Ontmoet mijn nieuwe familieleden!!

Op 5 januari 2007 hebben mijn broer en Bernadette Arthur kunnen verwelkomen op de wereld! De eerste keer dat Soph tante geworden is!! Op deze moment vertoefde ik in Guatemala!

Op 15 april 2007 ben ik meter geworden van mijn zus en Geert hun dochtertje Margo!!
Ik ben heel blij en volg vanuit Honduras elke dag hoe het gaat met haar vanuit de website.

Voor de nieuwsgierigen onder julie, hier is de website: www.margo.anengeert.be

Het is een echte schattige baby! Vinden jullie ook niet? Op deze website kan je oook een foto vinden van Arthur.

Tante en meter Soph gaat haar nieuwe familieleden dus op 11 augustus leren kennen!! Spannnend, ik kijk er al naar uit!!!!

Geld afhalen voor wanneer ze je overvallen?

Ja, het lijkt een stomme vraag, maaar het antwoord is JA!
Er zijn nu ondertussen al redelijk veel andere vrijwilligers gewapend overvalen... Ze zien iemand blank en denken dat we geld hebben... Nu na 9 maaanden vrijwilligerswerk zonder geld te verdienen, heb je niet meer veel.

Als je overvalen wordt en je hebt niet genoeg geld of geen GSM of andere dure zaken worden ze kwaad en zulen ze hun geweer gebruiken omdat ze dan denken dat je hun belachelijk maakt... Dus als ik niet veel geld heb ga ik geld afhalen om het te kunnen afgeven als ze naast mij met en geweer staan... Ja, zelf hier 20 euro kan je leven redden...

Gisteren op de bus een gevaarlijke man tegengekomen, ik en de andere vrijwilliger hadden schrik! Hij was in de bus in een pornografisch magazine aan het kijken en liet het magazine aan ons zien en was allerlei obscene gebaren aan het maken... Nu zelfs in dagtijd kan het gevaarlijk zijn, mansen helpen je niet op straat, ze lopen liever weg en gaan zich niet moeien...

We zijn van de bus gegaan en direct naaar de beveiliging van het ziekenhuis gelopen.
In Tegucigalpa staan vooor elke deur van de mannen met grote machinegeweren om bescherming te geven... En een geluk dat ze er zijn.

Wat ga ik blij zijn om met een veilig gevoel op straat in belgie te kunnen stappen!!Ik kijk er al naar uit!

Hospital Escuela

Momenteel zijn er veel kindjes gestorven en dat maakt me droevig! Maar het is de realitiet.
In ons land zijn er meeer mogelijkheden, hier minder waardoor een kind aan een "banale infectie" kan overlijden.

Momenteel zijn de medische studenten in staking omdat ze niet akkoord gaan. De regering doet er niets aan zodat we nu al 70 dagen met een tekort an personeel en dokters zitten.

Het is zo erg dat er mensen aan de spoedafdeling 2 dagen moeten wachten om behandeld te kunnen worden. Of een dokter de tijd neemt om naar het kind te kijken. En als het te erg is zeggen ze botweg dat ze te laat zijn, en dat ze gaan sterven, en dat het de moeite niet meer is om te kanaliseren.

Het is vreselijk, het is het enigste publieke ziekenhuis dat door de regering geld krijgt om patienten te behandlen die geen geld hebben. Maar er zijn te weinig financiele middelen, dat ze zelf hun naalden desinfecteren en terug hergebruiken!!!! En als er en naald niet goed gesteriliseeerd is???

Afgelopen week vroeg de dokter van het ziekenhuis dat ik mijn inenteigen had tegen hepatitis B omdat het hier veel voorkomen is... en er een accident met vorige vrijwilliger was gebeurt. Gelukkig heb ik al mijn inentingen...

Maar ik ben met zoveel bacterien in contact... Soms zie je erg leleijke dingen... Maar dat weten jullie ondertussssen al...

Wollebol ziekskes

Dus afgelopen weekend, was het hel gezelllig in het huis... Wollebol was wat ziekskes en heeft dan ook moeten overgeven en diaree gehad... terzelfde tijd! Kan je dat geloven?

Al ooit een hond zien overgeven? Nen kotsende hond... en dan overal uitwerpselen...
Dank u wolllebol. Voor het gezelllig samen zijn.

fotokes hospital Escuela

Hier ben ik samen met Jefferson in Area Blanca (is de plaats waar de kindjes er het ergste aan toe zijn). Nu dit kindje is in veel pijn, heeft kankergezwel in het hoofd, vandaar dat zijn ogen een serieuze druk hebben. Ik ga elke dag langs en als hij koud heeft leg ik een deken over hem, probeer wat te praten met hem... Jefferson is 4 jaar.

Hier ben ik samen met Luis. Is vrolijk jongetje dat graag speelt.

Hier ben ik in de gang in het ziekenhuis samen met mn kindjes van oncologie. Zijn ze niet ongelooflijk schattig? ik vind van wel!

Hier m et Liksy David!! Liksy is een speciaal kindje voor mij: was voor ongeveer 2 maand in area Blanca, en was bijna in coma, lag aan machines en kon niet praten, ik dacht op een gegeven moment dat het over was door een zware longinfectie!! Maar Liksy is zo sterk, en zie hem hier lachen... het herinnert mij aan hoe je de hoop nooit mag opgeven, hoe erg het er soms ook uitziet! Ik hoop dat het voor jullie in Belgie ook een mooie boodschap mag zijn...?

Hola, Quien es? Een klientje dat net geopereerd is aan een van zijn nieren omdat hij een kankergezwel daar heeft. Samen met een aapje en een eend/beer?(wat is hetn eigenlijk) is hij aan het recupereren.

Zo, nu hebben jullie kennisgemaakt met een paar kindjes van mn project! Ik hoop dat jullie het leuk vonden?

Mowgli en het jungleboek

Hallo Mowgli en met je tijger gaan we de jungle in? Nu versta ik al een paar woorden Miskito en het gaat goed!

GRAAAH doet de tijger.... of de hand van Soph met de tijger...

Hier is hij aan het spelen, en tussen de behandelingen door toert hij rond tot hij de Soph tegenkomt... en klaar is om op de foto te gaan!! Zelfs zonder woorden krijg ik veel vriendschap van dit kindje! Ik ben alleen heel triestig dat amputatie noodzakelijk is, het is een kind dat houdt van zijn vrijheid, het is een kind van de jungle... hoe kan hij terug gaan met 1 been? Ik maak me zorgen...

De papa is teruggekeerd van La Mosquitia (de fundacion heeft zijn vliegtuigticket betaald) en is nu bij Mowgli. Mowgli is zo blij!!

Eerst en vooral moeten jullie begrijpen dat het een heel andere cultuur is hier, dus sommige verhalen kunnen hard en bijna ongelooflijk gevondenb worden, maar mensen: Dit zijn mijn bekommernissen momenteel!! Het is helemaal anders dan de westerse wereld....

Hoor dit: De papa van Mowgli is tegen de amputatie!! Waarom? Hij kan niet terugkeren met een 1-benig Mowgli omdat de andere mensen van zijn dorp de vader zullen vermoorden!! In deze cultuur wordt verminking om medische redenen niet begrepen.

De papa wil blijven leven, vandaar wil hij niet tekenen om de amputatie te laten doorgaan...

dat betekent dus dat hij wel tekent voor het doodvonnis van zijn kind: Mowgli!

Gelukkig weet Mowgli niets van wat gaande is...

We blijven vechten... Ik blijf geloven dat alles mogelijk is. Morgen gaat de papa van Mowgli mij de cultuur van Mosquitia uitleggen, want ik ben van plan in Juli 2 weken in totaal andere wereld te vertoeven.

Maria Joselina

Ik weet niet of ik jullie moet herinneren aan het beeld van 18 December? De foto van het kindje met het kankergezwel in het oog?

Heel slecht nieuws: Vandaag is ze gestorven! Ja, heel plots en onverwacht... een convulsie in de nacht en tegen de morgen was ze dood. Ik kan het bijna niet geloven! Gisteren heb ik haar nog gezien, en alles was redelijk goed. Ok ze had geen goede prognose, maar vanop de ene moment op de andere sterven... zonder infectie ofzo...

Maar ja het kan dus heel vlug gaan, als er zo laat naar het ziekenhuis gegaan wordt, tot het oog er zo uitziet zijn de gevolgen verschrikkelijk en is de kanker zo uitgespreid dat het dus vlug kan gaan.

De papa was aan het wenen en roepen dat zijn kind gestorven was... Iedereen wordt dan stil omdat ze geconfronteerd worden wat ook met hun kind kan gebeuren...

een zware dag dus!

Ontmoet mijn nieuwe vriend des Huizes: WOLLEBOL

WOLLEBOL op de binnenkoer... leuk om te weten: wollebol kakt en urineert daar ook! Geweldig om naar de badkamer te gaan moet ik over de koer lopen, weet ja wat gebeurt in het donker (want er zijn geen lichten?) Je wil het niet weten.... Ook zo boven deze koer, het is de enigste plaats waar ik mijn kleren kan drogen.... Ja, als ze naar beneden vallen zit je in de shit, letterlijk en figuurlijk. OTRA VEZ wassen, en zo blijf je bezig in een plaats waar je je steendood verveelt.

Ik ben dus terug naar basic en woon in een redelijk gevaarlijk gebied, waar onlangs 2 vrienden van mij met geweer zijn overvallen...

Welkom in mijn nieuwe leefsituatie! En wie is mijn nieuwe vriend; ja WOLLEBOL. Hij heeft een andere naam maar dat beest is niet te doen, haar verliezen dat dat doet....

Zo gezellig dat ik van die haarballen in mn kleine kamer kan terugvinden.... Oh ja nieuw weetje: ze zijn zo vriendelijk in mn nieuwe huis dat ze ongevraagd aan mijn dingen komen in mijn kamer waar al niets van privacy is!!! En dan moet je hun nog bedanken omdat ze alles georganiseerd hebben in je kamer... Leuk!! Hoe oud was ik alweer... 27 of 16 jaar? Soms lijkt het dat ik een kind ben... OHHH ja mensen hier schatten me 15 jaar oud, kan je dat geloven, op de bus doen ze dan kinderachtig, als ik dan vertel dat ik 27 jaar ben verklaren ze me voor gek. Welkom nogmaals to Honduras....

Dus voor degenen dat je zou denken dat ik in paradijs ben, NEE, ik moet je teleurstellen, het is eerder een GEVANGENIS... Ik heb geen sleutel van het huis, dus als er niemand thuis is ben ik op straat, dan als ik binnen ben worden er 4 deuren gesloten, om je dus een vrij gevoel te geven neem ik aan??? Toch niet.... Ik heb geen stromend water meer, en was mn kleren met de hand, op een stenen plaat.... we zijn in een 3de wereld land... Ik durf niet buiten te komen omdat ik schrik heb, ik leef dagelijks met de schril, het is heel gevaarlijk wat vandaag nog eens bevestigd wordt: een andere vrijwilliger is gisteren overvallen geweest.

Gewoon om jullie een beeld te schetsen hoe ik dagelijks leef...

Maar lieve vrienden om hier vrijwilliger te zijn heb ik al veel opofferingen moeten maken, maar geloof me, dit jaar draait niet om mij, maar om mijn PROJECT, waar ik alles voor over heb.

Ik hoop dat jullie me begrijpen??

Zijn er nog vragen over mijn nieuwe woonsituatie, gelieve ze dan te mailen, ik ga met veel plezier antwoorden!!

hasta luego cheles

Fotokes Hospital Escuela

Melvin met zijn mama en papa. Hij is aan het spelen... zie de ogen en bril dat hij op heeft.

Broertje van een kankerpatiëntje dat meekomt om te zien wat er allemaal gebeurt waar zijn broertje zoveel naartoe moet...

Een klein manneke... ja, vandaag heeft hij een operatie ondergaan om een kankertumor te verwijderen. Alles is goed verlopen... Nu de chemio nog die volgt....

Dit is in de zaal Mal nutricion waar ondervoede kindjes terecht komen. Het is echt vreselijk hier rond te lopen. Je ziet hier baby s(of dat denk je dan toch...) tot ze hun mond opendoen en een hele rij tanden vertonen, volwassen tanden dat je dus weet dat niet normaal is voor de grootte... Heel raar!

School op bezoek in Hospital Escuela

Het schoolbezoek in het ziekenhuis. Ik ben in het geel moets je mij niet terug vinden :)

Hier in de "sala de Jeugo" met Fabiola en Bianca. Bianca is een patiënte van onze zaal.

Fabiola en ik, zoals je ons elke dag kan terugvinden in het zieknhuis...

Hier 2 patiéntjes die aan het spelen zijn....

Geregeld komen er scholen of andere instellingen op bezoek om onze Fundacion te steunen.

Ze brengen dan allerlei zaken mee: kleren, eten, speelgoed, en knuffelbeesten!



Altijd leuk want de kindjes met kanker hebben dit nodig; het geeft hun een gevoel dat ze belangrijk zijn, wat ze ook zijn!!



Dus ik help met de rondleiding en probeer op vragen te antwoorden wanneer ze iets meer willen weten. Nu de leerkrachten wilden graag andere plaatsen in het ziekenhuis zien.

Na onze oncologie zaal zijn er al kinderen van de school die beginnen te wenen om onze kindjes met kanker zo ziek te zien!



Fabiola en ik werken samen, en we hebben dan samengezeten om onze gevoelens te delen in een groepsessie. Fabiola is namelijk psychologe. Heel goed want ik denk dat na het gesprek ze zich toch wat beter voelden en met een iets of wat possitief gevoel naar huis zijn gegaan.

Mowgli (en waar is het jungleboek?)

Hier ik met Mowgli in de "sala de Jeugo" in Hospital Escuela.

Mowgli is ijverig aan het werk om spaans te leren, en gaat beginnen leren te schrijven ook! Mowgli is 6 jaar oud en heel blij een schriftje en een potlood te hebben....

Hier men vriendje ("Pana Wal" wat vriend betekent in Miskito), is verstoppertje aan het spelen, wat leuk... hij heeft veel gezichtsuitdrukkingen. Nu was hij vandaag wel veel aan het wenen door de effecten van de chemotherapie (overgeven, en moe...) Ja, hij had in zijn broek geplast en ik ging het dus vervangen, tot ik bijna op de grond veel van.... Ja, een open ettergezwel in zijn lies was de oorzaak... Gelukkig heb ik me staande weten te houden...

Eindelijk gevonden!! De echte naam van mn gevonden mowgli is Jaime, maar voor mij is hij een kind van de jungle.



Mowgli woont in La Mosquitia in Honduras, dit is een afgelegen gebied waar een bepaalde stam leeft. Het leuke is: ze spreken GEEN SPAANS maar MISKITO!



De cultuur is erg verschillend, en ze zijn minder in contact met de bewoonde wereld. Dus onze soph kan enkel communiceren met gebaren en gezichtsuitdrukkingen! Toch wel een hele ervaring! Ik denk dat Mowgli nog nooit een vreemdeling heeft gezien, laat staan een ziekenhuis.



Zijn mama en papa hebben hem achtergelaten, dus hij is er helemaal alleen, spreekt geen spaans en alles is vreemd. We moeten hem vanalles aanleren. Momenteel ben ik een paar woorden miskito aan het leren om te babbelen.



Toen ik hem vond was hij aan het wenen voor zijn mama.... Ik heb al een speciale groet, een soort van hi 5 met hem.



Mowgli heeft een kankergezwel in zijn been en zal noodgedwongen 3 jaar in Tegus in behandeling zijn. Wat ik vreesde is dus werkelijkheid, Mowgli heeft momenteel nog 2 benen, maar om de kanker te kunnen overwinnen hebben de dokters besloten een been te amputeren....



Wat zal er met hem verder gebeuren??

Meningitis gevaar

Na een paar dagen ga ik voorbij de kamer van mn vriend Clinton en wat merk ik op: Het was geen Varicella maar MENINGITIS!!! Dus ik ben wel een beetje in paniek want het is viraal, en men mag de kamer niet meer binnen want het is zeer besmettelijk. De verpleegsters moeten een aparte short dragen om binnen te gaan....

Ik ben dus heel bang want meningitis is geen plezierig ding....
Soit we zullen wel zien hoe ik me voel na een paar dagen....

Wordt vervolgd!

Hospital Escuela, Tegucigalpa

Hier is de papa en Clinton, die vader is echt fantstisch, hij is zo toegewijd dat is ongelooflijk!! Je ziet hoe mager hij geworden is. Ze zijn afkomstig van Trujillo, dus heel ver van Tegus... De papa wil ook dat zijn vrouw kan komen maar heeft het geld er niet voor!! Ik weet niet het zou $25 kosten... ik heb momenteel niet veel geld maar gezien de situatie wil ik het geld geven... Maar ja dan is weer de morele vraag; wat je niet voor IEDEREEN kan doen, kan je dat voor 1 kind wel doen?? Wat denken jullie... ??

Hier ben ik met Clinton, hij kan zijn oogjes niet goed openen vanwege de pijn in zijn hoofd.
Het is een schattig jongetje van 8 jaar, verdad?

Terug uit vakantie kom ik terug in mn ziekenhuis. De kindjes waren heel blij om me terug te zien en dat geeft een goed gevoel! Ook triestig want er zijn ook veel kindjes gestorven... Ook degene die je niet direct verwacht maar in Oncologie kan alles snel veranderen!!

Het kan soms vlug gaan...

Kindjes moeten geregeld een ruggemergpunctie ondergaan om te zien dat er geen kankercellen meer aanwezig zijn! Dit gebeurt onder verdoving, nu het toestel om ze te verdoven is stuk: Dan maar ZONDER!! Deze dag hebben de kindjes dan ook afgezien. Ik kan het bijna niet geloven dat zoiets kan... Maar we zijn dan ook in HONDURAS, en hier kan alles.

Welkom to Honduras.

Momenteel zijn er veel kindjes in terminale fase, niets kan meer gedaan worden voor hen. Afwachten tot ze verlost worden van hun pijn.

Er is een kindje "Clinton" genaamd, en ik ben triestig omdat hij zoveel pijn moet doorstaan. Clinton is echt ne schattige!! Nu zijn hersenen waren gezwollen en was aan het roepen van de pijn... ik ben gaan vragen om dit kind iets te geven want dat zijn omstandigheden dat gewoon niet kunnen. De technieken hier staan nog niet zo ver als bij ons ivm pijncontrole. Ze konden NIETS doen... Dan is het wel bikkelhard om een kind te horen roepen van de pijn, je hart breekt gewoon. De reden dat dit jongetje afziet kan wijzen op een fout van 1 vde dokters. Heeft in een nacht een convulsie gehad, kortom het gaat slecht met hem... Een geluk na 5 dagen gaat het beter!! Afgelopen vrijdag was ik in de kamer en de papa van Clinton wil de hand van zijn zoontje nemen en valt bijna neer op de grond van uitputting!! Ik merk op dat de vader zo mager geworden is, en wordt geconfronteerd met de armoede...

Hij heeft geen geld om te eten en het geld dat hij heeft koopt hij water voor zijn zoontje.

Dit is hartverscheurend, ik ben dan ook cola en eten gaan kopen en hem verteld dat hij moet rusten om sterk te zijn voor zijn zoontje. Dus heb hem naar een instituut gestuurd waar hij gratis kan eten en slapen en heb ik de hele dag bij Clinton gewaakt.

Als hij pijn had, streel ik hem over de rug om hem te kalmeren, medicatie geven en zien dat alles goed gaat, alles in de gaten houden... wanneer de infuus leeg is moet ik het slotje sluiten en dan naar de verpleegsters gaan. Ja, hier heeft de ouder verantwoordelijkheden, en er is geen belleke zoals bij ons in het ziekenhuis... Als er iets heel ergs is, moet je roepen en hopen dat er snel hulp komt. Zelfs verpleegsters dat kinderen in hun eigen urine laten liggen, omdat dat het werk is van de ouders... Ja, em is er ook zoiets als menselijk zijn? Dus als ik dat zie, vervang ik alles, ik kan een kind daar toch niet zo laten liggen...?!

De papa heeft me dan ook hartelijk bedankt, en voelde zich beter na wat eten en slaap.

Nu een paar dagen later wordt Varicella vastgesteld en terug zijn hersenen zijn gezwollen door virale infectie!!! AHHH ik ben dus een hele dag met hem in contact geweest en nu is hij in isolatie geplaatst voor infectiegevaar!!!! Ik heb alle geluk varicella al gehad maar wat the heel is die virale infectie in de hersenen... Toch een beetje schrik...we zullen wel zien binnen een paar dagen. Die dag ben ik met mijn short ook andere kindjes gaan bezoeken... ik hoop dat er geen pandemie uitbreekt in het ziekenhuis!!

Dus ik kan Clinton niet meer bezoeken om het infectiegevaar dat dreigt, en ik voel me triestig, want zelfs met de pijn gaf hij me een glimlach... Hopelijk gaat het beter volgende week.

Er gebeuren vreselijke dingen... maar ja dat is normaal in een ziekenhuis. Een medische fout bij een andere kindje; besmet met een bacterie waardoor heel haar lichaam met van die grote zweren met etter volstaat. Ook in haar gezicht 1.... 8 weken antibiotica en plastsische chirurgie is mss nodig. Goed beelden hiervan wil je niet zien.

Ik