Na een hele interessante ochtend met besprekingen met artsen en psychologen, ben ik in het winkelcentrum om nog enkele zaken voor te bereiden van de "caminata" van morgen. 4 februari is het de werelddag tegen kanker!!
Ik ben vandaag ballonnen gaan kopen dat we dan aan de kindjes in de tocht kunnen geven. Dit is een initiatief dat ik genomen heb, vandaar ik nog wat voorbereidingen aan het doen ben. Dus morgen allemaal kindjes met een ballon in de hand!!
Ik wil terug naar mijn woonplaats gaan, maar zonder het te weten neem ik de foute!! Ik herken me niet meer, tot op een gegeven moment, ik me wel herken omdat we over een brug gereden zijn. Dat betekent: Comayaguela!!! Nee, dit is een zeer gevaarlijk gebied met MARRA s, hier kan je niet echt komen. In de ambassade in Belgie hebben ze me verteld; "nooit de brug oversteken naar deze plaats, want levend keer je niet meer terug"!!!!
De bus stopte, en iedereen moest uitstappen, ik dus ook...
Ja, eenmaal uit de bus voel je een gespannen sfeer, en zie je iedereen naar de buitenlandse kijken. Ik voelde het gevaar op mijn lijf, zelfs zo erg dat mijn benen aan het trillen waren van de schrik!!! Ik ben naar een vrouw gegaan om te vragen mij te helpen, en ze vertelde dat het heel gevaarlijk is. Vanuit mijn vorige ervaring in deze plaats weet ik dat het vlug kan veranderen, en heb ik vanop 1 m afstand geweren gezien, gericht op mensen!! Ja, iedereen liep weg, ik dus ook.
Nu was er ook een jongentje van 11 jaar, die me vertelde me veilig thuis te brengen. Zijn naam is Luis Fernando. Op de bus op weg naar Buenos Aires, waar ik woon, begin ik te praten met Luis. Hij vertelt me na een tijdje dat hij geen huis heeft, en geen familie. Hij is een straatkind!! Ook de triestige kant vertelt hij, wat er allemaal gebeurt is met hem; Sinds 2 maanden leeft hij op straat, nadat zijn moeder, die alcoholiste is, hem heeft proberen te verwonden met een mes. De littekens heeft hij mij getoond. Door deze situatie is deze lieve jongen op het straat beland! Met de 25 eurocent dat hij op zak had, heeft hij zelfs zijn eigen busrit betaald om mij veilig thuis te brengen!!!
Ik had een heel speciaal gevoel, een kracht, van deze jongen te helpen! Ik heb hem mee naar mijn woonplaats genomen. Gladys, de hostmoeder, deed de deur open, en daar stond ik dan... met Luis naast mij...!
Ik vertelde wat gebeurd was. Ik had direct een reflex, ik moet "Casa Allianza" bellen, om hulp te vragen. Ik ken dit project door Katrien, een andere belgische vrijwilliger die hier een paar jaar geleden was. Gelukkig zijn ze 24/24 open, en kon ik er direct terecht met Luis. "Casa Allianza" is een project dat straatkinderen opvangt, en niet alleen dat, maar hun een nieuwe kans geeft, ze gaan naar school, goede begeleiding, bed, eten en hun talenten doet ontplooien.
Op weg naar Casa Allianza begint Luis te wenen, en heeft veel angst. Ik stel hem gerust dat hij geen schrik moet hebben, en als hij het er niet leuk vind, hij niet moet blijven! Na een tijdje te praten met de verantwoordelijke daar, is Luis erg blij, want hij gaat in een bed slapen, en gaat eten krijgen!!(ja, als je zoiets hoort, breekt je hart echt). Toen we daar waren vroeg Luis ook dat hij zo een wit ding met haartjes kon krijgen, met zo een lotion voor in de mond. Ja, hij heeft is iemand gezien die dat deed. (een jongen van 11jaar dat ze moeten aanleren van zijn tanden te poetsen)
Naarmate de tijd in dit project, wordt hij heel enthousiast, en de verantwoordelijke wil deze jongen opnemen, en heeft nu een nieuwe woonplaats! Luis is heel enthousiast, en zegt Sophie; ik ga leren schrijven, en naar school gaan, en begint met zijn hand, geimproviseerd op de muur te schrijven...
Vanaf nu heb ik een kind in dit project, en ik kan hem geregeld gaan bezoeken, en ga er voor hem zijn. Ik ga ook schoolmateriaal kopen, en misschien een paar nieuwe kleren, dat hij proper nr school kan... Dus nu vrijdag ga ik terug om te zien hoe het gaat, en ze hebben mijn tel nr voor als er iets moest zijn. Hij heeft niemand meer, maar nu ben ik zijn familie!!!
Jullie zouden hem moeten zien, het is zo een toffe jongen...
Ik was zelfs een beetje triest van hem achter te laten, in deze goede plaats. Voor de integratie in deze plaats is het beter dat ik hem 6 dagen niet bezoek, en dat valt me zwaar, maar hij moet zijn leven daar opbouwen, dus ik begrijp het wel... maar ik zal er altijd voor hem zijn!!! Ik ga ook leuke dingen doen, en hem is trakteren op een ijsje of een filmbezoek,...
Ik heb "hoop" voor deze jongen, en blijf geloven in de kinderen van HONDURAS! Luis heeft nu een kans op een leven, een leven zonder de straat! 2 maanden overleven op de straten van Honduras is voor mij bijna onbegrijpelijk! Hij was zo triest dat hiju zoveel koud had, dat ik hem mijn fleece gegeven heb. Hij was na 30 min. aan het puffen en zei dat het toch wel een hele warme pull was...daarop begonnen we samen te lachen, en toen wist ik dat de tijd van geluk is aangebroken voor hem, en dit is juist een begin, een "nieuw" begin, een nieuwe kans. Een kans in Casa Allianza!
Deze gebeurtenis is voor mij heel belangrijk geweest, en heel emotioneel!! Ik ben blij dit te kunnen delen met jullie, en hoop jullie daarmee een beeld te geven hoe het leven hier is, en wat ik hier allemaal meemaak. Ik besef ook dat ik mezelf in gevaar heb gesteld om deze jongen proberen een andere toekomst te geven (als hij vd marra s was..!)... Maar soms moet je risico s nemen, om iets heel goed te kunnen bereiken!!
IF THERE IS LIFE, THERE IS HOPE!!!!!!!!!
Luis en ik samen in Casa Allianza
Hier in het centrum van Tegus, nu begint het heel warm te worden... ik denk 30 °C
Hier is mn niño in een cultureel centrum, en maken plezier!! Hij is zo een intelligent kind.
Dit is wat ik elke dag zie, parque cantral in Tegus, op de stenen trappen, zit ik soms te luisteren naar 1 of andere predikant dat zo gedreven spreekt over het geloof!! Is leuk om daar te zitten en gewoon de mensen zien voorbij te passeren! Dan zijn Luis en ik in de cathedraal geweest...
