Hospital Martinez y Catarinho, San Pedro Sula

Kindje met kanker dat aan het tekenen en kleuren is in ziekenhuis Catarinho.Ik had vanalles meegenomen, waaronder kleurtjes en prentjes voor in te kleuren! Kindjes waren heel de morgen aan het kleuren. Met het personeel gesproken, en heb veel prentjes en kleurtjes achtergelaten, dat de kindjes kunnen kleuren. Hier komen niet alleen kindjes met kanker maar ook met anemie.

Ik ben naar San Pedro getrokken en heb daar eerst en vooral het ziekenhuis bezocht.

Het is er heel anders dan in Tegus, meer moderner, en pakken properder!! In Tegus: het is vuil, urine, eten, kauwgom, en rochels dat ik elke dag daar op straat zie liggen!! Ik ben dat gerochel hier trouwens kotsbeu!!

Nu, het enige is: er is geen psycholoog daar en ben ik met de ouders beginnen praten, die toch wel veel nood hadden aan steun.

Een meisje van 10 jaar, dat gaat sterven, na 6 maanden chemotherapie, en dat daar dan ligt! Het is vreselijk!

De ouders hebben nood aan hulp maar dat is er niet. In dit zieknhuis is er ook een "Alberge" waar de ouders kunnen eten, slapen, kleren wassen, ... en allemaal gratis! Dus dat is goed. Alleen moeten veel mensen samen in een grote zaal slapen.

De verantwoordelijke vertelde me dat mensen komen aankloppen, met de vraag daar te komen sterven! Ze willen niet stereven in het ziekenhuis, en in een zak naar het mortuarium gebracht worden. Het gebeurt dan ook dat mensen sterven in de grote zaal.

Een kindje was een beetje bang, want hij had de nacht ervoor een vrouw zien sterven in de zaal. met de diagnose van kanker had hij schrik dat hij ook ging sterven!!

Een goede ervaring, maar toch wel nog veel tekorten. Ik zal mijn organisatie de raad geven van een psycholoog daar te plaatsen.