Rica, en krijg ik terug 90 dagen!