Lancetilla

Dit is een pracht van een bloem dat aan een boom groeit. Ik vind dit zo mooi dat ik het op mijn site zet! Het geeft het tropische, ritmische karakter van het land mee, vind ik. Ja, ritmisch is het hier wel, mijn lichaam wil nog niet helemaal meegaan in de reggae toon, maar ik doe wel mijn best... Je ziet me dus al zo staan in de disco... Ja echt wel grappig! Iedereen kan hier zo goed bewegen op de dansvloer... En eat this Belgische mannen; hier dansen de mannen wel! Een hele avond lang, het is een vorm van ontspanning, Dus je weet wat je moet doen als je gestresseerd bent! Graag enkele reacties op dit, allee mensen laat je is horen, als je mijn website volgt... En graag ook reacties van de mannen... see ya later, alligator

Tela

Hallo, Ja, sophke neemt het hier ook van, naast het hard werken in het ziekenhuis is het ook leuk een verlengd weekend aan de zee te zijn. In Tela ben ik naar het Nationaal Park "Jeannette Kawas" geweest of "Punta Sal". De reden dat heel deze regio haar naam gekregen heeft is omdat zij deze regio wou beschermen. Daar waren sommige mensen tegen, en ze hebben haar vermoorde lichaam terug gevonden, en de moord is nooit opgelost. Om haar te gedenken heeft deze regio haar naam. Op deze trip heb ik dus 2 toffe meisjes leren kennen die in Tegucigalpa wonen, zoals ik. Heel goed, hebben me vele tips gegeven, en afgelopen weekend uitgenodigd in een prive feestje. Dat heel leuk was. Ik heb met een stok op een pinjata kunnen slagen, zoals de kindjes dat hier doen... Heel leuk! De zondag ben ik samen met Mari naar de botanische garden Lancetilla geweest. Rustig de planten, ook medicinale bekeken, en genoten van de natuur!

San Francisco De Yojoja

Fotoke van Mary en ik bij haar in het project!

San Francisco de Yojoja

Afgelopen donderdag ben ik vertrokken naar deze plaats om Mary te gaan bezoeken in haar project. Ze werkt in een weeshuis in het Noorden van Honduras.

Het is er heel mooi! Mooie en rustige plaats. Het weeshuis heeft zelfs een zwembead, het is een rijk weeshuis. Vanuit de drukke stad heel even relaxen en een duikje genomen in het zwembad. Ja met bikini is niet mogelijk, dus altijd met een t-shirt aan. Ja mensen hier kennen dit niet! Aan de kust en aan het toeristische strand is het ok, en kan je met bikini zwemmen.

Het weeshuis heeft alleen maar jongens, dus mijn komst ging niet onopgemerkt! Hele lieve kindjes, ze moeten daar alles zelf doen, kleren wassen, kuisen, naar school gaan. Mary helpt de kindjes met het huiswerk.

De volgende dag zijn we vertrokken naar Tela.

HOSPITAL ESCUELA

Dit is waar ik werk! Het grootste publieke ziekenhuis van het land...

Vele mensen hier in Honduras zeggen dat je daar het ergste van het ergste ziet.
Mijn werk is bij de "Fundacion para los niños con cancer". Dit is een hele grote organisatie, waar vele mensen inspanningen doen om geld in te zamelen. Het zijn heel leuke mensen op het project en ik krijg veel vrijheid om dingen met de kindjes te doen. Zoals je kon lezen hadden we een paar speciale weken, dit om de "feliz dia del niño".

De grootste bank van Honduras heeft 500.000 Lempiras geschonken aan de organisatie. Iedereen was heel blij want met dit geld kan men geneesmiddelen kopen voor de zieke kinderen. Ja sommige mensen hebben geen geld voor medicatie en doen dan beroep op onze fundacion om zo toch een behandeling te kunnen krijgen!

Ik dacht in het begin daqt ik het niet ging aankunnen omdat je echt erge dingen ziet. Ik heb me erover gezet, en als je dan een glimlach op de kindjes hun gezicht kunt toveren weet je waarom je daar bent. In de ergste omstandigheden ze toch leuke momenten bezorgen, en dat is wat ik wil doen.

Het beste is van je niet te hechten aan de kinderen, maar dat doe je toch. Voorlopig gaat alles goed, de kinderen reageren goed op de chemo. Nu is er wel een hele familie met de diagnose keelkanker een genetische vorm, en daar gaat het allemaal heel slecht mee.

Se meeste kinderen hebben leukemie, hebben ze kanker in ledematen, dan kiezen ze in het ziekenhuis voor amputatie, omdat dit goedkoper is dan te behandelen. Dus vele verminkte kinderen. In het begin moeilijk omdat ik wat schrik had... maar het blijven kinderen ook zonder ledematen.

Bezoek aan Comayagua

Zondag zijn Katrien en ik met haar gastfamilie vertrokken naar Comayagua! Heel leuk, mooie beelden, rustig rondgewandeld, en dan net op tijd terug in de wagen om te schuilen voor de regen. Comayagua is een heel mooi stadje... Ziehier de fotos.

Feliz dia del Niño, 10 septiembre 2006

Hier bij een feestje is het iets speciaals: Piñata genaamd. In de rij braaf aan het wachten voor een suikerspin. Sommige hebben iets voor hun mond, dit om geen infecties op te lopen, omdat ze wat zwakker zijn.

Kindje dat deze foto van mij gemaakt heeft al spelend, sophke casual aan het spelen met de kindjes. Ze zijn zo lief, ik ben zo blij met dit project, dit is echt wat ik wil doen!

Terugkomst van Amapala

Hier aan het wachten op onze bus, bijna de foute genomen, maar de chicos de Honduras helpen wanneer ze kunnen. Vanaf het begin worden buitenlandse vrouwen hier "GRINGA" genoemd. Ja, ze denken allemaal dat we van Amerika zijn...

Uitzicht vanop de berg Isla del Tigre

Het uitzicht vanaf de berg die we beklommen hebben. Dit is een overzicht van het eiland.
Dit waren onze 4 gidsen door de woelige jungle van de berg. Het zien er kapoenen uit, en dat zijn ze ook. Ze hadden een fantastische dag, dronken veel cola, reden mee in een karretje over het eiland... Je zag dat ze zich goed voelden.

Vroeger was deze berg een vulkaan, maar nu niet meer. Vanop de berg kan je Honduras, El Salvador en Nicaragua zien. Enkele fotos van het uitzicht

Isla Del Tigre, Amapala

Hier is een foto van mij met de local guys van het eiland. De kerel rechts van mij heeft zijn boot zelf geschilderd en was er behoorlijk trots over dus hebben we als chinezen fotos beginnen trekken. De gasten glunderden! Mary en ikke bij den beschilderde boot
Voor het slapengaan een pintje drinken en goed eten, verse vis uit de zee...

Isla Del Tigre, Amapala

Dit is het uitzicht dat we hadden... Fantastisch. Deze plaats noemt playa del Burro ( hier zeggen ze tegen een koppige persoon Burro)
Lokale kinderen aan het spelen op het eiland.
In de boot van Coyolito naar Amapala. Warm, mucho Calor!

Isla Del Tigre, Zuid Honduras

Dit is de berg die we beklommen hebben. Je ziet het is erg steil. Daarna te weten gekomen dat zelfs de locals de berg niet beklimmen. Rara de berg staat ook op 2 lempira briefje, elke keer ik dit zie denk ik terug aan de ongelooflijke tocht!



Ja, de spaanse lessen waren gedaan, en zo was het dus dat we 4 dagen vrij hadden.
Sommige vrijwilligers gingen zwaar uitgaan in Tegucigalpa maar ik heb besloten mijn vrije tijd te spenderen met het land te zien, en lokale bevolking echt te leren kennen... Vandaar dat ik al wat heb kunnen ronbdreizen. Binnenkort terug een verlengd weekend, 15 september is het hier independence day!

Dus Isla Del Tigre, was een fantastisch eiland, helemaal niet zo toeristisch dan het noorden met de Bay Ilands maar zeker de moeite waard om te bezoeken. Het eiland in 6 km lang, en de hoogste top is 760 m hoog.

De tweede dag dat we daar waren zijn we om 9u begonnen aan de beklimming. We hadden 4 jongetjes de dag ervoor leren kennen, en die gingen ons gidsen...

Ja halo, die gingen dus niet via de weg, maar door de bossen, de jungle in recht omhoog!!!! We hadden uiteindelijk niet genoeg water mee, wat de tocht enorm zwaar gemaakt heeft. Maar het fantastische zicht boven was impresionant. Ja, zicht op El Salvador, Honduras en Nicaragua.

De tocht heeft 6uur geduurd, en daarna hebben we heerlijk uitgerelaxed in een aangenaam hotel. De eerste nacht was in een gasthouse aan de zee. Deur open, strand, de zee, dat heerlijk warm was om in te zwemmen...

Ook hebben we daar nog een babbelke gedaan met local "chicos" van het eiland.

Choluteca, el corpus

Samen met Mary ben ik op 2-daagse trip geweest naar Elcorpus, Choluteca! Het was fantastisch. Mary heeft daar vrienden dat ze ging bezoeken, en ik ben meegegaan. Ze was 13 jaar geleden een vrijwilliger in het dorp, en ging nu terug naar het dorpke om te zien het daar nu was...

Er was veel verandert, de mensen daar waren heel vriendelijk en we zijn daar met open armen ontvangen. Nu is er licht en water enzo, maa een tijdje terug niet. De familie heeft ons ook uitgenodigd daar Kerstmis te gaan vieren. Echt fantastisch.

In Januari gaat er een ploeg amerikaanse dokters die daar gaan helpen, en de mensen gaan voorzien van medische hulp. De kans is groot dat ik ook een weekend mee ga helpen, en de medische situatie van het dorp kan zien.

Zo grappig, we hebben ook het huis bezocht waar Mary verbleef toen ze daar was, zowel zij en de mensen herkenden haar niet... Achteraf bleek dat we in het foute huis een rondleiding hadden gekregen... Echt hilarisch. De familie waar zij verbleef zijn 10 jaar geleden verhuisd!

Ook 2 uur in de mis gezeten, in het spaans, was wel grappig. Er was heel de tijd een hond in de kerk, en die ging gewoon tegen een kerkpilaar plassen...

Choluteca in 3 woorden: arm, warm en zeer lieve mensen!

Neroke ook in Honduras

Ja, dit is Neroke, mijn troetelbischke van belgie.
Hij wou mij niet laten gaan alleen en is daarom in mijn valies gesprongen...
Hij heeft een fantastische tijd hier want hij gaat overal mee op reis met mij.

Ook als ik is wat verdrietig zal zijn kan hij me wat troosten. Hij heeft ook de vieze kakkerlakken in de kamer gezien, maar voor dat probleem had hij geen oplossing.

Ik ga hem ook eens voorstellen aan de kindjes in het ziekenhuis, een klein tijgerke ik denk dat de kindjes hem fantastisch gaan vinden....

What do you think?

feria internacional

dit is een feestje dat we hadden met heel de groep van vrijwilligers, en iedereen moest zijn land voorstellen. Ik moest helemaal alleen belgie voorstellen. Het was leuk, ook typische honduraanse dans, en muziek, alvast wat fotokes om van mee te genieten.
Feestjes in Honduras zijn meestal in de namiddag, want zoals jullie misschien al weten in de avond is het te gevaarlijk om buiten te komen. Het is hier al domker om 18u, en dan mag je niet meer op straat zijn of buiten ergens. Dus vele avonden binnen in huis, ja dat is niet echt iets van mijn gewoontes maar ik ben aan het adapteren in Honduras!

Trouble in paradise met animals

Helabakes, ikke terug

Ja, alles goed hiert in Honduras. Vorige week vrijdag was ik uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje van een andere vrijwilliger. Tot tegenstelling van mij woont die kerel, simon, in een immense villa in een afgezete buurt om de veiligheid te garanderen... ja ik moet het met minder stellen, maar soit ik heb me tot nu toe toch goed uit de slag getrokken...

Ja tot die befaamde vrijdag avond... Gezellige avond, gezellig naar huis richting mijn gastgezin. Ik was wat moe dus ging goed slapen, dacht ik!!!! Ja toen ik thuis kwam waren er onverwachte vrienden die mij opwachten in mijn kamer, en zelfs in mijn bed!!! Ja het waren vriendjes kakkerlakijas, ken je ze? Niet zo sympathiek, want hier zijn ze bruin en 20 cm groot, leuk he?

Wat doe je op zo een moment? Weglopen uit de kamer, en het zogenoemde salon inlopen... ja ik ben veilig denk je dan, tot op een gegeven moment je 6 kakkerlakken in de zetel ziet lopen, en overal waar je kijkt zag je ze... Ik was in een ecdhte reeele nachtmerrie beland en kon niet weg, want uit het huis is het gevaarlijker dan bij die vieze beesten te blijven....

Ik ben hard beginnen wenen. Ik wist niet meer wat te doen. Mijn gastzuster kwam thuis en trof mij al wenend ineengebogen op een stoel. ze heeft die nacht het salon buiten gezet, want het waren er veel, zij vond het zelf ook. Dus ik was niet aan het overreageren, het was echt.

Die nacht heb ik 3 stoelen in de living bij elkaar gezet, en in mijn slaapzak(dat ik van mijn zusje heb meegekregen) geslapen. Die slaapzak heeft me hier al diensten bewezen... Kan je niet geloven.

Dus samengevat: ik lag op 3 stoelen in de living als een kleine worm, ja de slaapzak heeft een hoofdkapje... je kon enkel mijn ogen nog zien... he ik moest mij toch beschermen....

Next morning de hostvader kreeg bijna een attack toen hij "iets" wormachtig op de livingstoelen zag liggen... Got ya! Nu was het mijn toer om hem te doen verschieten! (ja die kerel komt laat binnen in het huis en maakt
veel kabaal, ik begin te denken dat hij verslaafd is aan alcohol), daarom moet ik daar zo vlug mogelijk weg.

Mijn organisatie verandert me nog niet van familie, omdat deze familie mij zo tof vind, maar ik hen niet.

Dus nieuwe tactiek; Maken dat ze me daar niet meer willen... Dus ik gedraag me nu zo irritant mogelijk, niet gemakkelijk.