Sophke in Honduras

HET IS ZOVER: 11 AUGUSTUS BELGIE

2007-08-09T10:28:00.000-07:00

Ja beste vrienden mn jaar avontuur loopt op zn einde!
Ik neem momenteel afscheid van iedereen, en morgen neem ik het vliegtuig naar overal, maar niet naar belgie....

Ja, ik land om 11.30u in Dusseldorf, en mn mami en papi komen me opwachten om dan uiteindelijk belgie binnen te rijden!!

Voor mensen die mijne GSM nr kwijtgespeeld zijn: 0473 930240 (het is dus dezelfde gebleven)

zo, tot heel binnenkort!

veel liefs
Sophia

El Salvador

2007-08-03T12:33:00.002-07:00

Hier samen met mn kameraad en zijn vrienden een pintje aan het pakken...
Heel relaxed, en de cultuur in El salvador is heel anders dan Honduras... hier kan je tenminste is rechtuit met de mensen een conversatie aangaan. Joepie!!

Dit is het Theater in santa ana, el salvador... Santa Ana is een heel mooi stadje! Er was juist een soort van jaarlijks feest op de straat, alle mannen op straat met hun paard, met hun cowboyhoed, en hun pintje. Mn kameraad German, is normaal ook van de partij, maar dit jaar niet... dus op het einde is iedreen zat op het paard... en ja, dat is het!
Hier 1 van de mooie plaatsen van El Salvador, lago de Oacatepeque... met een zalig uitzicht, een pintje drinken, in de zon. Fantastisch! Is 1 van m,n favoriete plaatsen geworden.

Mooie natuur... en ik hou ervan om natuurfotokes te maken. moet je die kleuren zien van deze vlinder... ik heb veel fotokes van vlinders... voor de liefhebbers, als ik terug ben kan je er naar vragen!

Cayos Cochinos, Honduras

2007-08-03T12:33:00.001-07:00

Dit is het zicht dat ik had vanop het kleine eilandje, tegen de avond wanneer de zon ondergaat!!

Ja, onze Soph op haar blote voeten op het strand aan het wandelen naar haar bed, dat natuurlijk op het zand staat, want het is een eiland... tot ik iets zwarts naast mn voet zag, ik schijn met mn pillicht op dit mooie creature of nature! What the... ik ben op mn bed gesprongen, en hulp geroepen van mn kameraad Dario... Die eerst zijn schoenen is gaan aandoen, om dan het schorpioentje te doden. Ja, toch besloten om onder een muskietennet te slapen, en dat was de juiste keuze... de volgende morgen een andere schorpioen boven mij!

Hier, wit zand, blauw water, en snorkeluitrusting om het mooie leven onder water te gaan verkennen... hier kan je dus wegdromen... zalig... we hebben dan ook besloten een paar dagen langer te verblijven!!
Hier met mn vrienden... gaan we op uitstap naar een ander eiland op zoek naar de "roze Slang". Ja, het zou heel uniek zijn in de wereld... of is het van al die marihuana verhalen, en wij die er intrappen, en degelijk op zoek gaan... we zijn die slang niet tegengekomen... maar het avontuur was wel leuk... we hebben een bergske beklommen, en hadden daarna uitzicht over alle eilanden. Dario, Ellen, en Marion waren er samen met mij.

2007-07-10T17:09:00.000-07:00

Plato tipico
arana en los banos
cucaracha que quiere entrar

mareiposa en mi dedo

2007-07-10T16:49:00.000-07:00

Hier de familie van Mowgli... Ja, ik heb hem gevanden, en heb ook in het huis geslapen met 9 mensen op de vloer.... en toiletten zijn er niet, ze urinere vanuit het huis... latere uitleg volgt!

Hier mowgli met zijn kleine broer... ze hebben samen met mijne knuffel nero gespeeld!!! Ja, ik ben superblij hem blij te zien, en kan nu beter de beslissing van de ouders begrijpen....

Ik heb een dagboek, dus als ik terug ben gaan jullie zeker alle verhalen krijgen!!!

IN HET ZIEKENHUIS in LA CEIBA

2007-06-04T18:11:00.000-07:00

De dag na het carnaval, was ik dus wat slaperig, wat ook niet anders kan, en tegen 3.30 pm ging ik dus lumchen met de Fransen vriendinnen die met mij mee waren komen feesten...

Een beetje rijst met groenten en scampikes, die hier heel lekker zijn trouwens! Na, 1 uur tijd na de maaltijd begon ik overal jeuk te krijgen, en zware uitslag!! Ja, het begon zo zwaar te worden dat ik voelde dat mn lichaam aan het opzwellen was! Ik had al een allergie pil genomen, en dat werkte niet!!

Ik heb dus direct een taxi naar het ziekenhuis genomen, en naar de "Emergencia" gegaan!! En daar zagen dokters direct dat het serieu was, en hebben me aan een infuus moeten leggen, en vanalles intraveneus moeten inspuiten!! En toen voelde ik mijn keel opengaan, en lucht binnenkreeg, dus mijn keel was ook al aan het opzwellen...

OOOOOH! Ja, want toen ze alles inspoten begon ik hevig te lachen (Kan je je dat inbeelden, ik aan het lachen met een naald in mn arm?!). De verpleegster zei dat het "normaal" was!! Ik voelde mn lichaam zweven in de lucht, en vertelde dat ik op wolken aan het stappen was...

Na 15 min was het over (spijtig genoeg, want ik was heel gelukkig op dat moment) Ik had allen wat last om op mn benen te staan.

Nu, ze weten dus niet op wat ik zo erg gereageerd heb maar ben nu verplicht met ampullen en injectienaalden rond te lopen, en als ik in een gebied ben waar geen ziekenhuis is, zal ik mijzelf moeten injecteren....

Ja, het heeft me toch een beetje nen schrik gegeven, maar hoe zou je zelf zijn??

Carnival in La Ceiba

2007-06-04T17:52:00.000-07:00

Hier is onze Soph in de straat in La Ceiba, aan het genieten van de mooie uitzichten, met van die wagentjes dat voorbijkwamen....

een van de autokes dat voorbij kwam!!

S avond verkoos ik gemaskerd uit te gaan, en hier zie je het resultaat!! Dit is de gewoonte en iets typisch... Nu dat kan je dus geen hele avond gebruiken.

Hier het straatbeeld in dagtijd. Heel veel mensen, en veel lawaai, en muziek....

Hello vrienden en vriendinnetjes,

Soph is aan het aftellen om terug te komen maar is ook wat aan het genieten van de laatste weken hier in Honduras!

Dus ben ik naar het noorden van honduras getrokken om carnival te gaan vieren....

Ik denk dat het helemaal anders gevierd wordt dan in belgie...

Dus er was een soort van straatparade die in de namiddag voorbij kwam, en daarna was het dus groot feest met muziek op de straat!!

Dus het nationale "regaeton" was er natuurlijk ook bij...

Het was toch wel laat geworden....

Gelukkig was er een zondag om te recupereren, en wat gebeurd er!!!!

Ik beland in het ziekenhuis!!!! NEEEEEE IK BEN BANG VAN NAALDEN,

Ontmoet mijn nieuwe familieleden!!

2007-05-19T11:23:00.000-07:00

Op 5 januari 2007 hebben mijn broer en Bernadette Arthur kunnen verwelkomen op de wereld! De eerste keer dat Soph tante geworden is!! Op deze moment vertoefde ik in Guatemala!

Op 15 april 2007 ben ik meter geworden van mijn zus en Geert hun dochtertje Margo!!
Ik ben heel blij en volg vanuit Honduras elke dag hoe het gaat met haar vanuit de website.

Voor de nieuwsgierigen onder julie, hier is de website: www.margo.anengeert.be

Het is een echte schattige baby! Vinden jullie ook niet? Op deze website kan je oook een foto vinden van Arthur.

Tante en meter Soph gaat haar nieuwe familieleden dus op 11 augustus leren kennen!! Spannnend, ik kijk er al naar uit!!!!

Geld afhalen voor wanneer ze je overvallen?

2007-05-19T11:14:00.000-07:00

Ja, het lijkt een stomme vraag, maaar het antwoord is JA!
Er zijn nu ondertussen al redelijk veel andere vrijwilligers gewapend overvalen... Ze zien iemand blank en denken dat we geld hebben... Nu na 9 maaanden vrijwilligerswerk zonder geld te verdienen, heb je niet meer veel.

Als je overvalen wordt en je hebt niet genoeg geld of geen GSM of andere dure zaken worden ze kwaad en zulen ze hun geweer gebruiken omdat ze dan denken dat je hun belachelijk maakt... Dus als ik niet veel geld heb ga ik geld afhalen om het te kunnen afgeven als ze naast mij met en geweer staan... Ja, zelf hier 20 euro kan je leven redden...

Gisteren op de bus een gevaarlijke man tegengekomen, ik en de andere vrijwilliger hadden schrik! Hij was in de bus in een pornografisch magazine aan het kijken en liet het magazine aan ons zien en was allerlei obscene gebaren aan het maken... Nu zelfs in dagtijd kan het gevaarlijk zijn, mansen helpen je niet op straat, ze lopen liever weg en gaan zich niet moeien...

We zijn van de bus gegaan en direct naaar de beveiliging van het ziekenhuis gelopen.
In Tegucigalpa staan vooor elke deur van de mannen met grote machinegeweren om bescherming te geven... En een geluk dat ze er zijn.

Wat ga ik blij zijn om met een veilig gevoel op straat in belgie te kunnen stappen!!Ik kijk er al naar uit!

Hospital Escuela

2007-05-19T11:06:00.000-07:00

Momenteel zijn er veel kindjes gestorven en dat maakt me droevig! Maar het is de realitiet.
In ons land zijn er meeer mogelijkheden, hier minder waardoor een kind aan een "banale infectie" kan overlijden.

Momenteel zijn de medische studenten in staking omdat ze niet akkoord gaan. De regering doet er niets aan zodat we nu al 70 dagen met een tekort an personeel en dokters zitten.

Het is zo erg dat er mensen aan de spoedafdeling 2 dagen moeten wachten om behandeld te kunnen worden. Of een dokter de tijd neemt om naar het kind te kijken. En als het te erg is zeggen ze botweg dat ze te laat zijn, en dat ze gaan sterven, en dat het de moeite niet meer is om te kanaliseren.

Het is vreselijk, het is het enigste publieke ziekenhuis dat door de regering geld krijgt om patienten te behandlen die geen geld hebben. Maar er zijn te weinig financiele middelen, dat ze zelf hun naalden desinfecteren en terug hergebruiken!!!! En als er en naald niet goed gesteriliseeerd is???

Afgelopen week vroeg de dokter van het ziekenhuis dat ik mijn inenteigen had tegen hepatitis B omdat het hier veel voorkomen is... en er een accident met vorige vrijwilliger was gebeurt. Gelukkig heb ik al mijn inentingen...

Maar ik ben met zoveel bacterien in contact... Soms zie je erg leleijke dingen... Maar dat weten jullie ondertussssen al...

Wollebol ziekskes

2007-05-19T11:03:00.000-07:00

Dus afgelopen weekend, was het hel gezelllig in het huis... Wollebol was wat ziekskes en heeft dan ook moeten overgeven en diaree gehad... terzelfde tijd! Kan je dat geloven?

Al ooit een hond zien overgeven? Nen kotsende hond... en dan overal uitwerpselen...
Dank u wolllebol. Voor het gezelllig samen zijn.

fotokes hospital Escuela

2007-05-09T18:06:00.000-07:00

Hier ben ik samen met Jefferson in Area Blanca (is de plaats waar de kindjes er het ergste aan toe zijn). Nu dit kindje is in veel pijn, heeft kankergezwel in het hoofd, vandaar dat zijn ogen een serieuze druk hebben. Ik ga elke dag langs en als hij koud heeft leg ik een deken over hem, probeer wat te praten met hem... Jefferson is 4 jaar.

Hier ben ik samen met Luis. Is vrolijk jongetje dat graag speelt.

Hier ben ik in de gang in het ziekenhuis samen met mn kindjes van oncologie. Zijn ze niet ongelooflijk schattig? ik vind van wel!

Hier m et Liksy David!! Liksy is een speciaal kindje voor mij: was voor ongeveer 2 maand in area Blanca, en was bijna in coma, lag aan machines en kon niet praten, ik dacht op een gegeven moment dat het over was door een zware longinfectie!! Maar Liksy is zo sterk, en zie hem hier lachen... het herinnert mij aan hoe je de hoop nooit mag opgeven, hoe erg het er soms ook uitziet! Ik hoop dat het voor jullie in Belgie ook een mooie boodschap mag zijn...?

Hola, Quien es? Een klientje dat net geopereerd is aan een van zijn nieren omdat hij een kankergezwel daar heeft. Samen met een aapje en een eend/beer?(wat is hetn eigenlijk) is hij aan het recupereren.

Zo, nu hebben jullie kennisgemaakt met een paar kindjes van mn project! Ik hoop dat jullie het leuk vonden?

Mowgli en het jungleboek

2007-05-09T17:43:00.000-07:00

Hallo Mowgli en met je tijger gaan we de jungle in? Nu versta ik al een paar woorden Miskito en het gaat goed!

GRAAAH doet de tijger.... of de hand van Soph met de tijger...

Hier is hij aan het spelen, en tussen de behandelingen door toert hij rond tot hij de Soph tegenkomt... en klaar is om op de foto te gaan!! Zelfs zonder woorden krijg ik veel vriendschap van dit kindje! Ik ben alleen heel triestig dat amputatie noodzakelijk is, het is een kind dat houdt van zijn vrijheid, het is een kind van de jungle... hoe kan hij terug gaan met 1 been? Ik maak me zorgen...

De papa is teruggekeerd van La Mosquitia (de fundacion heeft zijn vliegtuigticket betaald) en is nu bij Mowgli. Mowgli is zo blij!!

Eerst en vooral moeten jullie begrijpen dat het een heel andere cultuur is hier, dus sommige verhalen kunnen hard en bijna ongelooflijk gevondenb worden, maar mensen: Dit zijn mijn bekommernissen momenteel!! Het is helemaal anders dan de westerse wereld....

Hoor dit: De papa van Mowgli is tegen de amputatie!! Waarom? Hij kan niet terugkeren met een 1-benig Mowgli omdat de andere mensen van zijn dorp de vader zullen vermoorden!! In deze cultuur wordt verminking om medische redenen niet begrepen.

De papa wil blijven leven, vandaar wil hij niet tekenen om de amputatie te laten doorgaan...

dat betekent dus dat hij wel tekent voor het doodvonnis van zijn kind: Mowgli!

Gelukkig weet Mowgli niets van wat gaande is...

We blijven vechten... Ik blijf geloven dat alles mogelijk is. Morgen gaat de papa van Mowgli mij de cultuur van Mosquitia uitleggen, want ik ben van plan in Juli 2 weken in totaal andere wereld te vertoeven.

Maria Joselina

2007-05-09T17:37:00.000-07:00

Ik weet niet of ik jullie moet herinneren aan het beeld van 18 December? De foto van het kindje met het kankergezwel in het oog?

Heel slecht nieuws: Vandaag is ze gestorven! Ja, heel plots en onverwacht... een convulsie in de nacht en tegen de morgen was ze dood. Ik kan het bijna niet geloven! Gisteren heb ik haar nog gezien, en alles was redelijk goed. Ok ze had geen goede prognose, maar vanop de ene moment op de andere sterven... zonder infectie ofzo...

Maar ja het kan dus heel vlug gaan, als er zo laat naar het ziekenhuis gegaan wordt, tot het oog er zo uitziet zijn de gevolgen verschrikkelijk en is de kanker zo uitgespreid dat het dus vlug kan gaan.

De papa was aan het wenen en roepen dat zijn kind gestorven was... Iedereen wordt dan stil omdat ze geconfronteerd worden wat ook met hun kind kan gebeuren...

een zware dag dus!

Ontmoet mijn nieuwe vriend des Huizes: WOLLEBOL

2007-05-07T17:28:00.000-07:00

WOLLEBOL op de binnenkoer... leuk om te weten: wollebol kakt en urineert daar ook! Geweldig om naar de badkamer te gaan moet ik over de koer lopen, weet ja wat gebeurt in het donker (want er zijn geen lichten?) Je wil het niet weten.... Ook zo boven deze koer, het is de enigste plaats waar ik mijn kleren kan drogen.... Ja, als ze naar beneden vallen zit je in de shit, letterlijk en figuurlijk. OTRA VEZ wassen, en zo blijf je bezig in een plaats waar je je steendood verveelt.

Ik ben dus terug naar basic en woon in een redelijk gevaarlijk gebied, waar onlangs 2 vrienden van mij met geweer zijn overvallen...

Welkom in mijn nieuwe leefsituatie! En wie is mijn nieuwe vriend; ja WOLLEBOL. Hij heeft een andere naam maar dat beest is niet te doen, haar verliezen dat dat doet....

Zo gezellig dat ik van die haarballen in mn kleine kamer kan terugvinden.... Oh ja nieuw weetje: ze zijn zo vriendelijk in mn nieuwe huis dat ze ongevraagd aan mijn dingen komen in mijn kamer waar al niets van privacy is!!! En dan moet je hun nog bedanken omdat ze alles georganiseerd hebben in je kamer... Leuk!! Hoe oud was ik alweer... 27 of 16 jaar? Soms lijkt het dat ik een kind ben... OHHH ja mensen hier schatten me 15 jaar oud, kan je dat geloven, op de bus doen ze dan kinderachtig, als ik dan vertel dat ik 27 jaar ben verklaren ze me voor gek. Welkom nogmaals to Honduras....

Dus voor degenen dat je zou denken dat ik in paradijs ben, NEE, ik moet je teleurstellen, het is eerder een GEVANGENIS... Ik heb geen sleutel van het huis, dus als er niemand thuis is ben ik op straat, dan als ik binnen ben worden er 4 deuren gesloten, om je dus een vrij gevoel te geven neem ik aan??? Toch niet.... Ik heb geen stromend water meer, en was mn kleren met de hand, op een stenen plaat.... we zijn in een 3de wereld land... Ik durf niet buiten te komen omdat ik schrik heb, ik leef dagelijks met de schril, het is heel gevaarlijk wat vandaag nog eens bevestigd wordt: een andere vrijwilliger is gisteren overvallen geweest.

Gewoon om jullie een beeld te schetsen hoe ik dagelijks leef...

Maar lieve vrienden om hier vrijwilliger te zijn heb ik al veel opofferingen moeten maken, maar geloof me, dit jaar draait niet om mij, maar om mijn PROJECT, waar ik alles voor over heb.

Ik hoop dat jullie me begrijpen??

Zijn er nog vragen over mijn nieuwe woonsituatie, gelieve ze dan te mailen, ik ga met veel plezier antwoorden!!

hasta luego cheles

Fotokes Hospital Escuela

2007-05-07T17:18:00.000-07:00

Melvin met zijn mama en papa. Hij is aan het spelen... zie de ogen en bril dat hij op heeft.

Broertje van een kankerpatiëntje dat meekomt om te zien wat er allemaal gebeurt waar zijn broertje zoveel naartoe moet...

Een klein manneke... ja, vandaag heeft hij een operatie ondergaan om een kankertumor te verwijderen. Alles is goed verlopen... Nu de chemio nog die volgt....

Dit is in de zaal Mal nutricion waar ondervoede kindjes terecht komen. Het is echt vreselijk hier rond te lopen. Je ziet hier baby s(of dat denk je dan toch...) tot ze hun mond opendoen en een hele rij tanden vertonen, volwassen tanden dat je dus weet dat niet normaal is voor de grootte... Heel raar!

School op bezoek in Hospital Escuela

2007-05-07T17:01:00.000-07:00

Het schoolbezoek in het ziekenhuis. Ik ben in het geel moets je mij niet terug vinden :)

Hier in de "sala de Jeugo" met Fabiola en Bianca. Bianca is een patiënte van onze zaal.

Fabiola en ik, zoals je ons elke dag kan terugvinden in het zieknhuis...

Hier 2 patiéntjes die aan het spelen zijn....

Geregeld komen er scholen of andere instellingen op bezoek om onze Fundacion te steunen.

Ze brengen dan allerlei zaken mee: kleren, eten, speelgoed, en knuffelbeesten!

Altijd leuk want de kindjes met kanker hebben dit nodig; het geeft hun een gevoel dat ze belangrijk zijn, wat ze ook zijn!!

Dus ik help met de rondleiding en probeer op vragen te antwoorden wanneer ze iets meer willen weten. Nu de leerkrachten wilden graag andere plaatsen in het ziekenhuis zien.

Na onze oncologie zaal zijn er al kinderen van de school die beginnen te wenen om onze kindjes met kanker zo ziek te zien!

Fabiola en ik werken samen, en we hebben dan samengezeten om onze gevoelens te delen in een groepsessie. Fabiola is namelijk psychologe. Heel goed want ik denk dat na het gesprek ze zich toch wat beter voelden en met een iets of wat possitief gevoel naar huis zijn gegaan.

Mowgli (en waar is het jungleboek?)

2007-05-07T16:40:00.000-07:00

Hier ik met Mowgli in de "sala de Jeugo" in Hospital Escuela.

Mowgli is ijverig aan het werk om spaans te leren, en gaat beginnen leren te schrijven ook! Mowgli is 6 jaar oud en heel blij een schriftje en een potlood te hebben....

Hier men vriendje ("Pana Wal" wat vriend betekent in Miskito), is verstoppertje aan het spelen, wat leuk... hij heeft veel gezichtsuitdrukkingen. Nu was hij vandaag wel veel aan het wenen door de effecten van de chemotherapie (overgeven, en moe...) Ja, hij had in zijn broek geplast en ik ging het dus vervangen, tot ik bijna op de grond veel van.... Ja, een open ettergezwel in zijn lies was de oorzaak... Gelukkig heb ik me staande weten te houden...

Eindelijk gevonden!! De echte naam van mn gevonden mowgli is Jaime, maar voor mij is hij een kind van de jungle.

Mowgli woont in La Mosquitia in Honduras, dit is een afgelegen gebied waar een bepaalde stam leeft. Het leuke is: ze spreken GEEN SPAANS maar MISKITO!

De cultuur is erg verschillend, en ze zijn minder in contact met de bewoonde wereld. Dus onze soph kan enkel communiceren met gebaren en gezichtsuitdrukkingen! Toch wel een hele ervaring! Ik denk dat Mowgli nog nooit een vreemdeling heeft gezien, laat staan een ziekenhuis.

Zijn mama en papa hebben hem achtergelaten, dus hij is er helemaal alleen, spreekt geen spaans en alles is vreemd. We moeten hem vanalles aanleren. Momenteel ben ik een paar woorden miskito aan het leren om te babbelen.

Toen ik hem vond was hij aan het wenen voor zijn mama.... Ik heb al een speciale groet, een soort van hi 5 met hem.

Mowgli heeft een kankergezwel in zijn been en zal noodgedwongen 3 jaar in Tegus in behandeling zijn. Wat ik vreesde is dus werkelijkheid, Mowgli heeft momenteel nog 2 benen, maar om de kanker te kunnen overwinnen hebben de dokters besloten een been te amputeren....

Wat zal er met hem verder gebeuren??

Meningitis gevaar

2007-05-07T16:37:00.000-07:00

Na een paar dagen ga ik voorbij de kamer van mn vriend Clinton en wat merk ik op: Het was geen Varicella maar MENINGITIS!!! Dus ik ben wel een beetje in paniek want het is viraal, en men mag de kamer niet meer binnen want het is zeer besmettelijk. De verpleegsters moeten een aparte short dragen om binnen te gaan....

Ik ben dus heel bang want meningitis is geen plezierig ding....
Soit we zullen wel zien hoe ik me voel na een paar dagen....

Wordt vervolgd!

Hospital Escuela, Tegucigalpa

2007-05-02T17:07:00.000-07:00

Hier is de papa en Clinton, die vader is echt fantstisch, hij is zo toegewijd dat is ongelooflijk!! Je ziet hoe mager hij geworden is. Ze zijn afkomstig van Trujillo, dus heel ver van Tegus... De papa wil ook dat zijn vrouw kan komen maar heeft het geld er niet voor!! Ik weet niet het zou $25 kosten... ik heb momenteel niet veel geld maar gezien de situatie wil ik het geld geven... Maar ja dan is weer de morele vraag; wat je niet voor IEDEREEN kan doen, kan je dat voor 1 kind wel doen?? Wat denken jullie... ??

Hier ben ik met Clinton, hij kan zijn oogjes niet goed openen vanwege de pijn in zijn hoofd.
Het is een schattig jongetje van 8 jaar, verdad?

Terug uit vakantie kom ik terug in mn ziekenhuis. De kindjes waren heel blij om me terug te zien en dat geeft een goed gevoel! Ook triestig want er zijn ook veel kindjes gestorven... Ook degene die je niet direct verwacht maar in Oncologie kan alles snel veranderen!!

Het kan soms vlug gaan...

Kindjes moeten geregeld een ruggemergpunctie ondergaan om te zien dat er geen kankercellen meer aanwezig zijn! Dit gebeurt onder verdoving, nu het toestel om ze te verdoven is stuk: Dan maar ZONDER!! Deze dag hebben de kindjes dan ook afgezien. Ik kan het bijna niet geloven dat zoiets kan... Maar we zijn dan ook in HONDURAS, en hier kan alles.

Welkom to Honduras.

Momenteel zijn er veel kindjes in terminale fase, niets kan meer gedaan worden voor hen. Afwachten tot ze verlost worden van hun pijn.

Er is een kindje "Clinton" genaamd, en ik ben triestig omdat hij zoveel pijn moet doorstaan. Clinton is echt ne schattige!! Nu zijn hersenen waren gezwollen en was aan het roepen van de pijn... ik ben gaan vragen om dit kind iets te geven want dat zijn omstandigheden dat gewoon niet kunnen. De technieken hier staan nog niet zo ver als bij ons ivm pijncontrole. Ze konden NIETS doen... Dan is het wel bikkelhard om een kind te horen roepen van de pijn, je hart breekt gewoon. De reden dat dit jongetje afziet kan wijzen op een fout van 1 vde dokters. Heeft in een nacht een convulsie gehad, kortom het gaat slecht met hem... Een geluk na 5 dagen gaat het beter!! Afgelopen vrijdag was ik in de kamer en de papa van Clinton wil de hand van zijn zoontje nemen en valt bijna neer op de grond van uitputting!! Ik merk op dat de vader zo mager geworden is, en wordt geconfronteerd met de armoede...

Hij heeft geen geld om te eten en het geld dat hij heeft koopt hij water voor zijn zoontje.

Dit is hartverscheurend, ik ben dan ook cola en eten gaan kopen en hem verteld dat hij moet rusten om sterk te zijn voor zijn zoontje. Dus heb hem naar een instituut gestuurd waar hij gratis kan eten en slapen en heb ik de hele dag bij Clinton gewaakt.

Als hij pijn had, streel ik hem over de rug om hem te kalmeren, medicatie geven en zien dat alles goed gaat, alles in de gaten houden... wanneer de infuus leeg is moet ik het slotje sluiten en dan naar de verpleegsters gaan. Ja, hier heeft de ouder verantwoordelijkheden, en er is geen belleke zoals bij ons in het ziekenhuis... Als er iets heel ergs is, moet je roepen en hopen dat er snel hulp komt. Zelfs verpleegsters dat kinderen in hun eigen urine laten liggen, omdat dat het werk is van de ouders... Ja, em is er ook zoiets als menselijk zijn? Dus als ik dat zie, vervang ik alles, ik kan een kind daar toch niet zo laten liggen...?!

De papa heeft me dan ook hartelijk bedankt, en voelde zich beter na wat eten en slaap.

Nu een paar dagen later wordt Varicella vastgesteld en terug zijn hersenen zijn gezwollen door virale infectie!!! AHHH ik ben dus een hele dag met hem in contact geweest en nu is hij in isolatie geplaatst voor infectiegevaar!!!! Ik heb alle geluk varicella al gehad maar wat the heel is die virale infectie in de hersenen... Toch een beetje schrik...we zullen wel zien binnen een paar dagen. Die dag ben ik met mijn short ook andere kindjes gaan bezoeken... ik hoop dat er geen pandemie uitbreekt in het ziekenhuis!!

Dus ik kan Clinton niet meer bezoeken om het infectiegevaar dat dreigt, en ik voel me triestig, want zelfs met de pijn gaf hij me een glimlach... Hopelijk gaat het beter volgende week.

Er gebeuren vreselijke dingen... maar ja dat is normaal in een ziekenhuis. Een medische fout bij een andere kindje; besmet met een bacterie waardoor heel haar lichaam met van die grote zweren met etter volstaat. Ook in haar gezicht 1.... 8 weken antibiotica en plastsische chirurgie is mss nodig. Goed beelden hiervan wil je niet zien.

Waar ben ik? PANAMA

2007-04-15T19:12:00.000-07:00

Dit is een nummerplaat van Panama, het rare is dat de auto s in panama enkel vanachter een nummerplaat hebben, vanvoor geen plak te bespeuren...

Dit is Panama city, vanuit het nationaal park.
Dit is het Panama kanaal vanuit Miraflores locks.

Dat is correct ik ben in Panama!!

Heel ver gereisd in de bus maar eindelijk toegekomen in Panama city. Ik had direct een heel leuk hostel gevonden en er waren ook reizigers die ik tervoren was tegengekomen!! Dus het was een leuk terugzien.

Ik slaap in een dormitry met een stuk of 10 mensen. Nu panama city heeft heel veel te bieden met het meeste bekende panamakanaaal!! Het was er heel erg warm, ik denk tegen 40 graden.

Ik ben er ook een nationaal park gaan bezoeken en Casco viejo. Nu daar hadden ze wel gezegd dat het gevaarlijk was dus ik ging er naartoe met vrienden uit het hostel. Gelukkig zat ik in de taxi maar ik heb een man neergeschoten op straat gezien die naar hulp aan het zoeken was.... 2 schotwonden... Nu ik kan spijtig genoeg niet helpen anders kunnen ze mij ook neerschieten...

>De taxichaufeur vertelde dat het waarschijnlijk een afrekening was in het drugsmilieu...

Nu ik was toch er wel van gedaan. Terug op mn hoede zijn. De volgende dag heb ik dan het panamakanaal gezien dat heel veel indruk op mij gemaakt heeft!! Ik ben ook het museum en een filmke gaan zien hoe dit kanaal werkt.

Ik was zo blij in Panama te zijn en mij is terug in de bewoonde wereld te begeven. Wat mij opviel is het volgende: mensen zijn zo proper, geen stank en geen gespuug meer op straat, en alles zag er voor mij zo luxueus uit!! Ik was blij over het straat te lopen zonder gevaar en zonder ambetante mannen die altijd opmerkingen maken.... Het voelt goed terug in de normale wereld te stappen!!

Isla de Ometepe, Nicaragua

2007-04-11T08:08:00.000-07:00

Dit is het uitzicht vanuit Isla de Ometepe. De kleine hutjes zijn wasplaatsen waar de vrouwen de was doen....
Hier ben ik samen op het strand met de amerikanen dat ik ben tegengekomen...
Heel tof maar je weet als het donker is ben ik alert: "Want in het donker komen de beesten uit"

Dit is het zicht op het eiland. De 2 pieken zijn Volcan Concepcion y volcan Madera.

Dit was in de boot, je ziet ik hou mij vast aan de paal, en na 1.5u was de zalige "cruise" gedaan!!!

Dit is een prachtig vulkaan eiland... Je hebt 2 vulkanen op het eiland: Concepcion y Madera.

Het enige is dat je 10 uur moet wandelen om te top te bereiken. En het probleem is dat de vulkaan Concepcion in de wolken is, dus van uitzicht heb je niets. Daarom lekker uitgeblazen op het strand, en aapekes gezien in de bomen.

De Howler monkey is daar ook op het eiland, en die hoor je vanuit de jungle, met een vereselijke kreet, zoals, WHOAAAAAH. De aapekes kan je niet te dichtbij zien want ze zijn redelijk agressief en kunnen bijten.

Ik ben ook 1 nacht gaan slapen op een boerderij waar ze hun eigen koffie en andere groenten kweken. Je kan daar ook gaan werken, en vanalles leren. De andere boerderij voor backpackers had ik gehoord dat er veel aan drugs werd gedaan, vandaar ik een andere boerderij gekozen heb.

Ik ben ook naar een ojo de agua geweest, dit is een natuurlijk zwembad in de jungle. Fantastisch!

Dan de boottrip terug van Isla de Ometepe was heel gevaarlijk. Het was in een kleine vissersboot! De golven waren zo groot dat er water in de boot gelopen kwam. De boot ging van links nr rechts... zelfs een lokale kerel van nicaragua had schrik. Gelukkig heb ik het overleefd, en aan land toch nog 2 uur daarna ziek geweest van het bootje.

Granada, Nicaragua

2007-04-11T07:24:00.000-07:00

dit is de cathedraal in Granada, heel mooi met prachtige kleuren....

FSLN is een groepering in de revolutie...

Dit is een straatbeeld van Granada, op paasdag, daarom is het zo rustig....

Dit is een van de prachtige steden in Nicaragua. Het is een stadje waar je nog steeds de spaanse invloeden kan zien.

Ik ben er ongeveer 4 dagen verbleven! Vanuit daar kan je ook Masaya gaan bezoeken met de vele handwerkjes dat ze maken en Isla de Ometepe (eiland met 2 vulkanen erop).

De Cathedraal vind ik prachtig, en veel cultuur. Ook ben ik een aantal kerken gaan bezoeken, en in een toren geklommen om een mooi uitzicht te hebben.

In Granada heb ik dan weer veel mensen leren kennen, die je dan hier en daar tijdens het reizen opnieuw tegenkomt.

Laguna de Apoyo, Nicaragua

2007-04-11T07:19:00.000-07:00

Hier achter mij zie je het zicht op het kratermeer... en dan uitrusten onder een rieten hutje, het leven kan toch zalig zijn he...
Het zicht van bovenuit vanuit een Mirador

Dit is een kratermeer van meer dan 22 km breedte en de locale mensen vertelden mij dat het heel mooi is!! Het zou 1 vd zuiverste wateren zijn om te gaan in zwemmen in Nicaragua.

Dus heb ik besloten een dagje zwemmen en relaxen in te lassen...

Volcan Cerro Negro, Leon, Nicaragua

2007-04-02T17:22:00.000-07:00

Op de tocht richting de top, ne kerel op paard tegengekomen, midden uit het niets...

Dit vind ik iets plezant, ik ben op jacht gegaan naar verstijvde insecten, door de laatste uitbarsting, en door de sulfer vind je veel van die gefosiliseerde insecten terug. door de sulfer hebben ze een gele kleur gekregen.

Dit is het fantastische uitzicht op de krater van cerro negro. de vulkaan is nog steeds actief, en dat kan je zien aan de rook, en de geur (zwavel)
Misschien iets heel spectaculair, maar we zijn naar beneden gelopen, met de benen tot in de keitjes gezakt, maar dat was wel heel tof zenne. Mijn schoenen waren natuurlijk wel gevuld met zwarte keitjes.

Voor deze vulkaan te beklimmen ben ik dus om 4.00am opgestaan!! Ja, en ik was pas in bed om 12 u snachts. Enkel 4 u slaap, en ik slaap altijd in dormitries wat goedkoop is, maar dat deel je met een stuk of 10 andere mensen. Dus van tijd tot tijd slaap je niet zo goed maar dat neem ik er graag bij.

Cerro negro is niet echt een hoge vulkaan. Wat deze vulkaan speciaal maakt is het uitzicht: hij ziet echt zwart! Het is een actieve vulkaan, en laatste uitbarsting was in 1999. Ook heeft deze vulkaan schade gegeven aan Leon. Wat tot in Leon dagen nadien zwarte regen gegeven heeft.

Het was heel spectaculair en de tocht was moeilijker dan ik gedacht had! Om op te klimmen op kleine steentjes schuiven je voeten terug naar beneden. Het principe gaat als volgt; 2 stappen op, en 1 stap terug naar beneden. Uiteidelijk geraak je er wel, maar toch een beetje afgezien.

Het was vreselijk warm op de tocht; zon vanboven, door het zwarte zand stijgt de warmte ook op, en jij bent helemaal tussenin. Gelijk een gebraden kip, ik voelde me precies gelijk een kip aan het spit....

Sophke in Leon met Belgen

2007-03-31T15:26:00.000-07:00

Hier zie je op de achtergrond de vulkaan Santa Clara, en alle activiteit is naar beneden gezakt, waar je nu dus rook, en zwavel kunt opsnuiven. Heel warm, en dat de dag na de zware avond met de belgen....

Dit is de Cathedraal van Leon, je kan ook op het dak gaan, wat ik gedaan heb, en dan heb je zicht op 9 vulkanen (het is het meest vulkanisch gebied van Centro america). Ook heel even tijd genomen om God te contacteren... Ik heb hem een aantal dingen gevraagd te doen!!

Dit is 1 van mn favoriete plaatsjes in leon, het via via cafe... Waar Belgen thuis zijn!!! Hier wil ik zeker nog eens terugkeren! Ik heb hier ook veel andere reizigers tegengekomen, en hebben veel info kunnen uitwisselen.

Dus ik ben vertrokken op reis naar Nicaragua, en in Leon is er een Via Via cafe uitgebaat door belgen!!! Ja, na 8 maanden heb ik nog eens kunnen genieten vh belgisch eten.... Ik heb frietjes met stoofvlees gegeten!!! En ik ben daar heel goed ontvangen geweest, er waren nog andere belgen, en die hadden Belgisch bier meegenomen!! Dat heeft ook heel goed gesmaakt!!

Leon is een fantastische stad waar veel te doen is! Ook de cultuur is zeer interessant. Leon was de vroegere hoofdstad van Nicaragua. Maar dan hebben ze Managua genomen om de concurrentie strijd tss Leon en Granada te stillen.

Ik ben 3 dagen in Leon geweest, en het is er ongelooflijk warm nu. Toen ik rokende lava putten bezocht hebben hadden we temperatuur van 45 graden!! maar het is dan ook de warmste tijd vh jaar.

Sophke in Choluteca, Honduras

2007-03-15T14:39:00.001-07:00

Ik ben voor 1 maand in het arme zuiden om de kindjes hier te helpen... Waarom? Omdat er momenteel in het ziekenhuis 5 vrijwilligers zijn!! Te denken dat ik er sommige maanden alleen aan het werken was...

In andere streken zijn er meer noden, vandaar dat ik tijdelijk hier ben. De situatie is wel helemaal anders! Ik woon nu in een klein buitendorpje, 1 uur rijden van Choluteca, en het leven hier is helemaal anders. Maar het bevalt me goed! Ik ben hier graag.

In een weeshuis in Choluteca heb ik nu een groep meisjes van ongeveer 11-12 jaar waar ik activiteiten mee doe. Knutselen, tekenen, armbandjes maken,... Heel leuk! Er is niemand in dit project, en er zijn meer dan 100 kindjes... ze vinden sommige kindjes terug op straat voor dood achtergelaten, of met heel zware ondervoeding...

De tekenen van ondervoeding zie je jaren later nog... voorbeeld, dan zie ik een kindje van 6 jaar, en vraag hoe oud hij is, en zegt dan 14 jaar!!!! Ja, je gaat van de gestalte direct er een leeftijd op zoveel noden...

Voor de rest in mijn klein bergdorpje is er een aanval van mieren!! Ze vallen mij altijd aan, en vooral mn voeten... Ik denk dat ik ongeveer 10 beten heb!! Ze bewegen ook vlugger dan in belgie!! Er zijn ook 4 honden in het huis...ja, je weet hoe goed ik met honden ben... maar deze zijn aangenamer dan in Tegus... (daar waren er van die chiwawa s, verhalen daarover moet ik later doen...).

Ik douche me nu ook met een halve emmer koud water, en dat voelt goed, er is een buitenkeuken, waar op speciale manier op gekookt wordt. Het is wel heel leuk. Ook zijn er 2 kindjes: Andrea en Samantha waar ik veel mee speel in de namiddag. Allemaal 1 grote familie.

Sophke in Choluteca, Honduras

2007-03-15T14:39:00.000-07:00

Isla del Tigre y Golfo de Foncenso

2007-03-12T08:56:00.000-07:00

Dit is de totale bende van de boottrip. De amerikaanse meisjes heb ik in het hotel leren kennen, ze zijn tot Mei in Honduras, daar ga ik zeker nog mee afspreken, leuke bende!

De zandstrrok in de zee, met fantastisch uitzicht 360 graden rondom je... ik ben vandaaruit de zee ingeggaan en gezwommen.

Sophke op het onbewoonde eiland, met haar life savers vesteke, om niet te verdrinken gelijk een kiekske he...je ziet ik denk aan veiligheid overal, of de gids van de boor deed dat toch

Vogelkes, vogelkes waar gaan jullie toch heen...vraagt Sophke. waarom vlogen de vogels weg? Omdat ik naar hun toe liep. Maar ja je weet wat ze zeggen beter 1o vogels in de lucht dan 1 in de hand :)

De zon dat zijn laatste stralen geeft voor vandaag, en gaat slapen voor morgen weer hevig te kunnen stralen...

Dit weekend een weekendje gaan relaxen aan de pacific coast, lekkere vis gegeten, en fantastische boottoer gedaan, waar we verschillende eilanden hebben gezien (ook degene die niet in kaart zijn gebracht), en zelfs een eiland van El Salvador gezien!

Tijdens de boottoer hebben we ook de vislijn uitgeworpen om verse vis te vangen en die in het hotel te gaan koken! Ja, spannend om op primitieve manier te vissen, tot ik beet had van iets groots!!!!....!!!

OHH nee, ja ik begon ineens te denken aan zo van die films dat er dan een haai uit het water komt...

Dus de gids komt, maar tegen dan was ik de zware vis of wat het dan ook was kwijt!!

Wie weet wat er aan mijn lijn gehangen heeft....

Ja, Soph geloofd niet in fabeltjes, dus ik denk niet dat ik "de ware" AAN DEN HAAK GESLAGEN had, of wie weet...he is out there...in the water...yeah yeah

Mss is mn mr right wel in de zee. Gelukkig dat we nog is zot kunnen doen he...

Voor de rest heeft Soph gewoon gerelaxed, en lekker gegeten, scampikes, verse, dat smelt weg op de tong.

Gezwommen in de zee, met uitzicht op allerlei idyllische eilanden, zicht op El Salvador en Nicaragua!!

Water is niet koud, en dan met een zalige zeebries, ja, het leven is mooi!!!

¨Parque Nacional Cusuco

2007-03-12T08:28:00.000-07:00

Dit is een kleine "pueblo" buiten San Pedro Sula, Buenos Aires, heel arm, maar in prachtige natuur,
zoals je kan zien!

Sophke in de natuur, en klaar om de natuur in te duiken.

Deze 3 klientjes waren de kleinkinderen van Señora Leonor, zie hoe schattig ze zijn!

Hier seh, 2 kindjes samen in hun gezamelijk huis.

Dit is het huis waar Señora Leonor, haar zonen en dochters, met partner en haar kleinkinderen wonen, samen met kippen, en ander gedierte, of insecten.

In San Pedro Sula ook een leuk adresje gevonden om te verblijven. Het is hostal Tamarindo, waar veel backpackers en reizigers komen. Daar heb ik zwitsers, duitsers, en US mensen leren kennen. Heel leuk, met een pintje konden we aan een tafelke zitten daar en verhalen uitwisselen.

Ik ben ook 1 dag naar Het nationaal park gegaan, in de buurt van San Pedro Sula! Ik was eerst naar de organisatie geweest die dit park onderhoud voor info. Zij hebben me dan voorverbonden met een professor die jaren voor dit park gewerkt heeft. Dus ik had alle info...

De volgende dag op pad: met openbaar vervoer, tot een stadje dicht bij het park geraakt. Dan moest ik een truck zien te stoppen om mee te rijden tot het Parque nacional. Een uur zalig vanachter in een truck gezeten, en genoten van de prachtige natuur!!

Daar aangekomen moest ik naar Senora Leonor vragen, en 1 van haar zonen is een gids. Het dorpje waar ik was, zo arm, en ze leven met zovelen onder 1 dak!! Ja, ook de dieren slapen daar met hun...

Belgskes: kan je je het al inbeelden met je schoonmoeder onder 1 dak te gaan wonen????! Ja, hier in heel arme dorpjes is dat dus de gewoonte he. Ja, het leven kan hard zijn. Nu ook zijn er possitieve zaken aan verbonden, families hier leven meer in een unie dan wij westerse. Hoe neefjes en nichtjes samen spelen en opgroeien... ja dat is fantastisch.

Mijn gids was net 3 dagen getrouwd, wij zouden op "Honeymoon" gaan, maar hij was aan het werk. Dus gingen ze een speciale maaltijd voor mij ook bereiden.

Rijst met bruine bonen!! En voor hun was dat een feestmaaltijd... 1 x om de 2-3 weken slachten ze een kip, en hebben dan wat vlees. Ik dacht dat het een mannenjob was (ja, ja met al die macho s hier... maar neen), de vrouwen doen weer het zware werk.

Het nationaal park was heel mooi, en heb veel vogelkes gezien (het deed me demken aan iemand...:) )

4 uur hebben we gewandeld, en dan zijn we uitgehongerd teruggekeerd!!

En onze Soph lust niet echt die "frijoles" maar als arme mensen je te eten geven, eet je alles op uit dankbaarheid...je ziet ik eet zelfs dingen dat ik niet lust, wie had dat gedacht?

Hospital Martinez y Catarinho, San Pedro Sula

2007-03-12T08:09:00.000-07:00

Kindje met kanker dat aan het tekenen en kleuren is in ziekenhuis Catarinho.Ik had vanalles meegenomen, waaronder kleurtjes en prentjes voor in te kleuren! Kindjes waren heel de morgen aan het kleuren. Met het personeel gesproken, en heb veel prentjes en kleurtjes achtergelaten, dat de kindjes kunnen kleuren. Hier komen niet alleen kindjes met kanker maar ook met anemie.

Ik ben naar San Pedro getrokken en heb daar eerst en vooral het ziekenhuis bezocht.

Het is er heel anders dan in Tegus, meer moderner, en pakken properder!! In Tegus: het is vuil, urine, eten, kauwgom, en rochels dat ik elke dag daar op straat zie liggen!! Ik ben dat gerochel hier trouwens kotsbeu!!

Nu, het enige is: er is geen psycholoog daar en ben ik met de ouders beginnen praten, die toch wel veel nood hadden aan steun.

Een meisje van 10 jaar, dat gaat sterven, na 6 maanden chemotherapie, en dat daar dan ligt! Het is vreselijk!

De ouders hebben nood aan hulp maar dat is er niet. In dit zieknhuis is er ook een "Alberge" waar de ouders kunnen eten, slapen, kleren wassen, ... en allemaal gratis! Dus dat is goed. Alleen moeten veel mensen samen in een grote zaal slapen.

De verantwoordelijke vertelde me dat mensen komen aankloppen, met de vraag daar te komen sterven! Ze willen niet stereven in het ziekenhuis, en in een zak naar het mortuarium gebracht worden. Het gebeurt dan ook dat mensen sterven in de grote zaal.

Een kindje was een beetje bang, want hij had de nacht ervoor een vrouw zien sterven in de zaal. met de diagnose van kanker had hij schrik dat hij ook ging sterven!!

Een goede ervaring, maar toch wel nog veel tekorten. Ik zal mijn organisatie de raad geven van een psycholoog daar te plaatsen.

Op stap met Luis Fernando

2007-02-14T12:45:00.000-08:00

Luis en ik samen in Casa Allianza
Hier in het centrum van Tegus, nu begint het heel warm te worden... ik denk 30 °C
Hier is mn niño in een cultureel centrum, en maken plezier!! Hij is zo een intelligent kind.
Dit is wat ik elke dag zie, parque cantral in Tegus, op de stenen trappen, zit ik soms te luisteren naar 1 of andere predikant dat zo gedreven spreekt over het geloof!! Is leuk om daar te zitten en gewoon de mensen zien voorbij te passeren! Dan zijn Luis en ik in de cathedraal geweest...

Ik ben samen met Luis Fernando in het centrum geweest, ja met een niño de la calle naast je ben je wel veilig.

Ongelooflijk maar Luis ziet meer op straat dan ik, soms kijkt hij naar iets of moet iest gaan controleren... Of ziet dat ik schrik heb van een man dat op straat leeft, en zegt dan: Sophie, je moet geen schrik hebben want deze man is niet gevaarlijk. Ja, vraag me niet hoe ze dat zien... maar ja, deze jongen heeft dan ook een tijd op straat gewoond!

We zijn samen de cathedraal gaan bezoeken, een vruchtensapje gaan drinken, en heb wat basiszaken voor hem gekocht. Een slot dat ze hem niet kunnen bestelen, tandpasta, kleurtjes, ...

Het was een hele interessante dag, hij vertelde me ook, dat hij niet kan praten met de psycholoog van Casa Allianza, want die vertelt alles tegen de andere kinderen... Soms vertelt Luis rare zaken dat ik begin te vermoeden van enig misbruik. Het probleem is, je moet lang praten eer hij iets loslaat...

Hij vertelt me allerlei erge dingen maar zegt dan: Sophie dit is nooit met mij gebeurt!

Maar ja, hij heeft het dan toch wel ergens allemaal gezien...

Goed ik heb hem beloofd 14 febr terug te gaan bezoeken, en in het weekend breng ik hem naar de film!!

Zaterdag 10 februari: GEVAAR!!

2007-02-14T12:34:00.000-08:00

Ja, deze dag zal ik niet vlug vergeten: ja, men heeft mij namelijk proberen aan te vallen op straat...

Ik ben nog nooit zo bang geweest voor mijn eigen leven, dit is gebeurt om 13u!! Dus helemaal niet in de nacht... ja, het is overal gevaarlijk, op eender welk uur. Ik heb hier wel iets begrepen: de mensen hier hebben zelf zoveel schrik dat ze niet helpen, ze lopen weg, de schrik om zelf aangevallen te worden.

De moment dat ik word aangevallen, en alleen op straat sta, beginnen alle mensen weg te lopen, ja, en dan weet je dat het gevaarlijk is. De keer dat ik dit gezien heb was in Comayaguela, en dan heb ik mensen met geweren op mensen gericht gezien. Door dit voorval dacht ik dat ze mij gingen neerschieten, en ben weggelopen, in een winkel... en ik kon niet verder weglopen tot aan de toonbank, ik wou me verstoppen, maar ik kon niet verder dan de toonbank gaan...

Ik kon op deze moment niet praten, enkel heel hard beginnen wenen van de schrik dat ik had voor mijn leven!
De mensen vd winkel vertelden mij dat deze persoon gevaarlijk was, en hebben de politie geroepen.

Dus had ik daarna de politie met mij op straat ter bescherming, ja, een soort van patrouille, om mij te beschermen... de flikken zijn wel anders dan bij ons, met ne flik van hier wil ik geen ruzie, ze hebben grote geweren.

Ik weet niet maar ik heb veel nagedacht na dit voorval....
Je kan je niet inbeelden hoe blij jullie mogen zijn van in Belgie zonder schrik over straat te lopen, wat een luxe dat is, want in andere landen is dat niet vanzelfsprekend!!

Enjoy people!!!

foto van Luis Fernando

2007-02-14T11:35:00.000-08:00

Luis Fernando, zoals ik hem ontmoet heb op de straat...
Hier, dit is afgelopen weekend, dat ik hem op een uitstap naar het centrum genomen heb.... de rode klak heb ik op straat voor hem gekocht. Ik was heel blij hem te zien, en zag dat hij schoenen aanhad... maar dan liet hij mij de schoenen zien, 2 voor de rechtervoet, en zo loopt deze jongen rond.

Geloven jullie ook in het NOOD lot...

2007-02-05T15:50:00.000-08:00

Na een hele interessante ochtend met besprekingen met artsen en psychologen, ben ik in het winkelcentrum om nog enkele zaken voor te bereiden van de "caminata" van morgen. 4 februari is het de werelddag tegen kanker!!

Ik ben vandaag ballonnen gaan kopen dat we dan aan de kindjes in de tocht kunnen geven. Dit is een initiatief dat ik genomen heb, vandaar ik nog wat voorbereidingen aan het doen ben. Dus morgen allemaal kindjes met een ballon in de hand!!

Ik wil terug naar mijn woonplaats gaan, maar zonder het te weten neem ik de foute!! Ik herken me niet meer, tot op een gegeven moment, ik me wel herken omdat we over een brug gereden zijn. Dat betekent: Comayaguela!!! Nee, dit is een zeer gevaarlijk gebied met MARRA s, hier kan je niet echt komen. In de ambassade in Belgie hebben ze me verteld; "nooit de brug oversteken naar deze plaats, want levend keer je niet meer terug"!!!!

De bus stopte, en iedereen moest uitstappen, ik dus ook...
Ja, eenmaal uit de bus voel je een gespannen sfeer, en zie je iedereen naar de buitenlandse kijken. Ik voelde het gevaar op mijn lijf, zelfs zo erg dat mijn benen aan het trillen waren van de schrik!!! Ik ben naar een vrouw gegaan om te vragen mij te helpen, en ze vertelde dat het heel gevaarlijk is. Vanuit mijn vorige ervaring in deze plaats weet ik dat het vlug kan veranderen, en heb ik vanop 1 m afstand geweren gezien, gericht op mensen!! Ja, iedereen liep weg, ik dus ook.

Nu was er ook een jongentje van 11 jaar, die me vertelde me veilig thuis te brengen. Zijn naam is Luis Fernando. Op de bus op weg naar Buenos Aires, waar ik woon, begin ik te praten met Luis. Hij vertelt me na een tijdje dat hij geen huis heeft, en geen familie. Hij is een straatkind!! Ook de triestige kant vertelt hij, wat er allemaal gebeurt is met hem; Sinds 2 maanden leeft hij op straat, nadat zijn moeder, die alcoholiste is, hem heeft proberen te verwonden met een mes. De littekens heeft hij mij getoond. Door deze situatie is deze lieve jongen op het straat beland! Met de 25 eurocent dat hij op zak had, heeft hij zelfs zijn eigen busrit betaald om mij veilig thuis te brengen!!!

Ik had een heel speciaal gevoel, een kracht, van deze jongen te helpen! Ik heb hem mee naar mijn woonplaats genomen. Gladys, de hostmoeder, deed de deur open, en daar stond ik dan... met Luis naast mij...!

Ik vertelde wat gebeurd was. Ik had direct een reflex, ik moet "Casa Allianza" bellen, om hulp te vragen. Ik ken dit project door Katrien, een andere belgische vrijwilliger die hier een paar jaar geleden was. Gelukkig zijn ze 24/24 open, en kon ik er direct terecht met Luis. "Casa Allianza" is een project dat straatkinderen opvangt, en niet alleen dat, maar hun een nieuwe kans geeft, ze gaan naar school, goede begeleiding, bed, eten en hun talenten doet ontplooien.

Op weg naar Casa Allianza begint Luis te wenen, en heeft veel angst. Ik stel hem gerust dat hij geen schrik moet hebben, en als hij het er niet leuk vind, hij niet moet blijven! Na een tijdje te praten met de verantwoordelijke daar, is Luis erg blij, want hij gaat in een bed slapen, en gaat eten krijgen!!(ja, als je zoiets hoort, breekt je hart echt). Toen we daar waren vroeg Luis ook dat hij zo een wit ding met haartjes kon krijgen, met zo een lotion voor in de mond. Ja, hij heeft is iemand gezien die dat deed. (een jongen van 11jaar dat ze moeten aanleren van zijn tanden te poetsen)

Naarmate de tijd in dit project, wordt hij heel enthousiast, en de verantwoordelijke wil deze jongen opnemen, en heeft nu een nieuwe woonplaats! Luis is heel enthousiast, en zegt Sophie; ik ga leren schrijven, en naar school gaan, en begint met zijn hand, geimproviseerd op de muur te schrijven...

Vanaf nu heb ik een kind in dit project, en ik kan hem geregeld gaan bezoeken, en ga er voor hem zijn. Ik ga ook schoolmateriaal kopen, en misschien een paar nieuwe kleren, dat hij proper nr school kan... Dus nu vrijdag ga ik terug om te zien hoe het gaat, en ze hebben mijn tel nr voor als er iets moest zijn. Hij heeft niemand meer, maar nu ben ik zijn familie!!!
Jullie zouden hem moeten zien, het is zo een toffe jongen...
Ik was zelfs een beetje triest van hem achter te laten, in deze goede plaats. Voor de integratie in deze plaats is het beter dat ik hem 6 dagen niet bezoek, en dat valt me zwaar, maar hij moet zijn leven daar opbouwen, dus ik begrijp het wel... maar ik zal er altijd voor hem zijn!!! Ik ga ook leuke dingen doen, en hem is trakteren op een ijsje of een filmbezoek,...

Ik heb "hoop" voor deze jongen, en blijf geloven in de kinderen van HONDURAS! Luis heeft nu een kans op een leven, een leven zonder de straat! 2 maanden overleven op de straten van Honduras is voor mij bijna onbegrijpelijk! Hij was zo triest dat hiju zoveel koud had, dat ik hem mijn fleece gegeven heb. Hij was na 30 min. aan het puffen en zei dat het toch wel een hele warme pull was...daarop begonnen we samen te lachen, en toen wist ik dat de tijd van geluk is aangebroken voor hem, en dit is juist een begin, een "nieuw" begin, een nieuwe kans. Een kans in Casa Allianza!

Deze gebeurtenis is voor mij heel belangrijk geweest, en heel emotioneel!! Ik ben blij dit te kunnen delen met jullie, en hoop jullie daarmee een beeld te geven hoe het leven hier is, en wat ik hier allemaal meemaak. Ik besef ook dat ik mezelf in gevaar heb gesteld om deze jongen proberen een andere toekomst te geven (als hij vd marra s was..!)... Maar soms moet je risico s nemen, om iets heel goed te kunnen bereiken!!

IF THERE IS LIFE, THERE IS HOPE!!!!!!!!!

Het leven zoals het is in Honduras...

2007-01-27T10:09:00.000-08:00

In het ziekenhuis kwam ik Marina tegen. Zij is een vrouw waar ik bewondering voor heb omdat ze zoveel doet voor andere mensen! Nu, zij woont in "Amor Y Vida" samen met de zieke kindjes en de ouders. Nu ze vertelde me dat mijn dierbare Carlitos gestorven is. Hij heeft het jaar 2007 niet gehaald!

Ja, ik ben in tranen uitgebarst, en mijn hart doet pijn! Graag wil ik met jullie het verhaal van Carlitos delen. Ik hoop dat jullie meeleven met dit!

Carlitos heeft kanker, en moet dus geregeld naar het ziekenhuis komen. Nu, tijdens de behandeling, op weg naar huis (in Olancho) gebeurt er een vreselijk accident met de bus...
De papa van Carlitos wordt uit de bus geslingerd, maar Carlitos was in de bus... Zijn 16 mensen omgekomen in dit accident waaronder de meeste kinderen waren.

Carlitos zijn been was erg beschadigd, en gebroken, terug in het ziekenhuis, om dit terug goed te krijgen. Gelukkig de papa van Carlitos heeft niets, en kan bij zijn zoon zijn in het ziekenhuis. Door de harde klap op zijn hoofd, begint hij zijn zicht te verliezen, tot op een dag dat hij niets meer ziet!!

Terug in het ziekenhuis voor behandeling met chemo, ligt hij in een bed, en hij hoort mijn stem... en begint mijn naam te roepen; Sophia, Sophia, sophia...
En ik ga verbaasd naar hem toe. Hij moest naar het toilet. Dus ik ga mee met hem, en hij begint te vertellen, hoe hij mij zag werken met de kindjes in de "consulta externa". Hij wist exact hoe ik eruit zag, en vandaar dat hij mijn stem herkende.

Whaaww wat een gevoel. Elke dag ga ik Carlitos bezoeken, maar het is moeilijk iets te doen, omdat hij niet kan zien. Nu had ik een klein muziekdingetje gevonden, en dat vond hij fantastisch, elke dag speelde we samen. Carlitos was ook heel slim em wist bij elk geluid de juiste naam te plakken. Nu op een dag, is het muziekspelletje weg, iemand heeft het gepikt.

Elke dag ga ik langs, en als ik is een dag er niet was vroeg hij altijd waar ik was. Op een dag kom ik te weten dat het heel slecht gaat met Carlitos, en dat we niets meer kunnen doen! De chemo werkt niet. Nu is het lot van Carlitos in de handen van God... en Kerst heeft hij samen met de familie gevierd...

Op 29 December 2006 is Carlitos gestorven!! Maar in mijn gedachten blijft hij voortleven, en ik weet dat hij mij kan zien, en geeft me kracht om verder te werken met de andere kindjes.

Na, zo een emotionele dag, kom je buiten uit het ziekenhuis, en kom je verschrikkelijke beelden tegen: daklozen, met half verrotte benen, en die staan dan doodleuk van de brug te "pissen".
Ja, dikke pech als je net onder de brug loopt... gezellig, urine op je gezicht... Ja, dit is allemaal mogelijk in Honduras...

Het leven zoals het is....

Terug in Honduras, in mn project

2007-01-21T12:44:00.000-08:00

Dit is in de zaal "Consulta Externa". Op de bedden op de achtergrand liggen patiënten voor 7 dagen met chemo, zoals je ziet, velen tesamen, geen privacy...
Het jongetje draagt iets voor zijn mond om contaminatie te vermijden!
Nu in het ziekenhuis zijn er vele kindjes met bronchitis of longontsteking.

Ook is er een zaal boven, waar de kindjes zijn met meer verwikkelingen, infecties, hoge koorts, longontsteking, of na een amputatie.

De volgende dag naar mn project geweest, ik was blij iedereen terug te zien!! Voornamelijk de kindjes... Ze vroegen allemaal waar ik gebleven was, en dat ze mij gemist hadden...

Ja, terug hard aan het werken, ik ben nu ook bezig artsen te volgen, om het hele beeld te krijgen wat een kindje doorgaat in een behandeling met kanker. de laatste maanden heb ik het psychologische van de ziekte begrepen, en nu de medische kant.

Heel interessant allemaal, maar ik wist dat het een lange, en pijnlijke behandeling was, maar nu meer gedetailleerd, ben ik verschoten wat ze allemaal doormoeten. Hoeveel medicamenten worden ingespoten, via infuus, en zelfs oraal... Ja, dit wens je niemand toe, zelfs niet je ergste vijand. Nu, ik bewonder elke dag, de moed en opgewektheid van de kindjes zelf!!

Mn organisatie heeft nu pruiken voor de meisjes gekocht, dat ze kunnen gebruiken. Haar verliezen, is toch erger voor een meisje dan voor een jongen, denk ik.

Een jongetje, Andres genaamd, ken ik nu al 6 maand in het ziekenhuis, en heb ook een goed contact met zijn ouders... maar nu, niets werkt, zelfs niet de zwaarste vorm van chemo. Heeft dan ook een infectie in de buik... Ze hebben de familie naar huis gestuurd met pijnmedicatie... Ja, hij zal sterven in zijn huis, met zijn familie rond hem! Ja, ik ken de familie goed, en ze wonen in een klein bergdorpje, en hebben bijna niets, geen licht, electriciteit,... en ook geen kleren!

Ik heb dan ook voor ze naar huis gingen een deel van mijn kleren gegeven, mijn rode sandalen (die ik al jaren heb, en fantastisch vind), en zelfs een gezichtscreme aan de vrouw gegeven. de Moeder van mn gstfamilie heeft ook wat kleren, en schoenen meegegeven, ook wat voor de man. Je had hun gezicht moeten zien!!! Ze waren zo blij met dit.

Natuurlijk neemt dit niet weg dat hun zoontje van 2 jaar zal sterven, maar toch heb ik het gevoel toch iets te kunnen doen hebben, ook al is het niet veel. Ze wonen in Olancho, en hebben me uitgenodigd hun te komen bezoeken. Ik ga in Maart langsgaan, in de hoop dat Andres er dan nog is....

Een jongen van 12 jaar is van 1 dag op een andere invalide!! Ja, kankergezwel in het been... Dus een amputatie noodzakelijk. wat zeg je tegen zo een kind? Ik probeer ermee te praten, en toch iets te doen. Momenteel is hij "mastermind" aan het spelen met zijn broer, dat ik hem gegeven heb, hij vindt het een kei tof spel! Thanks Beetsel (mn broertje) dat ik het mocht meenemen!! Je ziet, je maakt er een ander kindje blij mee...

Trouwens, kan ik het hier laten? Voor andere kindjes?

Misol-Ha, Agua Caliente, Agua Azul

2007-01-21T12:27:00.000-08:00

De watervallen "Agua Azul"

"Agua Azul"

Dit zijn allemaal plaatsen met watervallen, in de buurt van Palenque!

een rustig dagje relaxen en watervallen bezocht met max.

Het was fantastisch weer. In de laatste plaats, Agua Azul kan je gaan zwemmen.

Zeker de moeite om te bezoeken. Agua Azul was 1 km wandelen om het hele parcours van watervallen te bezoeken. Ik was blijkbaar een beetje te ver gegaan, en kwam de lokale bevolking tegen, en de mannen... ja, lap, moesten in mn billen knijpen, kan je dat nu geloven, een kereltje van 16 jaar ofzo... ik heb in het spaans duidelijk gemaakt dat je dit niet kan doen met toeristen die je land komen bezoeken. Soit, die dag had ik een rok aan, ik weet niet of het daaraan lag, maar mannen hebben dan het idee, dat het ok is, omdat de vrouw het dan zogezegd "uitlokt"!

Daar ik in Guatemala al 2 x dit heb voorgehad, draag ik geen rokken meer. Enkel lange broeken. Dit doe ik ook in Honduras. Het is gewoon voor mn eigen veiligheid!

Palenque, Mexico

2007-01-21T12:09:00.000-08:00

"Cabaña" vlakbij Palenque. Dit was onze slaapplaats. Ik was toch een klein beetje ongerust wat je in de nacht van beesten zou kunnen tegenkomen, maar niets gezien!

De prachtige "Palenque" Maya site!

Een goede conditie is vereist om al de trappen te doen...

Hier zie je hoe groot het in werkelijkheid allemaal is.

Dit is 1 van de belangrijkste, grootste maya sites!!

Na, San Cristobal, was het heel aangenaam weer in Palenque. We hadden besloten (Max, Ethan, en ik) om in een hut in de jungle te slapen. Ja, weer koude douche ( die ik al gewoon ben!) en veel "jungle" sounds op de achtergrond"!!

Palenque is fantastisch!! Zie de foto s van dit Maya rijk en je zal wegdromen.

Samen met Max heb ik deze site bezocht. In zo een 4 uur kan je het park bezoeken.

Daarna hebben we het museum bezocht, en kom je de betekenis van alle tempels te weten.

Heel boeiende cultuur!!!

San Cristobal De Las Casas, Mexico

2007-01-21T11:50:00.000-08:00

"Canyon de Sumidero"

"Cocodrillo"

Onder de Mexicaanse vlag, met andere reizigers aan het eten. Avital is van Israël en Max is van Australië.

Ok, na een lange fille, eindelijk in Mexico aangekomen...

Wat een temperatuurverschil! Het was er heel koud. Ook is het zo dat San Cristobal op een redelijke hoogte gelegen is, vandaar dat dit altijd wat koeler is. Maar er was ook regen... Deed me denken aan ons Belgisch weertje!

Nu San Cristobal, is een heel mooi dorpje! En heb er heel mooie zaken bezocht! Ik verbleef in een Youth Hostel, in een "Dormitorio" waar ik reizigers heb leren kennen. Het is een goedkope overnachting, en je deelt een kamer met stapelbedden. Het is 4 $ per nacht (wat heel goed is voor Mexico!)

De Canyon de Sumidero, bijvoorbeeld!! Ja, ik heb er veel beesten gezien... oook krokodillen die in het water van de kloof leefden. Een Mono de arana (wat Aap van spinnen betekent), vogelkes gezien, en practige natuur!!

Ik ben zo blij te reizen, het is zo anders dan Honduras. Ik kan hier op straat lopen, zonder dat de mannen iets roepen naar mij. In Honduras hoor ik altijd: "Gringa", "Mamisitta", "I love you", "Mi amor",... Nu, gewoon vrij over het straat te kunnen wandelen voelt goed.

In San Cristobal is er een museum van Maya medicin dat ik ben gaan bezoeken. Ja, toch wel een heel aparte geneeskunde dat ze hebben. Ik heb een video gezien, hoe een bevalling eraan toegaat.... Toch heel anders dan bij ons. Deze tradities zijn nog altijd bestaande bij de Maya bevolking. Toch even schrikken. Een vrouw dat bevalt kan het kind niet direct zien, en wordt dan eerst gewassen, en de uterus wordt in het huis begraven, en zo van die dingen...

Ja, toch blij dat het anders gebeurt in ons land!!

Santa Clara De Laguna

2007-01-21T11:42:00.000-08:00

Het uitzicht vanuit Santa Clara!!
Op dit lokale marktje, heel gezellig druk! Het verschil is groot met een markt in ons land

Santa Clara is een bergdorpje aan het Lago De Atitlan...

Prachtig, ik ben naar een markt geweest. Dit is een plaats waar bijna geen toeristen komen, en ook de cultuur nog puur is.

Volcán San Pedro, Lago de Atitlan

2007-01-21T11:19:00.000-08:00

Het uitzicht vanop Volcán San Pedro. Vanuit daar heb je ook een idee hoe groot Lago De Atitlan is.
Ik aan het wegdromen van het prachtige, adembenemde lago! Dit is 1 v mn favoriete plaatsjes...
Simba en ik, op de top!

Na een paar nieuwe vrienden gemaakt te hebben aan het meer, afgesproken met Simba (dat is de naam van mn nieuwe vriendin), de vulkaan aan het meer te beklimmen!! Simba is een meisje van Zuid-Korea, dat een wereldreis aan het doen is.

Nu vulkaan San Pedro (3050m), is toch wel een hele beklimming. Mijn benen waren die dag al gerecupereerd van onze vriend vulkaan Acatenango. Dus, het leek niet zo hoog, dus gingen we ervoor.

ik ben er nu al uit, hier in Centraal America, een vulkaan pad, gaat recht omhoog!! Ja, er is geen andere weg, het was een hele zware beklimmimg! Op 7 uur tijd hebben we de vulkaan beklommen! 4uur tot de top, en 3 uur om terug af te dalen. Ja, echt we waren kapot. Het was gewoon dat we het fout hadden ingeschat! De mannen dat we de dag ervoor gezien hadden, vertelden dat het gemakkelijk was... We wisten natuurlijk niet dat het ervaren bergbeklimmers waren!

Goed, het was een prachtige tocht, door veel natuur, koffieplantages, maïs, en het horen van "tropische" geluiden!

Toen we terug waren hebben we een Thaïse menu genomen, en chocolade cake gegeten.

Dezelfde dag, in de namiddag, heb ik de boot naar Panajachel genomen. De volgende ochtend vertrekt mijn tocht naar MEXICO!!

Lago de Atitlan, San Pedro de Laguna

2007-01-09T20:21:00.000-08:00

Aangekomen aan het lago, was heel adembenemend!! Het is echt een fantastische plaats om uit te rusten! ook veel mensen daar om te chillen!! Dus dat was goed!! Mary is teruggekeerd naar haar project, en ik ga vanaf hier alleen rondreizen! Dus het is heel avontuurlijk voor mij.

Ik heb redelijk veel gedaan aan het lago: met paard door koffieplantages gereden, playas bezocht, in hot spring gezeten, ene gaan drinken, Vulkaan San Pedro beklommen, San Marcos de Laguna, Santa Clara de Laguna, en vooral veel mensen leren kennen.

Ik ben 3 dagen opgetrokken met een Zuid-koreaans meisje, en een kerel van Israel. heel boeiend allemaal.

Volcán Acatenango, Guatemala

2007-01-06T13:15:00.000-08:00

Wanneer Vulkaan Fuego een eruptie een gebulder en de grond laat beven. Eerst een beetje schrik, daarna relax bij het nemen van een fotoke

Name: Volcán Acatenango
Height: 3976 m
Status: non-active
Weather conditions: cold, cold, cold!!! and 90 km/h
Extra info: in between camping on the volcano, need to carry camping gear
Mochila: mas o menos 20 kg
Level: Difficult

Hier vanop de 1ste piek met zicht op de vulkaan Acatenango! Je ziet het pad achter mij recht omhoog gaan, ja heel vermoeiend, dit met een koude wind van 90 km/h dat je bijna van de berg wordt gekickt....

Het hoogste punt vanop vulkaan Acatenango.

Ja, vulkaan Acatenango ga ik niet gauw vergeten, en mijn benen ook niet! Tot 3 dagen na de beklimming stijve benen hebben is dus normaal! Je moet toch wel echt getraind zijn om dit te doen. Ik doe geen sport meer, dus conditie is niet optimaal, maar het avontuur dat lonkt laat ik niet liggen.

Het was een zware uitdaging waar ik mijn limieten moest verleggen! Maar ik heb de top gehaald. Mary helaas niet, ze voelde zich niet zo goed en is halverwege gebleven.

Nu, de vulkaan dat we beklommem hebben had verschillende punten: Conechito (eerste rustplaats), Conecho (tweede rustplaats), 1 ste piek, en dan Acatenango!

Het was enorm afzien, en dat vooral door de zware rugzak dat we droegen. Ook voldoende water, weegt door op de rug.

Dag 1: 7u gestapt tot Conecho!!! Het was barkoud weer en al de thermische dingen dat we hadden smeten we rondom ons. De gidsen waren het blijkbaar beter gewoon. Nu er waren ook 2 andere kerels die verder waren gewandeld maar teruggekeerd zijn naar Conecho omdat het te koud was op de 1 ste piek!

Na slecht geslapen te hebben, door koude en gesnurk, klaar voor het meest uitdagende: DE TOP BEREIKEN! En ik ging niet voor minder... Dat heeft de gids geweten, ja, ik ben een doorzetter, en als ik iets wil zal ik mijn doel ook bereiken! Na een zware tocht (een pad dat recht naar boven leid, met een moeilijke ondergrond waar je op wegglijd) heb ik en de gids de top bereikt!!!

Ja, een geweldig gevoel!! Vanuit de top had ik zicht op andere vulkanen, zoals Pacaya, Fuego en Atitlan, San Pedro,...

Nu Vulkaan Fuego is een actieve vulkaan, en de laatste tijd geeft hij veel explosies. Ineens toen ik op de top van Acatenango was een luid geluid, de grond van mn Acatenangotje begon te beven, en je zag rook uit onze vriend Fuego komen!!! Whaaawww wat een adrenaline dat je voelt, omdat je nu echt oog in oog staat met de natuurkracht...

Dit is een van de moeilijkste dingen in mijn leven dat ik gedaan heb, en besluit is dat ik alles aankan wat ik wil. Het was een persoonlijke uitdaging dat ik gehaald heb, en trots op ben!

Chichicastenango, Guatemala

2007-01-04T17:56:00.000-08:00

Deze stad is bekend voor de markt op zondag ochtend. Het is inderdaad een hele belevenis...

Enkele fotokes van deze stad... Beetje rondgelopen, gechilld, en wat souvenirkes gekocht....
ja, voor jullie is dit een groot verschil, voor mij zijn deze beelden dagelijks.

Het verschil met Honduras is heel groot! Nu realiseer ik me hoe arm, vuil, en gevaarlijk Honduras is. Gelukkig heeft Guatemala de touristen, en dat maakt een groot verschil... mensen kunnen werken en verdienen hier hun centen...

In Honduras is bijna niets... Schrijnend verschil. Honduras is 1 vd landen met de meeste vrijwilligers, alle hulp is welkom!

Volcán Pacaya, Guatemala

2007-01-04T17:39:00.000-08:00

Name: Volcan Pacaya
height: 2552 m
status: active

Dit is onze vulkaan die actief is, in de nacht kan je erupties van lava zien. Het is niet gevaarlijk. De laatste tijd zeggen de gidsen dat het heel actief is, vandaar we enkel tot aan de rotsblokken konden komen. Fantastische beelden...
Op deze rotsblokken kan je gewoon de lava zien. En de hitte voel je op je hele lijf. Ook een paar keer erupties van de vulkaan zelf gezien, maar helaas was ik te traag met mn fototoestel. Maar de herinneringen zijn in mn geheugen.
Bij zonsondergang naast de vulkaan Pacaya! Heerlijk, je voelt de hitte uit de vulkaan komen, en dat warmt je op.

Antigua, Guatemala

2007-01-04T17:33:00.000-08:00

Na Roatan, en bij de belgen in Copan geweeste te zijn, aangekomen in het prachtige bergdorpje Antigua! Ja, een hele veilige stad met vele marktjes om souvenirkes te kopen. En Guatemala heeft zo mooie kleurvolle dingen...

In deze stad hebben Mary en ik ook oudjaar gevierd! Ja, toch helemaal anders dan bij ons. Met veel vuurwerk en van die andere vuurgevaalen vond ik het toch wat gevaarlijk. Dan alles was bijna dicht, en iedereen was op straat. Na het vuurwerk niet veel te doen, er waren een paar bars open en dat was het. Ja, toch wel verbaasd hoe men hier oudjaar viert.

Goed, bekomen, van een oudjaar (vroeg in bed en nuchter 2007 ingegaan) ben ik 1 januari een actieve vulkaan gaan beklimmen!!

Soph met animales, Oak Ridge, Roatan

2007-01-04T17:17:00.000-08:00

Dit is dus zo een Iguana beest, je zal het niet geloven maar ik heb het zelf met mn handen vastgenomen. Deze beesten kunnen wel bijten, dus opletten...
Hier met een echte zeester! Ja, een hele grote, terwijl we een foto namen begon het zijn uiteinden op te krullen. We hebben deze mooie vondst terug in het water gezet waar het thuishoort. Ja, het was een koude dag in Roatan, een storm, ja zelfs een tropisch eiland ontsnapt daar niet aan!
Dit is een typisch huis in Oak Ridge! Ja, een paalwoning. Je kan al raden waar het toilet in uitkomt, ja gewoon rechtendoor, het water in. Je denkt wel eens 2x als het water in een zalige boottrip je gezicht verkoeling brengt...

Dit is het leven in ROATAN, Oak Ridge

Soph meets Black

2007-01-04T17:04:00.000-08:00

OAK RIDGE, ROATAN

Ja, na het touristische West End, naar de andere kant vh eiland getrokken om de echte bevolking van Roatan te leren kennen. En dat is goed bevallen....

Toen we aankwamen hadden we direst een kerel met een boot leren kennen, die ons direct naar een goedkoop gasthuis gebracht heeft. Ja, tussen de armere bevolking voel ik me meer thuis dan in een resort paradijs, raar hoe de tijd je zo vlug kan doen veranderen.

Dus George, is de naam van onze Garifuna gids die ons 3 dagen heeft rondgeleid in allerlei plaatsen van het befaamde Roatan, maar dan de niet-touristische plaatsen.
Zo hebben we Santa Elena, Port Royal, New Port Royal, en vanop de boot Guanaja gezien...

Tegenwoordig is onze Soph een dierenvriend, en wil allerlei beesten zien die er leven, onze vriend heeft dan voor mij een Iguana gevangen! Fotos volgen later hiervan.

Ook een tour in het mangrove van Oak Ridge. Ik heb fantastische dingen gezien, grote krabben, zeesterren (die leven!), en Iguana's, en onze befaamde muggen, sandflies.

Dan nog eens Reggaetone gedanst met de Garifuna's en een fantastisch feest meegemaakt. Deze bevolkingsgroep heeft een ander levenritme, en zijn heel vriendelijk. Ik ben blij vrienden gemaakt te hebben in Oak Ridge!

KERSTMIS

2006-12-29T10:23:00.000-08:00

Dit is wat ik gedaan heb met Kerst... Ik was in Roatan, een tropisch eiland aan het chillen!!! Ja, ideaal om je zinnen te verzetten, en niet al te triestig te zijn. Want kerst is iets wat je met je familie viert. De eerste kerst dat o0nze Soph alleen was. Gelukkig niet al te veel kerst gevoel, en heb mijn kop in het water gezeten, en de viskes gezien! Ja, snorkelen is geweldig!

Tot zover het goede nieuws, door een storm op het eiland zijn we 2 dagen extra moeten blijven! De boot ging met dit slechte weer niet naar La Ceiba... Mary en ik zijn naar de andere kant van het eiland geweest en hebben de Garifuna s leren kennen!! Een heel leuke ervaring, en hebben veel gezien! Fotos volgen later....

Vandaag ben ik op weg naar Guatemala... We gaan een vulkaan beklimmen!! Spannend....

FELIZ NAVIDAD Y PROSPERO AÑO 2007

2006-12-22T09:09:00.000-08:00

Hola todos,

Oui me voy en Lago de Yojoja para encontrar Mary y despues nos vamos juntos en Roatan para celebrar Navidad. Roatan es un isla de bahia y es un lugar buen de descansarse y relaxar. Tambien hay un otra cultura, es mas abierto con garifunas. Aqui en tegus la gente estan muy conservativo y religioso, si, es bien dificil de vivir en una famlilia Hondureña para una chica.

Despues Roatan vamos visitar Copan, estan Maya ruinas, el unico en Honduras. Despues para celebrar año nuevo vamos en Antigua, Guatemala. Va a caminar en un volcano activo, pero con una guia, se llama Pacaya!

Necestito de ir por 3 dias en Mexico para tener otro 90 dias en Honduras! Por eso me voy por 3 semanas en vacaciones!

A todos mi amigos en famillia: FELIZ NAVIDAD Y PROSPERO AÑO 2007!!!
QUE TODO VA BUEN!

Niet geschikt voor gevoelige kijkers!!!!

2006-12-19T15:10:00.000-08:00

Ja, dit is een foto van een kindje dat hier binnengekomen is!!! Ja, dit heb ik nog nooit gezien, ze heeft kanker! Ja, retinoblastoma... En dat is een hele agressieve vorm van kanker. Vandaag examens gedaan dat in het andere oog ook kankercellen zijn. Awachten dus...

Nu het kind ziet er zo verschrikkelijk uit, dat ik bijna flauwgevallen was. Ja, echt vreselijk! Nu de ouders zijn echt niet t0e doen! Ze hebben dus heel lang gewacht voordat ze met hun kind naar het ziekenhuis kwamen, waarom? Omdat ze dachten met "magie" hun kind te genezen!! Ja, ze geloven dat het eten van slangenvlees haar zou bevrijden van een ooginfectie! Ja, hallo, dat je je kind zo kunt laten afzien.

Nu dit kind zal haar oog verliezen, en met een agressieve kanker in het oog zijn de perspectieven niet al te rooskleurig! Ja, het gaat er hier hard aan toe!

Afgelopen zondag is er weer een kindje gestorven op mijn afdeling. Ik kan er vrede mee nemen, de kanker was al verspreid in de hersenen en hij had verschrikkelijke pijn. Dus dan kan je er vrede mee nemen!

Mijn hart brak vandaag: een kind wou hier in het ziekenhuis blijven, en niet terug naar huis gaan. In het huis van het kind zijn geen kleurtjes of niets van speelgoed... De mama dat erbij was, gaf niet van liefde, ik zag in zijn ogen een triestheid dat ik niet kan beschrijven! Ik heb hem wat kleurtjes meegegeven, en tekeningen om in te kleuren met zijn kleine broer.

Een moeilijke emotionele dag,
Morgen een nieuwe dag met nieuwe hoop....

Numerieke resultaat in Honduras

2006-12-17T13:02:00.000-08:00

Hallo Iedereen,

Een tijdje niets van mij laten horen, maar ik ben erg druk bezig in mijn project...
December is de drukste maand omdat er dan veel activiteiten gepland staan met de kindjes, allemaal kerstfeestjes... Heel leuk... Mijn organisatie FUHNICER is 1 van de organisaties dat het meeste geld krijgt met donaties! Dat is goed want er is altijd geld nodig voor al de medicijnen dat we dan kunnen kopen.

Nu, ik spreek hier veel met de lokale bevolking, en ja de zaken dat je hier allemaal hoort, zou in ons land niet gebeuren, en hier gebeurt het allemaal!

Elke dag worden er in Honduras 5 mensen dood geschoten! Ja, dat zijn er dus 35 per week, en in 1 maand zijn dat er 140! Het zijn echte cijfers, en dit is de realiteit hier in Honduras! Mensen leven hier met schrik, of met de realiteit op een dag vermoord te worden.

Nu, die cijfers zijn zo hoog door de MARERO s, dit zijn de straatbendes. Je hebt MARRA 18 Y MS, en deze zijn in oorlog met elkaar. Bus en taxi s moeten in sommige regio s betalen om te kunnen passeren, doen ze dit niet, worden ze vermoord. Vroeger hadden bendeleden tatoeages, maar nu bijna niet meer, of toch geen zichtbare. Tatoeages zijn verboden hier, en daarvoor kan je hier de gevangenis ingaan! Ook "kaarten" op straat is verboden...
Ik wist dit niet en was een dag aan het kaarten met de kindjes in het ziekenhuis, en een verpleegster werd heel kwaad op mij en zei dat het verboden was! Ja, sorry, wie verwacht dat nu... Geen kaartspelletje meer!!!

je zou denken in de nacht is het gevaarlijk, maar nee, ook overdag worden er mensen vermoord. Gewoon heel goed uitkijken, en niemand vertrouwen! Dat is moeilijk, maar je moet!
Zelfs niet in plaatsen waar je je veilig voelt. Ik neem soms ook beslissingen van niet uit te gaan, omdat ik het te gevaarlijk vind!

Ook is zo dat alle mannen op straat een klein handwapen heeft. Ik ben altijd aan het kijken waar ze het verstoppen, maar heb geen idee. Van de groep vrijwilligers (24 personen), zijn er 2 die een moord hebben zien gebeuren vlak voor hun, met een geweerschot en al... Ja, die zijn er natuurlijk niet goed van...

Ik wil jullie geen schrik aanjagen, maar jullie gewoon bewust van maken dat het niet overal zo veilig is dan in ons land.

Ook goed nieuws: Binnen 4 dagen ga ik rondtrekken, en ja, het zal een hele uitdaging zijn! Mary en ik hebben besloten te gaan reizen met een klein financieel budget, en heel weinig kleren!! Alleen voor Kerst zijn we in een goed hotel (om ook een heel klein beetje Kerst te vieren).

Dus binnenkort spannende reisverhalen en fotokes!!

Hasta Luego!

1 December : Dia Mundial de VIH/SIDA

2006-12-02T15:03:00.000-08:00

Ja, hier verwisselen de letters, maar de ziekte blijft hetzelfde!

Op 1 december 2006 werd er een toch georganiseerd door de stad.
Doordat ik onlangs "montagne de la luz" ben gaan bezoeken, ben ik toch nauwer betrokken geraakt met deze ziekte. Ook ben ik de afdeling in het ziekenhuis gaan bezoeken waar ze de kinderen behandelen.

Daar heb ik een goed contact met de mensen vandaar dat ik nu geregeld langs ga gaan. Deze problematiek hier is groot. Ook door de cultuur wordt het nog eens zo moeilijk om de ziekte te bestrijden. Hier geldt: Geen sex voor het huwelijk (mensen zijn hier heel gelovig!!!). Nu allemaal goed en wel maar de realitiet is anders, en dat merk ik zelfs in het ziekenhuis... Kinderen van 13-14 jaar die zwanger zijn, en ook niet getrouwd. Meestal heeft de vader van het ongeboren kind de vrouw al verlaten, en staan deze vrouwen er hier alleen voor! Ja, de realiteit is hard... Want dan komt er nog eens bij, dat deze vrouwen helemaal geen scholing of niets hebben...hebben ook geen besef wat de gevaren zijn... en zijn dan plots HIV positief! Dat is het schrijnend beeld hier.

Maar wat kan je doen? De cultuur hier kan je niet verbreken, het enigste wat je kan doen is met de vrouwen te praten en hun bewust maken van de gevaren. Ook is het zo, demedicijnen zijn hier veel te duur!!!

FARMACEUTISCHE BEDRIJVEN MOETEN HUN PRIJZEN LATEN ZAKKEN; DAT DEZE ANTI-RETROVIRALE MEDICIJNEN BESCHIKBAAR ZIJN VOOR IEDEREEN!
NO HAY DIFFERENCIA EN EL MUNDO!

Door deze opvattingen ben ik mee gaan stappen bij de groep van "medicos sin fronteras". Daar heb ik chef van de missie leren kennen! Liesbeth, ze is van België!! Ik heb haar gegevens, en ga haar zeker gaan bezoeken. Ze werken met straatkinderen, ik ga waarschijnlijk een dag mee op straat als dat mogelijk is.

In het ziekenhuis waar de HIV patienten behandeld worden, hadden ze tot3 jaar geleden geen medicatie! Mensen hadden niets en stierven dan ook door infecties. Nu met de medicijnen, kunnen deze mensen ook een leven hebben. Geluk dat er dus nu een organisatie is, die betaald voor deze dure medicijnen, maar hoe lang nog?

Contract wordtbinenkort vernieuwd, dus nu is het hopen op goed nieuws.

foto "Hospital Escuela"

2006-11-23T11:50:00.000-08:00

Dit is hoe het ziekenhuis er langs de buitenkant uitziet! Hebben jullie een idee waar ik elke dag aan het werken ben. Ja, de foto is genomen vanuit Dunkin Donuts, en geloof me de donuts zijn er heerlijk! Nieuwe verslaving, donuts met chocolade!!!

Hospital Escuela is het grootste publieke ziekenhuis van het land; dwz patienten van alle plaatsen in Honduras komen hier. Het ziekenhuis is geregeld in de publiciteit, dat er geen medicijnen zijn, tienerzwangerschappen, meisjes v 12-13 jaar oud die bevallen in het ziekenhuis, ook in een artikel, hebben ze een cadaver van een persoon teruggevonden. Ja, ze vonden de persoon niet meer, en blijkbaar in een schacht ofzo terechtgekomen. Zwaar verbrande patient die in de gang loopt, en wil ontsnappen... Je ziet hier alles.

Als ik vertel waar ik werk, zijn de mensen van hier verbaasd, en zeggen dat het de ergste plaats in Honduras is. Nee denk ik dan: het is een plaats waar alle hulp welkom is!

In de Bus, Tegucigalpa

2006-11-23T11:10:00.000-08:00

Ja, je zou denken wat is daar nu zo raar aan, om in een bus te zijn, wel ja!

Ik moest vorige week verplicht terug naar Villa Vieja om mijn kleren te gaan oppikken... Ja, de familie sprak al niet meer tegen mij, ik heb duidelijk laten weten dat je zoiets niet doet... En dan maar elke dag bidden en gelovig doen... Het waren echte slechte mensen! Nu laatste keer hadden ze mij een cadeau gegeven, ja, een hele dure armband en oorbellen, in een van de duurste juweliers in Tegus! Ja, ik snap niet waarom? De organisatie begrijpt het ook niet en vind het een beetje raar. Natuurlijk ga ik dat niet dragen hier, veel te gevaarlijk, dan loop je extra in de kijker bij overvallers.

In de bus, door 1 vd gevaarlijkste buurten in Tegus. Daarom zijn Mary en ik om 3 u vertrokken om te kunnen terugkeren voor de donker. In de bus, zag je het al, arme mensen, vuile kleren, en waarschijnlijk drugsverslaafden. Nu ja, er was geen plaatsw in de bus, dus moest ik rechtstaan.
Naast mij stond een man, en aan de andere kant Mary!

Op een gegeven moment voel ik nattigheid, en dan wel letterlijk te verstaan... op mijn voet!!!
Ik dacht dat het aan het regenen was, en was al naar boven aan het kijken naar het dak vd bus.... Niets te zien, en het was ook niet aan het regenen... Wat is het dan?

Ohhhh ja, de kerel naast mij dacht gewoon te plassen in de bus!!!! Ja, geen toilet, niet nodig, gewoon vanuit zijn broek... Dan is hij van de bus gesprongen! Een andere dame die neerzat haar rok was nat van de urine, denk je dat de mensen reageren, nee, gewoon alles verloopt verder zoals niet gebeurd is!!! Ik keek wel heel verbaasd... Mary zei me niet te verbaasd te kijken om geen aandacht te trekken. En dat was slim want we waren in een gevaarlijke buurt.

Na mijn kleren te hebben opgehaald, hebben mijn lieve familie mij op straat in Villa Vieja achtergelaten... Met een kei grote valies de bus op. Ik stond aan het straat met Mary, en ineens, mama en kind kwamen naar mij, en riepen mn naam! Ja, het meisje is in behandeling in het ziekenhuis, dus ze herkenden me. Nu meer en meer beginnen mense3n me op straat te herkennen, maar ik weet niet altijd wie zij zijn. Ik zie zoveel mensen in het ziekenhuis, ik kan ze niet allemaal onthouden.

Tot zover de bus-historie!

Parque Nacional Cerro Azul Meambar

2006-11-16T11:51:00.000-08:00

Ja, tijd om een weekendje uit te rusten van het zware werk in het ziekenhuis. (Binnenkort een verslag met fotos van mn werk).

Ja, de natuur in! Samen met Mary hebbenh we dit park bezocht. Het is heel dicht tegen het meer. We hebben een weekend aan het meer geweest. Leuke mensen leren kennen, een paar hollanders (ja, die kom je dus echt overal tegen) en een groep amerikanen! Hele leuke mensen, die waren hier met een soort van bouw project!

Ons uitstap naar het nationaal park was een en al avontuur! Eerst en vooral daar te geraken! Met de bus dus, maar dan was het 1 uur wandelen naar het afgelegen nationaal park! Wij dus al vertrokken, en wat de weg aan het vragen, aan 2 kerels, ze leken toch niet gevaarlijk... Dan toen we in de taxi zaten, vertelde de mensen ons dat die 2 kerels heel gevaarlijk zijn, en mensen beroven! Ok, entiendo! Het plan van terug te wandelen leek ons te gevaarlijk, en door de regen dat we die dag hadden, kon de taxi niet meer terug naar boven rijden...

Dan maar boven in het park een lift vragen he... dat was de enigste oplossing!
Goed, in het park zelf was het fantastische natuur. Nu hadden ze ons wel veel schrik aangejaagd voor we daar binnen gingen! Ze lieten zien wat voor beesten dat er allemaal leefden, heel veel, kikkers, spinnen, slangen waaronder heel giftelijke dodelijke!!!, vogelkes, en andere beesten...

Toen we vroegen wat er gebeurt bij een slangenbeet was geen goed antwoord! Niets, in Honduras is er geen antidotum bij een dodelijke slangenbeet! Wat leuk om te horen... Toch hebben we het erop gewaagd! Ik was wel in het begin wat in paniek, maar Mary heeft ervaring met slangen, dus...

Vandaag met een kerel in het ziekenhuis gesproken, en nu is het klaar. Hij verteld me bij een slangenbeet als het echt erg is dat ze een been of zo amputeren, omdat er geen andere oplossing is... ok, terug relaxed maar stel je eens voor.

Gewoon niet te veel denken, denk ik dan!
Het was een prachtige dag in natuur!!!

Foto s van het dagelijkse leven

2006-11-16T11:35:00.000-08:00

Ik wil jullie niet enkel mijn reisfoto s laten zien, maar ook het echte leven hier.

Dit is wat ik elke dag in het straatbeeld zie, maar ik ben hier al zo aan gewend dat ik niet direct fotos ervan nam. Ik hoop dat jullie nu een beter beeld hebben van Honduras! Armoede vind je elke dag op het straat! Rond het ziekenhuis waar ik werk zie ik elke dag daklozen of the "drones". De drones hebben hun handen onder hun t-shirt met hun hand aan een fleske lijm! Ja, dat is iets zwaar verslavend dat "brain damage" geeft, en dat kan je zien aan de mensen. Ook een man gezien gisteren met zijn broek wagenwijd open, je kon dus alles zien, mensen rochelen hier veel en spuwen dan op het straat, of ook in het ziekenhuis in de gang. Zakdoek is niet gekend, ze snuiten in hun hand, en het snot smijten ze op straat, of waar dan ook.

Op straat zie je heel veel afval, want velen smijten hun afval op straat!
Ik hoop dat ik je goede sfeer beelden kan geven. Geluk dat je de geur niet mee beleefd. Na meer dan 3 maand ben ik hier al goed gewend aan het leven hier!!

In de avond/nacht hoor ik veel wapens, en dan word je herinnert aan de oorlog dat hier aan de gang is tussen de straatbendes.

Dakloos in Tegucigalpa

2006-11-09T09:33:00.000-08:00

Ja, de titel alleen al doet me ook verschieten, maar het is dus waar!

Sophke is afgelopen weekend van vrijdag tot zondagavond dakloos geweest! Ja, echt niet leuk, ik had geen kleren, geen eten, geen dak boven mijn hoofd, wat dus het grootste probleem is in een gevaarlijke stad! Gelukkig ben ik door een andere vrijwilliger opgevangen in Tegus. Kheb in een bed geslapen met 3 personen, dat slaapt niet goed, maar ik mag niet klagen, ik was tenminste veilig!

Ik heb geprobeerd mijn familie in Tegus te bellen, maar die weigerde elk contact!!!! Ik kon ook geen taxi nemen, want dit is veel te gevaarlijk (ik moet door 1 vd gevaarlijkste gebieden in Tegus waar Marra's wonen). Ook ik heb geen sleutel van hun "casa"! Goed, ik heb in deze noodsituatie de familie Martinez gebeld... (dit is de hostfamilie van Katrien, die hier 3 jaar geleden een jaar gewoond heeft). Die mensen vangen me momenteel op! Gelukkig!!!

Nu, je denkt waarom laat mn familie mij achter in een gevaarlijke stad? Wel het antwoord is simpel: een gezichtscreme is de oorzaak! Ja, je zult denken dit is absurd, en ja dat is ook zo! Ik had die vrijdag morgen tegen de familie verteld dat ik niet graag heb dat ze aan mijn spullen zitten (wat normaal is), en de mama de la Casa (ofwel geflipte dictator), is woest gelijk nen stier die een rood lapeke ziet. Zij vind dat ze alles kan aanraken wat ze maar wil want het is HAAR HUIS! Ja, alle soit, voor zoiets stoms laat je niemand voor 3 dagen aan zn lot over...

OPLOSSING: Ik moet binnen dit en 2 weken, een oplossing vinden, of de organisatie anders zit er een grote kans in dat ik mijn project in het ziekenhuis moet verlaten, om dan in een klein arm dorpke te gaan helpen. Ja, en in het project gaan leven. Dus het is nu even afwachten waar ik ga belanden enzo...

Ik hou jullie op de hoogte!

Dit weekend ben ik aan het "Lago De Yojoja" om een beetje te descansarsen, en te relaxen. Chillen gelijk ik het nu noem. Ook een nationaal park gaan we bezoeken.

Hasta luego, Y todos va Buen!

2006-11-08T14:22:00.000-08:00

Mary en ik, op de top van xunantunich, een maya site in Belize! Hier achter ons heb je zicht op Guatemala aan de ene kant, de andere kant kijk je uit op Belize! Prachtig zicht! Warm, warm , warm...

Guatemala, Rio Dulce

2006-11-08T14:18:00.000-08:00

Guatemala, Rio Dulce!
In de boot chillen, en genieten van al het moois in Guatemala.

2006-11-08T14:13:00.000-08:00

Sophke in Tikal,

Dit was dus de grootste archeologische site in het Nationaal Park, Tikal. Dezelfde plaats heb ik ook bezocht maar dan in de nacht, en dan zie je dus beesten bovenkomen die er in de dag niet waren! Toch wel een beetje schrik gehad in de nacht!!!

Tikal, Guatemala

2006-11-04T10:14:00.000-08:00

Fantastisch nieuws, Mary en ik zijn vertrokken naar het befaamde Tikal!

Na een afperser, die we aan de grens met Belize gelaten hebben, zijn we dus gearriveerd in Tikal!
Ja, eerst gaan zien voor onze slaapplaats: hebben gekozen voor het avontuurlijke! In een hangmat met een muskietennet over! Ja, we waren er klaar voor!

In het park, dat redelijk groot is hebben we verschillende dingen bezocht. Wandelen in de natuur, hoge maya ruins, monkeys, en ander gedierte. We besloten het allemaal te doen! In de hitte was het wel redelijk zwaar!

Op de grootste site, heb ik zelfs 2 belgen ontmoet! Ja, nog eens leuk mijn eigen taal te spreken!
Daarna hebben we een ranger leren kennen! Ja, dat is zo een kerel met een groot mes, dat jungle bestendig zou moeten zijn! Ja, hij inviteerde ons voor een nacht jungle trip! Ik dat echt wel "wildlife" wou zien was er helemaal voor te vinden! Mary heeft al zoveel beesten gezien, dat ze paste. Goed, mijn pillicht, lange broek, en ik was klaar.

Eerst toch een glasje rum gedronken... want ja, de spinnen komen ook uit in de nacht! Goed, we waren in het park aan het wachten voor puma s en jachtluipaarden. en ineens zegt die "ranger": je draagt een hele slechte kleur, want de puma s kunnen je zien, en dat is gevaarlijk! He thanks! Ik heb mijn witte pull dan maar uitgedaan... ja mijn witte broek ging ik nu niet uitdoen. Mijn benen begonnen te beven van de schrik.

Ik vroeg of hij een geweer bij zich had, voor een eventuele aanval op mij te verijdelen. Nee, maar hij beweerde heel snel te zijn met zijn mes! Ja, dat ging ik dus niet uittesten. Dus op naar de volgende dieren. Ik heb zelf een vogelspin gezien, en een fotoke genomen...

Dan onze bekende ranger zijn pillicht begaf het, geluk dat ik het mijne dus bij had! Ja, dan nog wat slapende krokodillen, ...

Onze ranger begon al vragen te stellen dat ik een vriend had en zo, en wou mijn hand in zijn hand nemen. En dan dacht ik wat is het gevaarlijkste de dieren, of deze ranger. Ik heb dan besloten zo vlug mogelijk terug te keren en Mary te ontmoeten.

Na dit avontuur een pintje gedronken, en in de "maca" geslapen.

Wat dus heel koud bleek te zijn! Volgende morgen na een koude nacht een goed douchke...

Ik ging eerst naar het toilet, en nam wat wc papier, je gaat niet geloven wat eruit kwam! Jawel, een mega grote vogelspin! Dat mijn hand raakte....oh nee!!!! Geen kik gegeven, maar naar buiten gelopen, zonder vogelspin!

Onze ranger naar binnen gestuurd om het te doden. Daarna vroegen we of het gevaarlijk was, en als ze geen antwoord weten verzinnen ze er wel een. Goed iedereen had mij ondertussen bijna halfnaakt buiten zien staan.

De chauffeur dat ons naar Flores bracht was aan het lachen omdat hij mij grappig vond om in de morgen zo buiten te staan!... ik het verhaal van de spin gedaan, hij was nog steeds aan het lachen, want spinnen is daar een heel gewone zaak!

Tot zover Tikal!

San Ignacio, Belize

2006-11-03T06:50:00.000-08:00

Ja, goed geslapen, alhoewel...

Mary had een kakkerlak gezien naast mijn bed! Ja, we zijn er al aan gewoon maar toch... Als het licht aanblijft komen ze niet. Dus hebben we met het licht aangeslapen! Ja, ik kan zo niet slapen, dus heb ik mij geblinddoekt. Mary heeft daar stiekem fotokes van getrokken, ik zal ze hier ook plaatsen...

Dus geblinddoekt geslapen, wat leuk was, is eens iets anders... Ik raad jullie in Belgie aan, het ook eens te proberen, het is een hele leuke belevenis! oed, We zijn die dag vroeg vertrokken en zijn "Cave tubing" gaan doen! Dat is gewoon zalig. Met een band in het water gingen we door de grotten. Het was daar pikdonker, geluk hadden we zo een lampeke op ons hoofd. Vleemuizen die voorbij zoefden. Vissen dat aan je lichaam sabbelen, heerlijk!!! Het water was verfrissend, en bij dat weer mocht het wel! Het was net uitzonderlijk warm, net zo warm als in de heetste maand april! Nu de gids vertelde iets interessant, en Mary maakte al gauw de link.

Hij vertelde wanneer mensen in het verleden werden geofferd aan de God, dat ze serieus gevoed werden, dat ze serieus in het vet stonden. Nu mijn hostmoeder, heeft gezegd dat ze me vetter wilt... Mary begint te denken dat ze me wil offeren... Dus ik moet opletten (haha)

De volgende dag zijn we mayan ruins gaan bezoeken: Xunantunich en Cahal Pech! Xunantunich geeft zicht over guatemala en Belize, fantastisch!! Cahal Pech was iets kleiner, en minder toeristisch. Het waren geweldige indrukken, en we zijn al iets rijker hoe het maya rijkdom in elkaar zit. Tussendoor zijn we ook een vlinder boerderij gaan bezoeken. Verschillende vormen en kleuren, het was leuk, ik liep met mijn hoofd in de wolken! De eigenaar dacht dat het leuk was ook 2 vogelspinnen in huis te hebben. Bezoekers konden ook de vogelspin op hun lichaam laten kruipen... Ik heb vriendelijk gepast hiervoor (het noodlot is dan toch 2 dagen later toegeslagen, zie verslag van Tikal)

Dag 3 in San Ignacio: Zijn we vertrokken naar een onbekende waterval, beetje gewandeld, en uitgerust. De waterval was heerlijk verkoelend. Zalig!

Vertrek naar Tikal, Guatemala!

Guatemala, Livingston

2006-11-03T06:36:00.000-08:00

Vanuit Trujillo zijn we vertrokken in de richting van Belize! We zijn om 1u snachts vertrokken met de nachtbus uit Trujillo! Was wel spannend want Mary en ik hadden nog nooit de nachtbus genomen! En moet je toch wel wat alert zijn, snachts is het toch wel gevaarlijker dan overdag!

Om 7 u smorgens zijn we aangekomen in San Pedro Sula. Van daaruit zijn we naar Puerto Cortes gereden met de bus. We dachten van daaruit een boot te nemen naar Belize. dat bleek nogal duur te zijn, en daarom hebben we de "chickenbus" genomen naar Puerte Barrio, de frontier met Guatemala. Onze Soph had het zo warm, het was echt tegen de 40 graden ofzo, ik kon niet meer...
Ja, soph heeft van kleren verandert in de chickenbus, dit is een bus waar veel arme mensen op zijn, soms met hun gevogelte. Project geslaagd, heb mijn broek uitgekregen, en een short aangedaan! Mary heeft hier een foto van genomen, hilarisch!

Van de frontier Honduras-guatemala, een buske genomen, dan de boot genomen naar Livingston. In de lonley planet stond dat dit zeker een aanrader was. Ja, ja, het begon al in de boot. De zee was nogal heel woelig, de boot ging op en neer, ik greep het been van de kerel naast mij. Het was een garifuna van Belize: bijnaam, Black Shiner (je kan er zelf van maken wat je wilt). Het was nen echte bob marley type. hij bleek in een bandje te spelen op het eiland livingston. We waren geinviteerd om in de avond te komen luisteren. Hij heeft ons ook naar een goedkoop hotel gestuurd.

Goed, overal hippie, and lay back style... Ja, het was echt raar, ik dacht dat ik in Jamaica beland was. We hebben ons daar ingeschreven voor een boottocht op Rio Dulce. De guide vroeg of we er ook weed bij wouden, om te relaxen op onze trip. Nu dat was niet nodig! We hebben het bij een paar cerveza s en ron gehouden!

Na de boottrip zijn we verder gereisd naar Belize, een heel avontuur van meer den 7 uur. Ze hadden ons verteld dat we er in 4 uur gingen zijn. Ja, we moeten beginnen tellen in Hondurian time!

Om 8 u in de avond gearriveerd in San Ignacio, Belize! verplicht 72 uur te verblijven, voor onze visa 90 dagen te kunnen verlengen. Ja, sophke heeft maar 90 dagen in Honduras, en dan moet ik de grens oversluipen nr Belize, Mexico of Costa Rica, en krijg ik terug 90 dagen!

Marvin Back to his Roots

2006-10-26T07:17:00.001-07:00

Hallo ik again

Ik ben terug van miijn 10 daagse reis! Het was ongelooflijk plezant. Ik heb Marvin ontmoet in San Pedro Sula, en we zijn dan met de auto vertrokken naar La Ceiba. Daar hebben we een nacht geslapen, en de volgende dag naar Trujillo vertrokken! Marvin keek er naar uit om na een jaar iedereen terug te zien...

Mary en ik zijn helemaal weg van Trujillo; de mensen, de lay-back mentaliteit, de natuur, het strand daar, en de hitte hebben we er maar bij genomen.

Echt heel warm... Gelukkig hadden we in de auto van Marvin airco, dat nu voor Mary en mij als een geschenk uit de hemel kwam! De eerste avond: uitgeweest, en de lokale dansstijl gezien.
Daar ter plaatse hebben we ook Luis leren kennen, een kerel die in Tegus woont. Hij wil ons een project laten zien. Binnenkort gaan we erheen. Een project waar kinderen en volwassenen met HIV worden opgevangen.

Marvin Back to his Roots

2006-10-26T07:17:00.000-07:00

Harde realiteit in Escuela

2006-10-11T15:59:00.000-07:00

Hola todos,

Heel droevig nieuws: een jongen van 13 jaar heeft vandaag de strijd tegen kanker verloren!
Ik had wel contact met hem, en dacht dat het beter ging en was dus niet voorbereid op dit nieuws! Ik had een goede band met de papa ( die dag en nacht aan het bed van zijn ziek kind gezeten heeft, voor meer dan 3 weken!).

Met Carlos (naam van het kind) had ik niet zo een sterke band. Hij was zo ziek dat hij niet meer kon praten. Hij was in enorme pijn dat hij soms aan het roepen was van de pijn.3 Dat is dan had, hier in dit land is euthanasie verboden, en je weet dat ze een langzame pijnlijke dood tegmoet gaan.

Het ergste vond ik vandaag: Carlos is overeden, ik ben mee met het psychologisch team om de familie te begeleiden, en dan vind je de vader in het mortuarium naast een witte zak waar zijn zoon in ligt! De naam van Carlos was er aan geniet! En hij was in tranen, en had geen geld voor niets, zelfs geen doos om hem in te leggen!

Hij kon zelfs geen bus naar huis betalen! Dan word je met armoede geconfronteerd. Mijn organisatie heeft deze man geld gegeven om zijn zoon te begraven, en transport naar zijn thuishaven gegeven. Ik ben blij dat ik deel uitmaak van zo'n schitterende organisatie!

Er zijn momenteel veel kinderen in het ziekenhuis die binnenkort zullen sterven. Soms sturen ze de kinderen ook naar huis dat ze daar kunnen sterven, maar zoals vandaag is het kind bij ons gestorven!

Het is goed dat ik een blog heb, kan ik het van mij afschrijven. Ik kan mij erover zetten, omdat het zinloos was dit leven te rekken, en daar heb ik vrede mee genomen. Mijn doel is de kinderen op een of andere manier gelukkig te maken, ook al hebben ze niet meer lang te leven!

Ik hoop dat jullie mij begrijpen!

Morgen vertrek ik 10 dagen op reis naar Belize en Guatemala... Ik hou jullie op de hoogte
Die tijd heb je soms nodig om je gedachten te verzetten!

Thanks voor al jullie mails en steun!!!

Hasta Luego!

Sophia

Fundacion Para los Niños con Cancer

2006-10-10T10:09:00.000-07:00

Hello again,

Website van mijn organisatie is

www.salvamivida.org, het is allemaal in het spaana. Zo heb je een idee hoe mijn organistaie werkt.

Vandaag een beetje een triestige dag, door een beter contact, doordat mijn spaans beter is, kom je meer te weten! Ook triestige zaken, mensen zonder geld, met een ziek kind. Broers en zussen van 10 jaar oud die aan kinder arbeid doen, omdat zo zeggen ze me: "Mi padre no tengo dinero".

Vandaag ook een vrouw die achter geld vroeg voor de consultatie van de arts te betalen. En dan is het erg, je moet weigeren, anders ben je de "gringa" in het ziekenhuis dat geld geeft... en dat gaat vlug de ronde en waar stopt het?

Tot zover de stand van zaken in hospital "Escuela"...

Lago De Yojoja

2006-10-09T11:19:00.000-07:00

Een experimentele foto in zwart wit.
Dit was een tocht door de jungle, een foto op een brug...

Je ziet dat alles heel goed met me gaat.
Sophke leeft hier a real Hundurian Life! It feels great, no stress, veel lachen, wachten, en cuba libre en de las noche... Wat wil een mens nog meer.

Kinderen helpen, en elke dag een glimlach op hun gezicht zien, dat maakt me gelukkig. Soph is gesetteld in Honduras!

Lago De Yojoja

2006-10-09T10:56:00.000-07:00

Hier ben ik terug!

Ik ben van donderdag tot zondag naar the one and only one meer geweest! Het was echt fantastisch! Prachtige natuur, vogelkes gezien, gezwommen in het meer, goed gegeten, veel plezier gemaakt in de avond... We waren met een groep van 6 personen: tristan, Simon, Lena, Morritz, Mary en ik. Ja allemaal duitsers buiten Mary en ik. Ja ik hoor dus ook geregeld duits, wat soms op mn systeem werkt... maar ja ze kunnen er ook niet aan doen dat ze een lelijke taal hebben. Ik was met een boot op het meer, dan uit de boot gesprongen om te zwemmen... het water was zalig warm! Dan begon het te regenen, fantastisch vrij gevoel!

Een overnachting bij een amerikaan was erg leuk! De naam is D & D Brewery, ja die kerel brouwt verschillende biertjes! Die hebben we dan ook geproefd, ik moet zeggen dat ze niet zo sterk waren dan ons Belgisch bier!!! Still the best, belgium beers!!!

POST

2006-10-03T15:50:00.000-07:00

Post kunnen jullie sturen naar:

ICYE Honduras
tav Sophie Michiels
Col. Miramontes
Ave. Principal
7ma. Calle
Apartado Postal # 1536

ter info: mijn Belgische GSM nummer werkt niet! Ik heb een Hondurese GSM, en vanuit België kunnen jullie hier enkel op bellen, niet SMS'en, spijtig genoeg.

Voor degenen die me erg missen kunnen me op volgend nummer bereiken; 00504-8676087!

Intercambio de la Familia

2006-10-03T15:36:00.000-07:00

Hallo Iedereen,

Goed nieuws, ze hebben me eindelijk verandert naar een andere familie! Ja, zeg ik heb 7 weken lang in een slechte situatie geleefd met weinig eten. En sommige weten dat ik zonder eten toch wel raar begin te doen. Eind goed al goed!

Ik woon nu 30 min uit Tegucigalpa, wat redelijk ver is. Nu de mensen van de familie zijn heel lief en tonen veel interesse in mij! Maar ja, ze zijn overbeschermend, en hebben vlug schrik. In de week kan ik in de avond nergens naartoe, want ze vinden het gevaarlijk van s avonds te rijden, dus onze Soph blijft dan gezellig met de familie thuis. (Ja mama en papa ik zie jullie al lachen).

Het is dus inderdaad enorm aanpassen. Dit weekend had ik een fesstje, en ik mocht tot 10.30 blijven, wel geteld 1 uur! Joepie!!! Goed er is daar wel veel eten, echt een paradijs om daar te eten. Nu je denkt onze Soph is daar goed voor de rest van het jaar...

Jaja, dat dacht ik! Tot ik een gegeven dag een bord zag "Se Venden"! Nu ik ging er nog niet direct vanuit dat ze hun huis gingen verkopen... Een paar dagen later op weg naar een buurt, werd er gezegd door de hostbroer, dat we op weg waren naar hun nieuw huis!!!
Ja, begin Januari gaan ze verhuizen, rara naar waar?

Yep, nog verder weg uit het centrum van Tegus! ¡Que Bueno! (wat ook mijn stopwoord in het spaans is). Dus in Januari zal ik noodgedwongen weer moeten veranderen. Ik ga dan aanvragen van in een project te gaan wonen, dat ik toch wat meer vrijheid heb.

Dus Ine en Hed, het kan zijn dat ik dicht bij San Pedro Sula verhuis, en dan is het makkelijker naar daar te vliegen. Ik hou julli nog verder op de hoogte!

Mijn dagelijks ritme ligt beetje anders dan in Belgie: ik ben ochtendmensje geworden! Om 5.30 sta ik op, en om 6u45 in de ochtend begin ik te werken tot 16u in de namiddag. Dan ga ik direct naar huis in een mooie plaats richting Danli (veel mooie natuur uitzichten) en om 9u kruipt de hele familie in bed. Ik ook want zo alleen in den donker zitten is maar niets.

Lancetilla

2006-09-29T08:49:00.000-07:00

Dit is een pracht van een bloem dat aan een boom groeit. Ik vind dit zo mooi dat ik het op mijn site zet! Het geeft het tropische, ritmische karakter van het land mee, vind ik.

Ja, ritmisch is het hier wel, mijn lichaam wil nog niet helemaal meegaan in de reggae toon, maar ik doe wel mijn best... Je ziet me dus al zo staan in de disco... Ja echt wel grappig! Iedereen kan hier zo goed bewegen op de dansvloer... En eat this Belgische mannen; hier dansen de mannen wel! Een hele avond lang, het is een vorm van ontspanning, Dus je weet wat je moet doen als je gestresseerd bent!

Graag enkele reacties op dit, allee mensen laat je is horen, als je mijn website volgt...

En graag ook reacties van de mannen...

see ya later, alligator

Tela

2006-09-29T08:17:00.000-07:00

Hallo,

Ja, sophke neemt het hier ook van, naast het hard werken in het ziekenhuis is het ook leuk een verlengd weekend aan de zee te zijn. In Tela ben ik naar het Nationaal Park "Jeannette Kawas" geweest of "Punta Sal". De reden dat heel deze regio haar naam gekregen heeft is omdat zij deze regio wou beschermen. Daar waren sommige mensen tegen, en ze hebben haar vermoorde lichaam terug gevonden, en de moord is nooit opgelost. Om haar te gedenken heeft deze regio haar naam.

Op deze trip heb ik dus 2 toffe meisjes leren kennen die in Tegucigalpa wonen, zoals ik. Heel goed, hebben me vele tips gegeven, en afgelopen weekend uitgenodigd in een prive feestje. Dat heel leuk was. Ik heb met een stok op een pinjata kunnen slagen, zoals de kindjes dat hier doen... Heel leuk!

De zondag ben ik samen met Mari naar de botanische garden Lancetilla geweest. Rustig de planten, ook medicinale bekeken, en genoten van de natuur!

San Francisco De Yojoja

2006-09-29T08:11:00.000-07:00

Fotoke van Mary en ik bij haar in het project!

San Francisco de Yojoja

2006-09-19T16:13:00.000-07:00

Afgelopen donderdag ben ik vertrokken naar deze plaats om Mary te gaan bezoeken in haar project. Ze werkt in een weeshuis in het Noorden van Honduras.

Het is er heel mooi! Mooie en rustige plaats. Het weeshuis heeft zelfs een zwembead, het is een rijk weeshuis. Vanuit de drukke stad heel even relaxen en een duikje genomen in het zwembad. Ja met bikini is niet mogelijk, dus altijd met een t-shirt aan. Ja mensen hier kennen dit niet! Aan de kust en aan het toeristische strand is het ok, en kan je met bikini zwemmen.

Het weeshuis heeft alleen maar jongens, dus mijn komst ging niet onopgemerkt! Hele lieve kindjes, ze moeten daar alles zelf doen, kleren wassen, kuisen, naar school gaan. Mary helpt de kindjes met het huiswerk.

De volgende dag zijn we vertrokken naar Tela.

HOSPITAL ESCUELA

2006-09-18T14:04:00.000-07:00

Dit is waar ik werk! Het grootste publieke ziekenhuis van het land...

Vele mensen hier in Honduras zeggen dat je daar het ergste van het ergste ziet.
Mijn werk is bij de "Fundacion para los niños con cancer". Dit is een hele grote organisatie, waar vele mensen inspanningen doen om geld in te zamelen. Het zijn heel leuke mensen op het project en ik krijg veel vrijheid om dingen met de kindjes te doen. Zoals je kon lezen hadden we een paar speciale weken, dit om de "feliz dia del niño".

De grootste bank van Honduras heeft 500.000 Lempiras geschonken aan de organisatie. Iedereen was heel blij want met dit geld kan men geneesmiddelen kopen voor de zieke kinderen. Ja sommige mensen hebben geen geld voor medicatie en doen dan beroep op onze fundacion om zo toch een behandeling te kunnen krijgen!

Ik dacht in het begin daqt ik het niet ging aankunnen omdat je echt erge dingen ziet. Ik heb me erover gezet, en als je dan een glimlach op de kindjes hun gezicht kunt toveren weet je waarom je daar bent. In de ergste omstandigheden ze toch leuke momenten bezorgen, en dat is wat ik wil doen.

Het beste is van je niet te hechten aan de kinderen, maar dat doe je toch. Voorlopig gaat alles goed, de kinderen reageren goed op de chemo. Nu is er wel een hele familie met de diagnose keelkanker een genetische vorm, en daar gaat het allemaal heel slecht mee.

Se meeste kinderen hebben leukemie, hebben ze kanker in ledematen, dan kiezen ze in het ziekenhuis voor amputatie, omdat dit goedkoper is dan te behandelen. Dus vele verminkte kinderen. In het begin moeilijk omdat ik wat schrik had... maar het blijven kinderen ook zonder ledematen.

Bezoek aan Comayagua

2006-09-14T10:16:00.000-07:00

Zondag zijn Katrien en ik met haar gastfamilie vertrokken naar Comayagua! Heel leuk, mooie beelden, rustig rondgewandeld, en dan net op tijd terug in de wagen om te schuilen voor de regen. Comayagua is een heel mooi stadje... Ziehier de fotos.

Feliz dia del Niño, 10 septiembre 2006

2006-09-13T12:35:00.000-07:00

Hier bij een feestje is het iets speciaals: Piñata genaamd. In de rij braaf aan het wachten voor een suikerspin. Sommige hebben iets voor hun mond, dit om geen infecties op te lopen, omdat ze wat zwakker zijn.

Kindje dat deze foto van mij gemaakt heeft al spelend, sophke casual aan het spelen met de kindjes. Ze zijn zo lief, ik ben zo blij met dit project, dit is echt wat ik wil doen!

Terugkomst van Amapala

2006-09-13T12:26:00.000-07:00

Hier aan het wachten op onze bus, bijna de foute genomen, maar de chicos de Honduras helpen wanneer ze kunnen. Vanaf het begin worden buitenlandse vrouwen hier "GRINGA" genoemd. Ja, ze denken allemaal dat we van Amerika zijn...

Uitzicht vanop de berg Isla del Tigre

2006-09-08T16:42:00.000-07:00

Het uitzicht vanaf de berg die we beklommen hebben. Dit is een overzicht van het eiland.
Dit waren onze 4 gidsen door de woelige jungle van de berg. Het zien er kapoenen uit, en dat zijn ze ook. Ze hadden een fantastische dag, dronken veel cola, reden mee in een karretje over het eiland... Je zag dat ze zich goed voelden.

Vroeger was deze berg een vulkaan, maar nu niet meer. Vanop de berg kan je Honduras, El Salvador en Nicaragua zien. Enkele fotos van het uitzicht

Isla Del Tigre, Amapala

2006-09-08T16:31:00.000-07:00

Hier is een foto van mij met de local guys van het eiland. De kerel rechts van mij heeft zijn boot zelf geschilderd en was er behoorlijk trots over dus hebben we als chinezen fotos beginnen trekken. De gasten glunderden! Mary en ikke bij den beschilderde boot
Voor het slapengaan een pintje drinken en goed eten, verse vis uit de zee...

Isla Del Tigre, Amapala

2006-09-08T16:16:00.000-07:00

Dit is het uitzicht dat we hadden... Fantastisch. Deze plaats noemt playa del Burro ( hier zeggen ze tegen een koppige persoon Burro)
Lokale kinderen aan het spelen op het eiland.
In de boot van Coyolito naar Amapala. Warm, mucho Calor!

Isla Del Tigre, Zuid Honduras

2006-09-05T08:29:00.000-07:00

Dit is de berg die we beklommen hebben. Je ziet het is erg steil. Daarna te weten gekomen dat zelfs de locals de berg niet beklimmen. Rara de berg staat ook op 2 lempira briefje, elke keer ik dit zie denk ik terug aan de ongelooflijke tocht!

Ja, de spaanse lessen waren gedaan, en zo was het dus dat we 4 dagen vrij hadden.
Sommige vrijwilligers gingen zwaar uitgaan in Tegucigalpa maar ik heb besloten mijn vrije tijd te spenderen met het land te zien, en lokale bevolking echt te leren kennen... Vandaar dat ik al wat heb kunnen ronbdreizen. Binnenkort terug een verlengd weekend, 15 september is het hier independence day!

Dus Isla Del Tigre, was een fantastisch eiland, helemaal niet zo toeristisch dan het noorden met de Bay Ilands maar zeker de moeite waard om te bezoeken. Het eiland in 6 km lang, en de hoogste top is 760 m hoog.

De tweede dag dat we daar waren zijn we om 9u begonnen aan de beklimming. We hadden 4 jongetjes de dag ervoor leren kennen, en die gingen ons gidsen...

Ja halo, die gingen dus niet via de weg, maar door de bossen, de jungle in recht omhoog!!!! We hadden uiteindelijk niet genoeg water mee, wat de tocht enorm zwaar gemaakt heeft. Maar het fantastische zicht boven was impresionant. Ja, zicht op El Salvador, Honduras en Nicaragua.

De tocht heeft 6uur geduurd, en daarna hebben we heerlijk uitgerelaxed in een aangenaam hotel. De eerste nacht was in een gasthouse aan de zee. Deur open, strand, de zee, dat heerlijk warm was om in te zwemmen...

Ook hebben we daar nog een babbelke gedaan met local "chicos" van het eiland.

Choluteca, el corpus

2006-09-04T15:25:00.000-07:00

Samen met Mary ben ik op 2-daagse trip geweest naar Elcorpus, Choluteca! Het was fantastisch. Mary heeft daar vrienden dat ze ging bezoeken, en ik ben meegegaan. Ze was 13 jaar geleden een vrijwilliger in het dorp, en ging nu terug naar het dorpke om te zien het daar nu was...

Er was veel verandert, de mensen daar waren heel vriendelijk en we zijn daar met open armen ontvangen. Nu is er licht en water enzo, maa een tijdje terug niet. De familie heeft ons ook uitgenodigd daar Kerstmis te gaan vieren. Echt fantastisch.

In Januari gaat er een ploeg amerikaanse dokters die daar gaan helpen, en de mensen gaan voorzien van medische hulp. De kans is groot dat ik ook een weekend mee ga helpen, en de medische situatie van het dorp kan zien.

Zo grappig, we hebben ook het huis bezocht waar Mary verbleef toen ze daar was, zowel zij en de mensen herkenden haar niet... Achteraf bleek dat we in het foute huis een rondleiding hadden gekregen... Echt hilarisch. De familie waar zij verbleef zijn 10 jaar geleden verhuisd!

Ook 2 uur in de mis gezeten, in het spaans, was wel grappig. Er was heel de tijd een hond in de kerk, en die ging gewoon tegen een kerkpilaar plassen...

Choluteca in 3 woorden: arm, warm en zeer lieve mensen!

Neroke ook in Honduras

2006-09-04T15:12:00.000-07:00

Ja, dit is Neroke, mijn troetelbischke van belgie.
Hij wou mij niet laten gaan alleen en is daarom in mijn valies gesprongen...
Hij heeft een fantastische tijd hier want hij gaat overal mee op reis met mij.

Ook als ik is wat verdrietig zal zijn kan hij me wat troosten. Hij heeft ook de vieze kakkerlakken in de kamer gezien, maar voor dat probleem had hij geen oplossing.

Ik ga hem ook eens voorstellen aan de kindjes in het ziekenhuis, een klein tijgerke ik denk dat de kindjes hem fantastisch gaan vinden....

What do you think?

feria internacional

2006-09-04T14:56:00.000-07:00

dit is een feestje dat we hadden met heel de groep van vrijwilligers, en iedereen moest zijn land voorstellen. Ik moest helemaal alleen belgie voorstellen. Het was leuk, ook typische honduraanse dans, en muziek, alvast wat fotokes om van mee te genieten.
Feestjes in Honduras zijn meestal in de namiddag, want zoals jullie misschien al weten in de avond is het te gevaarlijk om buiten te komen. Het is hier al domker om 18u, en dan mag je niet meer op straat zijn of buiten ergens. Dus vele avonden binnen in huis, ja dat is niet echt iets van mijn gewoontes maar ik ben aan het adapteren in Honduras!

Trouble in paradise met animals

2006-09-03T13:46:00.000-07:00

Helabakes, ikke terug

Ja, alles goed hiert in Honduras. Vorige week vrijdag was ik uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje van een andere vrijwilliger. Tot tegenstelling van mij woont die kerel, simon, in een immense villa in een afgezete buurt om de veiligheid te garanderen... ja ik moet het met minder stellen, maar soit ik heb me tot nu toe toch goed uit de slag getrokken...

Ja tot die befaamde vrijdag avond... Gezellige avond, gezellig naar huis richting mijn gastgezin. Ik was wat moe dus ging goed slapen, dacht ik!!!! Ja toen ik thuis kwam waren er onverwachte vrienden die mij opwachten in mijn kamer, en zelfs in mijn bed!!! Ja het waren vriendjes kakkerlakijas, ken je ze? Niet zo sympathiek, want hier zijn ze bruin en 20 cm groot, leuk he?

Wat doe je op zo een moment? Weglopen uit de kamer, en het zogenoemde salon inlopen... ja ik ben veilig denk je dan, tot op een gegeven moment je 6 kakkerlakken in de zetel ziet lopen, en overal waar je kijkt zag je ze... Ik was in een ecdhte reeele nachtmerrie beland en kon niet weg, want uit het huis is het gevaarlijker dan bij die vieze beesten te blijven....

Ik ben hard beginnen wenen. Ik wist niet meer wat te doen. Mijn gastzuster kwam thuis en trof mij al wenend ineengebogen op een stoel. ze heeft die nacht het salon buiten gezet, want het waren er veel, zij vond het zelf ook. Dus ik was niet aan het overreageren, het was echt.

Die nacht heb ik 3 stoelen in de living bij elkaar gezet, en in mijn slaapzak(dat ik van mijn zusje heb meegekregen) geslapen. Die slaapzak heeft me hier al diensten bewezen... Kan je niet geloven.

Dus samengevat: ik lag op 3 stoelen in de living als een kleine worm, ja de slaapzak heeft een hoofdkapje... je kon enkel mijn ogen nog zien... he ik moest mij toch beschermen....

Next morning de hostvader kreeg bijna een attack toen hij "iets" wormachtig op de livingstoelen zag liggen... Got ya! Nu was het mijn toer om hem te doen verschieten! (ja die kerel komt laat binnen in het huis en maakt
veel kabaal, ik begin te denken dat hij verslaafd is aan alcohol), daarom moet ik daar zo vlug mogelijk weg.

Mijn organisatie verandert me nog niet van familie, omdat deze familie mij zo tof vind, maar ik hen niet.

Dus nieuwe tactiek; Maken dat ze me daar niet meer willen... Dus ik gedraag me nu zo irritant mogelijk, niet gemakkelijk.

La Tigra, parque Nacional

2006-08-22T14:14:00.000-07:00

Toen we daar aankwamen was het park gesloten, jammer genoeg, dus ik zal er zeker terug gaan! Is fantastisch mooi daar. Hebben in de buurt een kleine wandeling gemaakt. Echte natuur net slangen, gekko s waarschijnlijk ook spinnen (maar daar heb ik er nog geen van gezien) en vogels die fluiten zoals een technisch gsn geluid. Je ziet ik heb hier in Honduras nog veel te ontdekken!

Dit is een krab die we rijdens de wandeling zijn tegengekomen. De natuur in al zijn pracht. Wat denken jullie?

2006-08-22T14:09:00.000-07:00

Roberto (contactpersoon van Mari), Mari (finse vrijwilliger) en ik.
Ikke bij het standbeeld...

Pickachu + uitzicht Tegucigalpa

2006-08-22T13:58:00.000-07:00

Dit is de pickachu, een groot standbeeld met een fantastiach uitzicht over de city...
Dit is de stad waar ik woon. mooie bergen, netuurpark in de buurt, hectisch leven in tegus, het bevalt me heel goed!

2006-08-22T13:48:00.000-07:00

Dit zijn Mary en ik genietend van een hondureese Cerveza! Het smaakt echt goed, voor mij na soiree tropicale geen mexicaans bier en daar houd ik me aan...
Dit is in de buurt waar ik woon. De kerk is de ontmoetingsplaats van de kinderen. Ziehier de lokale kinderen uit de buurt, wat gitaar aan het spelen.
Dit zijn de hondurese mannen. What do you think?

feria de caballes

2006-08-22T13:39:00.000-07:00

Dit is op een feestje dicht bij Tegucigalpa. Kon je dus ook op zo een mechaniache bok rijden. Op deze foto s kan je Mary (amerikaanse van Texas) en mij zien. Ik moet wel zeggen dat ik de volgende dag nog zeer stijf was van dit. Toch niet echt iets voor mij...

2006-08-22T13:26:00.000-07:00

Dit ben ik in het gastfamilie huis in de keuken aan het koken. Ja, alle taken van het huishouden worden duidelijk.
In zulke omstandigheden word je erg creatief hoe je moet koken, want alle zaken die wij hebben in de keuken is hier niet.

foto s gastfamilie

2006-08-15T22:04:00.000-07:00

Dit is wat ze in onze wereld een wasmachine noemen. Ja ik moet hier mijn kleren wassen, niet evident... Wat do you think?

foto`s gastfamilie

2006-08-15T22:00:00.000-07:00

dit is de lavabo, om de tandjes te poetsen. Je mag blij zijn dat ik de geur niet kan doorsturen.

foto's gastfamilie

2006-08-15T21:55:00.000-07:00

Dit is de douche!!! Leuk he, welkom to Honduras....

Aankomst in Honduras

2006-08-14T21:58:00.000-07:00

10/08/06 : Miami-Tegucigalpa

Om 6.00 am was mijn bagage aangekomen in mn hotel. Ik kon toch niet slapen omdat nen lastige belg me had wakker gebeld op mijn GSM. om 3 u in de nacht local time, in belgie ok, dan is het bij jullie 9u in de morgen. Heb ik maar wat tv gekeken... tot mijn verbazing was er "breaking news"! De luchthavens in Amerika hadden een code "Red Alert". Ja er waren blijkbaar 21 terroristen in Engeland opgepakt. Ze wilden amerikaanse vliegtuigen neerhalen met liquids, im combinatie met gsm, laptop. Ik kwam toe in de luchthaven van Miami, paniek alom... politie met grote machinegeweren, K 9 met de honden, reporters die alles aan het filmen waren, mij ook... Yeah ik was misschien op de tv daar. Lange rijen, mensen dat het vliegtuig niet haalden omdat iedereen door een zware screening moest. Overal hingen papiertjes waarop stond dat er geen liquids in de handbagage mocht zijn. Anders moest je alles weggooien. Ja wat had die soph gekocht voor de gastfamilie, flesjes parfum. Ok, mij van geen kwaad bewust heb ik het amerikaanse systeem misleid. Ja die soph heeft toch liquids door de controle gekregen, stel je voor dat ik een terrorist zou zijn... Gelukkig was ik het niet voor onze vriendjes de amerikanen.

Veel vrouwen moetsen lipstift, tandpata, zonnecreme gewoon wegsmijten... Sommige zelfs met de tranen in de ogen. Ik hoopte enkel dat ze van mijn belgisch bier zouden blijven!

Ik moet zeggen, ik was ook wat in ALARM fase, als je dit niet bent, zullen de amerikanen alles eraan doen dat je veel schrik hebt.

Ik vind dat ze nogal vlug grote maatregelen nemen. Is dit door 9/11, of was dit al van ervoor?

vliegtuigtrip

2006-08-14T21:38:00.000-07:00

9/08/06 : Dusseldorf-Atlanta
Atlanta-Miami

Na de nogal moeilijke check in te Dusseldorf, eindelijk vertrokken! Eem vlucht van 12 u voor de boeg, ik hoopte dat er een paar leuke mensen naast mij zaten. Zoals te verwachten waren het "vernuftige" Duitseres. Ik dacht eerst dat ze "gay" waren omdat ze samen naar het toilet gingen... Achteraf gezien toch niet! ik heb dus een babbelke gedaan in het duits ( wel met veel haar op). Echt er zijn veel zaken opgehelderd van de " Dutsers". Ze hebben toch ergens syñpathie kunnen winnen bij mij. Van Auswitch tot hun onvriendelijk en koel karakter, eigenlijk is er veel aan bod gekomen.

In Atlanta dag gezegd tegen mijn duitse geburen. De ene ging naar Seattle, voor een "computer" congres ( hij heeft me wel overtuigd niet altijd achter een computer te zitten). De andere ging voor 1 maand naar Lima. Op bezoek in een Duitse "Schule".

Ik moest op 1 uur tijd mijn bagage verhuizen... + heel belangrijk langs de amerikaanse controle. vingerafdrukken en oogscan in de camera. Ik werd bijna voor terrorist aanzien. Dan heb ik ñoeten lopen voor mijn vlucht, de trein in, die me naar mijn gate moest brengen. Yep, just on time...

Aamgekomen in Miami! Joehoe, 44 graden celsius, dus dat zag er goed uit... MAAR mijn bagage was niet meegevlogen, en was nog steeds in Atlanta!
Ik heb kei hard moeten lachen, je kent die echte Amerikaanse mensen van in de film, ze zijn ook zo in het echt! Franklin heeft me heel goed geholpen mat mijn bagage te lokaliseren, en me aan het lachen gebracht. Hij vroeg of ik het "cookie monster" kende... I said of course you little horse... well he said I am now the "paper monster"! Hij had overal papieren, en hij bleef alles doen met de amerikaanse smile. Fantastische kerel. Binnen 1 jaar moest ik zeker terug gaan en dag gaan zeggen.

Dan eindelijk een bed... Zoals de echte amerikanen heb ik een pizze naar mijn kamer laten brengen en dit voor de tv opgegeten.