Het leven zoals het is in Honduras...

In het ziekenhuis kwam ik Marina tegen. Zij is een vrouw waar ik bewondering voor heb omdat ze zoveel doet voor andere mensen! Nu, zij woont in "Amor Y Vida" samen met de zieke kindjes en de ouders. Nu ze vertelde me dat mijn dierbare Carlitos gestorven is. Hij heeft het jaar 2007 niet gehaald!

Ja, ik ben in tranen uitgebarst, en mijn hart doet pijn! Graag wil ik met jullie het verhaal van Carlitos delen. Ik hoop dat jullie meeleven met dit!

Carlitos heeft kanker, en moet dus geregeld naar het ziekenhuis komen. Nu, tijdens de behandeling, op weg naar huis (in Olancho) gebeurt er een vreselijk accident met de bus...
De papa van Carlitos wordt uit de bus geslingerd, maar Carlitos was in de bus... Zijn 16 mensen omgekomen in dit accident waaronder de meeste kinderen waren.

Carlitos zijn been was erg beschadigd, en gebroken, terug in het ziekenhuis, om dit terug goed te krijgen. Gelukkig de papa van Carlitos heeft niets, en kan bij zijn zoon zijn in het ziekenhuis. Door de harde klap op zijn hoofd, begint hij zijn zicht te verliezen, tot op een dag dat hij niets meer ziet!!

Terug in het ziekenhuis voor behandeling met chemo, ligt hij in een bed, en hij hoort mijn stem... en begint mijn naam te roepen; Sophia, Sophia, sophia...
En ik ga verbaasd naar hem toe. Hij moest naar het toilet. Dus ik ga mee met hem, en hij begint te vertellen, hoe hij mij zag werken met de kindjes in de "consulta externa". Hij wist exact hoe ik eruit zag, en vandaar dat hij mijn stem herkende.

Whaaww wat een gevoel. Elke dag ga ik Carlitos bezoeken, maar het is moeilijk iets te doen, omdat hij niet kan zien. Nu had ik een klein muziekdingetje gevonden, en dat vond hij fantastisch, elke dag speelde we samen. Carlitos was ook heel slim em wist bij elk geluid de juiste naam te plakken. Nu op een dag, is het muziekspelletje weg, iemand heeft het gepikt.

Elke dag ga ik langs, en als ik is een dag er niet was vroeg hij altijd waar ik was. Op een dag kom ik te weten dat het heel slecht gaat met Carlitos, en dat we niets meer kunnen doen! De chemo werkt niet. Nu is het lot van Carlitos in de handen van God... en Kerst heeft hij samen met de familie gevierd...

Op 29 December 2006 is Carlitos gestorven!! Maar in mijn gedachten blijft hij voortleven, en ik weet dat hij mij kan zien, en geeft me kracht om verder te werken met de andere kindjes.

Na, zo een emotionele dag, kom je buiten uit het ziekenhuis, en kom je verschrikkelijke beelden tegen: daklozen, met half verrotte benen, en die staan dan doodleuk van de brug te "pissen".
Ja, dikke pech als je net onder de brug loopt... gezellig, urine op je gezicht... Ja, dit is allemaal mogelijk in Honduras...

Het leven zoals het is....

Terug in Honduras, in mn project

Dit is in de zaal "Consulta Externa". Op de bedden op de achtergrand liggen patiënten voor 7 dagen met chemo, zoals je ziet, velen tesamen, geen privacy...
Het jongetje draagt iets voor zijn mond om contaminatie te vermijden!
Nu in het ziekenhuis zijn er vele kindjes met bronchitis of longontsteking.

Ook is er een zaal boven, waar de kindjes zijn met meer verwikkelingen, infecties, hoge koorts, longontsteking, of na een amputatie.




De volgende dag naar mn project geweest, ik was blij iedereen terug te zien!! Voornamelijk de kindjes... Ze vroegen allemaal waar ik gebleven was, en dat ze mij gemist hadden...





Ja, terug hard aan het werken, ik ben nu ook bezig artsen te volgen, om het hele beeld te krijgen wat een kindje doorgaat in een behandeling met kanker. de laatste maanden heb ik het psychologische van de ziekte begrepen, en nu de medische kant.





Heel interessant allemaal, maar ik wist dat het een lange, en pijnlijke behandeling was, maar nu meer gedetailleerd, ben ik verschoten wat ze allemaal doormoeten. Hoeveel medicamenten worden ingespoten, via infuus, en zelfs oraal... Ja, dit wens je niemand toe, zelfs niet je ergste vijand. Nu, ik bewonder elke dag, de moed en opgewektheid van de kindjes zelf!!





Mn organisatie heeft nu pruiken voor de meisjes gekocht, dat ze kunnen gebruiken. Haar verliezen, is toch erger voor een meisje dan voor een jongen, denk ik.





Een jongetje, Andres genaamd, ken ik nu al 6 maand in het ziekenhuis, en heb ook een goed contact met zijn ouders... maar nu, niets werkt, zelfs niet de zwaarste vorm van chemo. Heeft dan ook een infectie in de buik... Ze hebben de familie naar huis gestuurd met pijnmedicatie... Ja, hij zal sterven in zijn huis, met zijn familie rond hem! Ja, ik ken de familie goed, en ze wonen in een klein bergdorpje, en hebben bijna niets, geen licht, electriciteit,... en ook geen kleren!





Ik heb dan ook voor ze naar huis gingen een deel van mijn kleren gegeven, mijn rode sandalen (die ik al jaren heb, en fantastisch vind), en zelfs een gezichtscreme aan de vrouw gegeven. de Moeder van mn gstfamilie heeft ook wat kleren, en schoenen meegegeven, ook wat voor de man. Je had hun gezicht moeten zien!!! Ze waren zo blij met dit.





Natuurlijk neemt dit niet weg dat hun zoontje van 2 jaar zal sterven, maar toch heb ik het gevoel toch iets te kunnen doen hebben, ook al is het niet veel. Ze wonen in Olancho, en hebben me uitgenodigd hun te komen bezoeken. Ik ga in Maart langsgaan, in de hoop dat Andres er dan nog is....



Een jongen van 12 jaar is van 1 dag op een andere invalide!! Ja, kankergezwel in het been... Dus een amputatie noodzakelijk. wat zeg je tegen zo een kind? Ik probeer ermee te praten, en toch iets te doen. Momenteel is hij "mastermind" aan het spelen met zijn broer, dat ik hem gegeven heb, hij vindt het een kei tof spel! Thanks Beetsel (mn broertje) dat ik het mocht meenemen!! Je ziet, je maakt er een ander kindje blij mee...

Trouwens, kan ik het hier laten? Voor andere kindjes?

Misol-Ha, Agua Caliente, Agua Azul

De watervallen "Agua Azul"

"Agua Azul"

"Agua Azul"

Dit zijn allemaal plaatsen met watervallen, in de buurt van Palenque!



een rustig dagje relaxen en watervallen bezocht met max.

Het was fantastisch weer. In de laatste plaats, Agua Azul kan je gaan zwemmen.



Zeker de moeite om te bezoeken. Agua Azul was 1 km wandelen om het hele parcours van watervallen te bezoeken. Ik was blijkbaar een beetje te ver gegaan, en kwam de lokale bevolking tegen, en de mannen... ja, lap, moesten in mn billen knijpen, kan je dat nu geloven, een kereltje van 16 jaar ofzo... ik heb in het spaans duidelijk gemaakt dat je dit niet kan doen met toeristen die je land komen bezoeken. Soit, die dag had ik een rok aan, ik weet niet of het daaraan lag, maar mannen hebben dan het idee, dat het ok is, omdat de vrouw het dan zogezegd "uitlokt"!



Daar ik in Guatemala al 2 x dit heb voorgehad, draag ik geen rokken meer. Enkel lange broeken. Dit doe ik ook in Honduras. Het is gewoon voor mn eigen veiligheid!

Palenque, Mexico

"Cabaña" vlakbij Palenque. Dit was onze slaapplaats. Ik was toch een klein beetje ongerust wat je in de nacht van beesten zou kunnen tegenkomen, maar niets gezien!

De prachtige "Palenque" Maya site!

Een goede conditie is vereist om al de trappen te doen...

Hier zie je hoe groot het in werkelijkheid allemaal is.

Dit is 1 van de belangrijkste, grootste maya sites!!



Na, San Cristobal, was het heel aangenaam weer in Palenque. We hadden besloten (Max, Ethan, en ik) om in een hut in de jungle te slapen. Ja, weer koude douche ( die ik al gewoon ben!) en veel "jungle" sounds op de achtergrond"!!



Palenque is fantastisch!! Zie de foto s van dit Maya rijk en je zal wegdromen.

Samen met Max heb ik deze site bezocht. In zo een 4 uur kan je het park bezoeken.

Daarna hebben we het museum bezocht, en kom je de betekenis van alle tempels te weten.



Heel boeiende cultuur!!!

San Cristobal De Las Casas, Mexico

"Canyon de Sumidero"


"Cocodrillo"


Onder de Mexicaanse vlag, met andere reizigers aan het eten. Avital is van Israël en Max is van Australië.

Ok, na een lange fille, eindelijk in Mexico aangekomen...

Wat een temperatuurverschil! Het was er heel koud. Ook is het zo dat San Cristobal op een redelijke hoogte gelegen is, vandaar dat dit altijd wat koeler is. Maar er was ook regen... Deed me denken aan ons Belgisch weertje!

Nu San Cristobal, is een heel mooi dorpje! En heb er heel mooie zaken bezocht! Ik verbleef in een Youth Hostel, in een "Dormitorio" waar ik reizigers heb leren kennen. Het is een goedkope overnachting, en je deelt een kamer met stapelbedden. Het is 4 $ per nacht (wat heel goed is voor Mexico!)

De Canyon de Sumidero, bijvoorbeeld!! Ja, ik heb er veel beesten gezien... oook krokodillen die in het water van de kloof leefden. Een Mono de arana (wat Aap van spinnen betekent), vogelkes gezien, en practige natuur!!

Ik ben zo blij te reizen, het is zo anders dan Honduras. Ik kan hier op straat lopen, zonder dat de mannen iets roepen naar mij. In Honduras hoor ik altijd: "Gringa", "Mamisitta", "I love you", "Mi amor",... Nu, gewoon vrij over het straat te kunnen wandelen voelt goed.

In San Cristobal is er een museum van Maya medicin dat ik ben gaan bezoeken. Ja, toch wel een heel aparte geneeskunde dat ze hebben. Ik heb een video gezien, hoe een bevalling eraan toegaat.... Toch heel anders dan bij ons. Deze tradities zijn nog altijd bestaande bij de Maya bevolking. Toch even schrikken. Een vrouw dat bevalt kan het kind niet direct zien, en wordt dan eerst gewassen, en de uterus wordt in het huis begraven, en zo van die dingen...

Ja, toch blij dat het anders gebeurt in ons land!!

Santa Clara De Laguna

Het uitzicht vanuit Santa Clara!!
Op dit lokale marktje, heel gezellig druk! Het verschil is groot met een markt in ons land

Santa Clara is een bergdorpje aan het Lago De Atitlan...

Prachtig, ik ben naar een markt geweest. Dit is een plaats waar bijna geen toeristen komen, en ook de cultuur nog puur is.

Volcán San Pedro, Lago de Atitlan

Het uitzicht vanop Volcán San Pedro. Vanuit daar heb je ook een idee hoe groot Lago De Atitlan is.
Ik aan het wegdromen van het prachtige, adembenemde lago! Dit is 1 v mn favoriete plaatsjes...
Simba en ik, op de top!

Na een paar nieuwe vrienden gemaakt te hebben aan het meer, afgesproken met Simba (dat is de naam van mn nieuwe vriendin), de vulkaan aan het meer te beklimmen!! Simba is een meisje van Zuid-Korea, dat een wereldreis aan het doen is.

Nu vulkaan San Pedro (3050m), is toch wel een hele beklimming. Mijn benen waren die dag al gerecupereerd van onze vriend vulkaan Acatenango. Dus, het leek niet zo hoog, dus gingen we ervoor.

ik ben er nu al uit, hier in Centraal America, een vulkaan pad, gaat recht omhoog!! Ja, er is geen andere weg, het was een hele zware beklimmimg! Op 7 uur tijd hebben we de vulkaan beklommen! 4uur tot de top, en 3 uur om terug af te dalen. Ja, echt we waren kapot. Het was gewoon dat we het fout hadden ingeschat! De mannen dat we de dag ervoor gezien hadden, vertelden dat het gemakkelijk was... We wisten natuurlijk niet dat het ervaren bergbeklimmers waren!

Goed, het was een prachtige tocht, door veel natuur, koffieplantages, maïs, en het horen van "tropische" geluiden!

Toen we terug waren hebben we een Thaïse menu genomen, en chocolade cake gegeten.

Dezelfde dag, in de namiddag, heb ik de boot naar Panajachel genomen. De volgende ochtend vertrekt mijn tocht naar MEXICO!!

Lago de Atitlan, San Pedro de Laguna

Aangekomen aan het lago, was heel adembenemend!! Het is echt een fantastische plaats om uit te rusten! ook veel mensen daar om te chillen!! Dus dat was goed!! Mary is teruggekeerd naar haar project, en ik ga vanaf hier alleen rondreizen! Dus het is heel avontuurlijk voor mij.

Ik heb redelijk veel gedaan aan het lago: met paard door koffieplantages gereden, playas bezocht, in hot spring gezeten, ene gaan drinken, Vulkaan San Pedro beklommen, San Marcos de Laguna, Santa Clara de Laguna, en vooral veel mensen leren kennen.

Ik ben 3 dagen opgetrokken met een Zuid-koreaans meisje, en een kerel van Israel. heel boeiend allemaal.

Volcán Acatenango, Guatemala

Wanneer Vulkaan Fuego een eruptie een gebulder en de grond laat beven. Eerst een beetje schrik, daarna relax bij het nemen van een fotoke



Name: Volcán Acatenango
Height: 3976 m
Status: non-active
Weather conditions: cold, cold, cold!!! and 90 km/h
Extra info: in between camping on the volcano, need to carry camping gear
Mochila: mas o menos 20 kg
Level: Difficult

Hier vanop de 1ste piek met zicht op de vulkaan Acatenango! Je ziet het pad achter mij recht omhoog gaan, ja heel vermoeiend, dit met een koude wind van 90 km/h dat je bijna van de berg wordt gekickt....

Het hoogste punt vanop vulkaan Acatenango.

Ja, vulkaan Acatenango ga ik niet gauw vergeten, en mijn benen ook niet! Tot 3 dagen na de beklimming stijve benen hebben is dus normaal! Je moet toch wel echt getraind zijn om dit te doen. Ik doe geen sport meer, dus conditie is niet optimaal, maar het avontuur dat lonkt laat ik niet liggen.

Het was een zware uitdaging waar ik mijn limieten moest verleggen! Maar ik heb de top gehaald. Mary helaas niet, ze voelde zich niet zo goed en is halverwege gebleven.

Nu, de vulkaan dat we beklommem hebben had verschillende punten: Conechito (eerste rustplaats), Conecho (tweede rustplaats), 1 ste piek, en dan Acatenango!

Het was enorm afzien, en dat vooral door de zware rugzak dat we droegen. Ook voldoende water, weegt door op de rug.

Dag 1: 7u gestapt tot Conecho!!! Het was barkoud weer en al de thermische dingen dat we hadden smeten we rondom ons. De gidsen waren het blijkbaar beter gewoon. Nu er waren ook 2 andere kerels die verder waren gewandeld maar teruggekeerd zijn naar Conecho omdat het te koud was op de 1 ste piek!

Na slecht geslapen te hebben, door koude en gesnurk, klaar voor het meest uitdagende: DE TOP BEREIKEN! En ik ging niet voor minder... Dat heeft de gids geweten, ja, ik ben een doorzetter, en als ik iets wil zal ik mijn doel ook bereiken! Na een zware tocht (een pad dat recht naar boven leid, met een moeilijke ondergrond waar je op wegglijd) heb ik en de gids de top bereikt!!!

Ja, een geweldig gevoel!! Vanuit de top had ik zicht op andere vulkanen, zoals Pacaya, Fuego en Atitlan, San Pedro,...

Nu Vulkaan Fuego is een actieve vulkaan, en de laatste tijd geeft hij veel explosies. Ineens toen ik op de top van Acatenango was een luid geluid, de grond van mn Acatenangotje begon te beven, en je zag rook uit onze vriend Fuego komen!!! Whaaawww wat een adrenaline dat je voelt, omdat je nu echt oog in oog staat met de natuurkracht...

Dit is een van de moeilijkste dingen in mijn leven dat ik gedaan heb, en besluit is dat ik alles aankan wat ik wil. Het was een persoonlijke uitdaging dat ik gehaald heb, en trots op ben!

Chichicastenango, Guatemala

Deze stad is bekend voor de markt op zondag ochtend. Het is inderdaad een hele belevenis...

Enkele fotokes van deze stad... Beetje rondgelopen, gechilld, en wat souvenirkes gekocht....
ja, voor jullie is dit een groot verschil, voor mij zijn deze beelden dagelijks.

Het verschil met Honduras is heel groot! Nu realiseer ik me hoe arm, vuil, en gevaarlijk Honduras is. Gelukkig heeft Guatemala de touristen, en dat maakt een groot verschil... mensen kunnen werken en verdienen hier hun centen...

In Honduras is bijna niets... Schrijnend verschil. Honduras is 1 vd landen met de meeste vrijwilligers, alle hulp is welkom!

Volcán Pacaya, Guatemala

Name: Volcan Pacaya
height: 2552 m
status: active


Dit is onze vulkaan die actief is, in de nacht kan je erupties van lava zien. Het is niet gevaarlijk. De laatste tijd zeggen de gidsen dat het heel actief is, vandaar we enkel tot aan de rotsblokken konden komen. Fantastische beelden...
Op deze rotsblokken kan je gewoon de lava zien. En de hitte voel je op je hele lijf. Ook een paar keer erupties van de vulkaan zelf gezien, maar helaas was ik te traag met mn fototoestel. Maar de herinneringen zijn in mn geheugen.
Bij zonsondergang naast de vulkaan Pacaya! Heerlijk, je voelt de hitte uit de vulkaan komen, en dat warmt je op.

Antigua, Guatemala

Na Roatan, en bij de belgen in Copan geweeste te zijn, aangekomen in het prachtige bergdorpje Antigua! Ja, een hele veilige stad met vele marktjes om souvenirkes te kopen. En Guatemala heeft zo mooie kleurvolle dingen...

In deze stad hebben Mary en ik ook oudjaar gevierd! Ja, toch helemaal anders dan bij ons. Met veel vuurwerk en van die andere vuurgevaalen vond ik het toch wat gevaarlijk. Dan alles was bijna dicht, en iedereen was op straat. Na het vuurwerk niet veel te doen, er waren een paar bars open en dat was het. Ja, toch wel verbaasd hoe men hier oudjaar viert.

Goed, bekomen, van een oudjaar (vroeg in bed en nuchter 2007 ingegaan) ben ik 1 januari een actieve vulkaan gaan beklimmen!!

Soph met animales, Oak Ridge, Roatan

Dit is dus zo een Iguana beest, je zal het niet geloven maar ik heb het zelf met mn handen vastgenomen. Deze beesten kunnen wel bijten, dus opletten...
Hier met een echte zeester! Ja, een hele grote, terwijl we een foto namen begon het zijn uiteinden op te krullen. We hebben deze mooie vondst terug in het water gezet waar het thuishoort. Ja, het was een koude dag in Roatan, een storm, ja zelfs een tropisch eiland ontsnapt daar niet aan!
Dit is een typisch huis in Oak Ridge! Ja, een paalwoning. Je kan al raden waar het toilet in uitkomt, ja gewoon rechtendoor, het water in. Je denkt wel eens 2x als het water in een zalige boottrip je gezicht verkoeling brengt...

Dit is het leven in ROATAN, Oak Ridge

Soph meets Black

OAK RIDGE, ROATAN

Ja, na het touristische West End, naar de andere kant vh eiland getrokken om de echte bevolking van Roatan te leren kennen. En dat is goed bevallen....

Toen we aankwamen hadden we direst een kerel met een boot leren kennen, die ons direct naar een goedkoop gasthuis gebracht heeft. Ja, tussen de armere bevolking voel ik me meer thuis dan in een resort paradijs, raar hoe de tijd je zo vlug kan doen veranderen.

Dus George, is de naam van onze Garifuna gids die ons 3 dagen heeft rondgeleid in allerlei plaatsen van het befaamde Roatan, maar dan de niet-touristische plaatsen.
Zo hebben we Santa Elena, Port Royal, New Port Royal, en vanop de boot Guanaja gezien...

Tegenwoordig is onze Soph een dierenvriend, en wil allerlei beesten zien die er leven, onze vriend heeft dan voor mij een Iguana gevangen! Fotos volgen later hiervan.

Ook een tour in het mangrove van Oak Ridge. Ik heb fantastische dingen gezien, grote krabben, zeesterren (die leven!), en Iguana's, en onze befaamde muggen, sandflies.

Dan nog eens Reggaetone gedanst met de Garifuna's en een fantastisch feest meegemaakt. Deze bevolkingsgroep heeft een ander levenritme, en zijn heel vriendelijk. Ik ben blij vrienden gemaakt te hebben in Oak Ridge!